Monthly Archives: December 2014

ရတုအေခၚအေဝၚမ်ား

၁ ႏွစ္ေျမာက္- စကၠဴရတု
၂ ႏွစ္ေျမာက္- ဂြမ္းရတု
၃ ႏွစ္ေျမာက္- သားေရရတု
၄ ႏွစ္ေျမာက္- ပိုးရတု
၅ ႏွစ္ေျမာက္- သစ္သားရတု
၆ ႏွစ္ေျမာက္- သၾကားရတု
၇ ႏွစ္ေျမာက္- သကၠလပ္ရတု
၈ ႏွစ္ေျမာက္- ေၾကးရတု
၉ ႏွစ္ေျမာက္- ဥႆဖုရားရတု
၁၀ႏွစ္ေျမာက္- သံျဖဴရတု
၁၁ႏွစ္ေျမာက္- သံမဏိရတု
၁၂ႏွစ္ေျမာက္- ျခည္ရတု
၁၃ႏွစ္ေျမာက္- ဇာပန္းရတု
၁၄ႏွစ္ေျမာက္- ဆင္စြယ္ရတု
၁၅ႏွစ္ေျမာက္- သလင္းရတု
၂၀ႏွစ္ေျမာက္- ေႂကြရတု
၂၅ႏွစ္ေျမာက္- ေငြရတု
၃၀ႏွစ္ေျမာက္- ပုလဲရတု
၃၅ႏွစ္ေျမာက္- ေက်ာက္စိမ္းရတု
၄၀ႏွစ္ေျမာက္- ပတၱျမားရတု
၄၅ႏွစ္ေျမာက္- နီလာရတု
၅၀ႏွစ္ေျမာက္- ေရႊရတု
၅၅ႏွစ္ေျမာက္- ျမရတု
၆၀ႏွစ္ေျမာက္- စိန္ရတု
၇၅ႏွစ္ေျမာက္- ဒုတိယစိန္ရတု
၉၀ႏွစ္ေျမာက္- နဝရတ္ရတု

Advertisements

ရင္ကြဲကဗ်ာ

ရီေဝေဝည…………
ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကမ်က္စိမွိတ္ျပၾကတယ္။
အနက္ေရာငိကိုပိန္းပိတ္ေအာင္သုတ္ထားတဲ႔ၾကားထဲက
ငါ့ရင္ဘတ္မွာ အသည္းကြဲေရာင္ေတြ
တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနခဲ႔တယ္။
ေၾသာ္…………ဒီလိုပါပဲထိပ္ထားရယ္။
ဒီအခ်ိန္ဆို ပံုမွန္သတိရတယ္။

ဆႏၵရွိေပမယ့္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္းမဲ႔ခဲ႔သူ…။
တစ္ေန႔တစ္လံလွမ္းေနေပမယ့္
ပုဂံဟာ ကိုယ္မေရာက္ခင္မွာမွေပ်ာက္သြားတယ္။

“ေနာက္က်ခဲ႔သူ”တဲ႔……………။
အဲဒီ…ငါ့ရဲ႕သမိုင္းဟာ
ရာဇဝင္ထဲခပ္ရိုင္းရိုင္းတြင္ေလဦးေတာ့ကြယ္။

ေဝးၾကရမယ္ဆိုတာ ခေရတစ္ပြင့္စာေလာက္ေတာ့
အေစာတည္းကႀကိဳသိခဲ႔ပါတယ္။
ခုေတာ့လည္း အဲဒီလမ္းအိုေလးထဲမွာ
ေျခရာတစ္စံုသာ က်န္ေတာ့မယ္ထင္ရဲ႕။

ေတာ္ရာမွာသာေပ်ာ္ပါ ထိပ္ထားရယ္။
နင္ေရးဆြဲတဲ႔သင္ရိုးထဲက ငါ့ရဲ႕အခန္းကို
မွင္နီတစ္ေၾကာင္းသာခပ္ႀကီးႀကီးတားလိုက္ပါ။

မက်က္ေသးတဲ႔ ဒဏ္ရာကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း
ရြက္ေႂကြတစ္ရြက္ေပၚ “မူး လဲ က် ကြဲ…။”
“ထိပ္ထားရယ္”လို႔ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔
အႀကိမ္ႀကိမ္ေရရြတ္ေနခဲ႔ရတယ္။

ေပ်ာ္ရာမျဖစ္တဲ႔ဘဝမို႔
ျဖစ္ရာမွာပဲေပ်ာ္ေအာင္ေနပါတယ္။
နင္အားရင္ အဲဒီလမ္းအိုေလးထဲလာၾကည့္ေပါ့ထိပ္ထားရယ္။
အဲဒီမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မဖတ္တတ္ေတာ့တဲ႔
အကၡရာတစ္လံုးရွိေနတယ္။

image

ေနထိပန္းမ်ားႏြမ္းၾကသည္

          “မဂၤလာကဗ်ာထဲကလိုေပါ့ကြာ။ လူမိုက္ဆိုလွ်င္၊ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔၊မမွီဝဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။ လူမိုက္ဆိုတာလည္း မ်ိဳးစံုရွိတယ္။ေဆးလိပ္ေသာက္၊အရက္ေသာက္၊ဖဲရိုက္။ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ လံုးဝကို အေပါင္းအသင္း မလုပ္သင့္ဘူးကြဲ႔ တပည့္တို႔ရဲ႕။ျမင္တာနဲ႔ကို ေဝးေဝးကေရွာင္ေပါ့ကြာ။”
          စာသင္ခန္းထဲတြင္ ဆရာ႔အသံက လႊမ္းေနသည္။အသင္အျပေကာင္းသူမို႔ တစ္တန္းလံုး လိုလိုက အာရံုစိုက္ေနၾကသည္။
          အားလံုးထဲက ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ကသာ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ရွဳပ္ေနသည္။
          “မင္းတို႔ဟာ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕တာဝန္ဟာ စာလုပ္ဖို႔……။ ဟုတ္ရဲ႕လားေဟ့…။”
          “ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။”
          ေက်ာင္းသားမ်ားက ဆရာ့အေမးကို တခဲနက္တုံ႔ျပန္ၾကသည္။
          “ဒီေတာ့ စာသင္ခ်ိန္မွာ အာရံုမစိုက္တဲ႔သူဟာ လူမိုက္ပဲ…။ဒီအတန္းထဲမွာလည္း လူမိုက္ တစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္။”
          “ဘယ္သူလဲဆရာ…။”
          အတန္းထဲတြင္ အၿမဲတမ္းအဆင့္၁ရေလ့ရွိသည့္ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္က ထေမး သည္။
          ဆရာ၏ေျခသံမ်ားက တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသလိုထင္ရသည္။
          “ကဲ…မင္းထ။ခံုေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္”
          ကတၱီပါဖိနပ္ဝတ္ထားသည့္ ဆရာ၏ေျခသံတစ္စံုနွင့္အတူ အမိန္႔သံတစ္ခုကိုပါ တစ္ဆက္ တည္း ၾကားလိုက္ရသည္။
          အပ္က်သံပင္မၾကားရေလာက္သည့္ စာသင္ခန္းထဲတြင္ ခုံတြန္းသံ၊ေနရာေရႊ႕သံမ်ားက ခဏခ်င္းမင္းမူ သြားသည္။
          “မင္းကိုငါၾကည့္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ငါစာသင္ေနတဲ႔အခ်ိန္ မင္းကေငးေနတယ္။ကဲ…ခု ေျပာစမ္း။ငါေျပာသြားတဲ႔အထဲက ဘာေတြကို ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတာလည္း။”
          “ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ေျပာရမွာလားဆရာ။”
          “မင္းကိုငါေျပာလို႔ ေျပာေနတယ္ေလ။မင္းနားေလးေနလား။”
          အသင္အျပေကာင္းသေလာက္ ေဒါသႀကီးတတ္ေသာ ဆရာ့အသံက တစ္တန္းလံုး ဟိန္း သြားသည္။
          အခ်ိန္ဆြဲေနလို႔လဲ မရမည့္အတူတူ ကိုယ့္အေတြးကိုယ္ေျပာလိုက္သည္။
          “ဆရာေျပာသြားတာ မွားေနသလားလို႔ပါ။”
          “ဘာ…”
          မထင္မွတ္ေသာစကားမို႔ ဆရာေၾကာင္သြားသည္။
          “ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။မဂၤလာတရားေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက လူမိုက္ေတြကို ေဝးေဝးကေရွာင္ ခိုင္းတာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။လူမိုက္ေတြရဲ႕အက်င့္ေတြကို မမွီဝဲနဲ႔ေဝးေဝးကေရွာင္လို႔ ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္မွာပါ။”
          “ေအာင္မာ…မင္းကမ်ားရာရာစစ။”
          “တကယ္တမ္းသာ လူမိုက္ေတြကိုေတြ႔တာနဲ႔ ေဝးေဝးကေရွာင္ခိုင္းရိုးမွန္ရင္ ဒီကမာၻမွာ ဒုစရိုက္ေတြပိုျဖစ္လာမွာပါ။
          ဒီလူေတြဟာ လူမိုက္ေတြပဲ။တို႔ ဒီလူေတြနဲ႔မေပါင္းဘူး။ေဝးေဝးကေရွာင္ေနမယ္ဆိုရင္ လူ ေတြက သူတို႔ကို ဝိုင္းက်ဥ္ထားတယ္ထင္ၿပီး အဲဒီလူမိုက္ေတြကအရြဲ႕တိုက္ၾကပါလိမ့္မယ္။
          အဲဒါရဲ႕ ရလဒ္ကေတာ့ လူမိုက္ေတြကလူဆိုးေတြျဖစ္၊ လူဆိုးေတြကဓားျပေတြျဖစ္၊ ဓားျပ ေတြကသူပုန္ေတြျဖစ္ၿပီး ဒီကမာၻႀကီးမွာလည္း ဒုစရိုက္ေတြပိုမ်ားလာမွာပါ။”
          “ဒီေတာ့ မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔မိဘဘိုးဘြားေတြ လက္ထက္ကတည္းက ေျပာခဲ႔တာ ေတြ အကုန္လံုးက အမွားေတြပဲေပါ့ ဟုတ္လား။”
          ေဒါသေၾကာင့္ တုန္ရီေနသည့္အသံျဖင့္ ဆရာကေမးသည္။
          “ဆရာ့မိဘဘိုးဘြားေတြကလည္း အခုဆရာေျပာသြားသလိုမ်ိဳး ယူဆၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔လည္း နည္းနည္းမွားေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
          စဥ္းစားၾကည့္ပါဆရာ။မွားေနတဲ႔သူကို လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ တည့္မတ္ေပးဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုးေတာ့ အဲဒီလူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာပါ။ျပဳျပင္ေပးလို႔ရႏိုင္တဲ႔ အေျခအေနရွိပါလ်က္နဲ႔ ဒီလူ ကေတာ့ လူမိုက္မို႔ေဝးေဝးကေရွာင္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လြတ္ရုန္းခ်င္တဲ႔ အတၱစိတ္သက္သက္ပါ။
          မဂၤလာတရားေတာ္ရဲ႕ပိုင္ရွင္အစစ္ျဖစ္တဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားဟာ အဲဒီလိုကိုယ္လြတ္မရုန္းခ်င္လို႔ လူသားေတြကိုတရားျပခဲ႔တာပါ။ အဲဒီလိုကိုယ္လြတ္မရုန္းခ်င္လို႔ ေလးအသေခ်ၤနဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းတိတိ ပါရမီေတြျဖည့္ခဲ႔တာပါ။
          ဆရာေျပာသလို လူမိုက္ျမင္တာနဲ႔ ေဝးေဝးကေရွာင္ေၾကးသာဆို အဂၤုလိမာလႀကီးလည္း လက္ညွိဳးျဖတ္တဲ႔ လူသတ္သမားအျဖစ္နဲ႔ပဲ ဘဝဇာတ္သိမ္းခဲ႔မွာပါ။ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း တရားဓမၼ ဆိုတာကို ေသသာသြားမယ္ ၾကားဖူးလိုက္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။အဲဒါေၾကာင့္ဆရာေျပာသြားတာ မွားေန တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။”
          ဆရာ့မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး မီးေတြထေတာက္ေတာ့မတတ္ နီရဲလာသည္။
          သိပ္မၾကာလိုက္။ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာျပင္ေပၚသို႔ဆုအျဖစ္ ထားဝယ္ႀကိမ္သံုးခ်က္တိတိ က်လာ သည္။
          ဆုခ်ၿပီးေသာအခါမွ ဆရာကေျပာသည္။
          “မင္းသိထားဖို႔က မင္းထက္ေတာ္တဲ႔ အဆင့္၁ေတာင္မွ ငါ့ကိုဒီလိုျပန္မေျပာဖူးဘူး။”
          ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ ဆရာတစ္ေယာက္ ခ်ာခနဲလွည့္ထြက္သြားသည္။
          သူ႔ပစၥည္းမ်ားကိုထုပ္ပိုးၿပီး အတန္းကိုပင္ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္သြားသည္။
          အတန္းလည္း ဆင္းေလၿပီ…။
          ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာကုန္းကေတာ့ ႀကိမ္ဒဏ္ေၾကာင့္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေနသည္။ကိစၥမရွိ…။အိမ္ ေရာက္မွ အေမ့ကိုေဆးထည့္ခိုင္းရမည္။ေနာက္ၿပီး…ဆရာေျပာသြားသည့္ “မင္းထက္ေတာ္တဲ႔အဆင့္၁” ဆိုသည့္ ေဝါဟာရအား အေဖ့ကိုျပန္ရွင္းခိုင္းရမည္။
          အတန္းပညာထူးခြ်န္ရံုႏွင့္ အရာရာအားလံုးျပည့္စံုသည္။ဒီလို……သတ္မွတ္လို႔ရပါသလား။ ေလာကမွာ အတန္းပညာထက္ အေရးႀကီးသည့္ အျခားပညာရပ္ေတြေကာ မရွိဘူးလား။ျမင္းစီးတာပဲ ကြ်မ္းက်င္တဲ႔သူကို ေလွသူႀကီးလုပ္ခိုင္းလိုက္ရင္ေကာ အဲဒီျမင္းသမားရဲ႕ထူးခြ်န္မႈဟာ အရာေရာက္ပါ့ မလား။
          ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အေျဖရွာမရေသးသည့္ ေမးခြန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ…………။

image

အေယာင္ေဆာင္ေလာက

မီးေရာင္စံုေအာက္မွာ
မ်က္ႏွာဖံုးတပ္ၿပီး
ဇာတ္ညႊန္းထဲကစကားေတြ
ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတယ္။

အသက္မဲ႔တဲ႔ကြ်န္ေတာ့္စကားသံနဲ႔
အသက္မဲ႔တဲ႔ကြ်န္ေတာ့္အၿပံဳးကိုမွ
“ကမ္းေပ့”လာလုပ္ၾကတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
လူေတြတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္သူတို႔လက္ေတြကို
ဆြဲကိုင္ခါယမ္းေနၾကတယ္။
အေရးမပါတဲ႔ဒီအျပဳအမူအတြက္လည္းဂုဏ္ယူေနၾကပံုပဲ။
အဓိကက်တဲ႔အၿပံဳးတစ္ပြင့္အတြက္ေတာ့
မ်က္ႏွာဖံုးေတြတပ္ဆင္လာခဲ႔ၾကရဲ႕။

တရင္းတႏွီးေျပာေနၾကတဲ႔စကားဝိုင္းေတြက
“အဲယားကြန္း”နဲ႔အၿပိဳင္ေအးစက္ေနၾကတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါေက်ာရိုးထဲေတာင္စိမ့္လို႔။

ယမ္းေငြ႔ေဝေနတဲ႔မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔မလိုက္ေအာင္ကို
လူေတြဆိုတာ စကားေျပာတတ္လိုက္ၾကတာ…
ေလထုထဲမွာေတာ့”ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခ်ိဳးျဖဴငွက္”ေတြ
ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေဖာင္းပြေနၿပီ။

ဘာေတြလဲ……………………။
ေမွာင္မိုက္တဲ႔ေကာင္းကင္ကလည္း
ေလထုနဲ႔ေပါင္းၿပီးျပာခ်င္တယ္။
အာနိသင္မရွိတဲ႔ေရကလည္း
သူ႔ကိုယ္သူအရက္လုပ္ၿပီးမူးခ်င္ရဲ႕။
ေလာကႀကီးကေတာ္ေတာ္မာယာမ်ားတယ္။

အခမ္းအနားၿပီးဆံုးေတာ့
လက္ခုပ္သံေတြနဲ႔ၾသဘာေပးၾကတယ္။
ျပည္ဖံုးကားကေတာ့တျဖည္းျဖည္းက်ခဲ႔။

image