ရင္ကြဲကဗ်ာ

ရီေဝေဝည…………
ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကမ်က္စိမွိတ္ျပၾကတယ္။
အနက္ေရာငိကိုပိန္းပိတ္ေအာင္သုတ္ထားတဲ႔ၾကားထဲက
ငါ့ရင္ဘတ္မွာ အသည္းကြဲေရာင္ေတြ
တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနခဲ႔တယ္။
ေၾသာ္…………ဒီလိုပါပဲထိပ္ထားရယ္။
ဒီအခ်ိန္ဆို ပံုမွန္သတိရတယ္။

ဆႏၵရွိေပမယ့္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္းမဲ႔ခဲ႔သူ…။
တစ္ေန႔တစ္လံလွမ္းေနေပမယ့္
ပုဂံဟာ ကိုယ္မေရာက္ခင္မွာမွေပ်ာက္သြားတယ္။

“ေနာက္က်ခဲ႔သူ”တဲ႔……………။
အဲဒီ…ငါ့ရဲ႕သမိုင္းဟာ
ရာဇဝင္ထဲခပ္ရိုင္းရိုင္းတြင္ေလဦးေတာ့ကြယ္။

ေဝးၾကရမယ္ဆိုတာ ခေရတစ္ပြင့္စာေလာက္ေတာ့
အေစာတည္းကႀကိဳသိခဲ႔ပါတယ္။
ခုေတာ့လည္း အဲဒီလမ္းအိုေလးထဲမွာ
ေျခရာတစ္စံုသာ က်န္ေတာ့မယ္ထင္ရဲ႕။

ေတာ္ရာမွာသာေပ်ာ္ပါ ထိပ္ထားရယ္။
နင္ေရးဆြဲတဲ႔သင္ရိုးထဲက ငါ့ရဲ႕အခန္းကို
မွင္နီတစ္ေၾကာင္းသာခပ္ႀကီးႀကီးတားလိုက္ပါ။

မက်က္ေသးတဲ႔ ဒဏ္ရာကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း
ရြက္ေႂကြတစ္ရြက္ေပၚ “မူး လဲ က် ကြဲ…။”
“ထိပ္ထားရယ္”လို႔ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔
အႀကိမ္ႀကိမ္ေရရြတ္ေနခဲ႔ရတယ္။

ေပ်ာ္ရာမျဖစ္တဲ႔ဘဝမို႔
ျဖစ္ရာမွာပဲေပ်ာ္ေအာင္ေနပါတယ္။
နင္အားရင္ အဲဒီလမ္းအိုေလးထဲလာၾကည့္ေပါ့ထိပ္ထားရယ္။
အဲဒီမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မဖတ္တတ္ေတာ့တဲ႔
အကၡရာတစ္လံုးရွိေနတယ္။

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s