Monthly Archives: January 2015

ဖား

စာသင္ခန္းထဲတြင္ျဖစ္သည္။

ဆရာမ-ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ႔ ကုန္းေနေရေနသတၱဝါ၅မ်ိဳးကိုေျပာျပ။
ဂ်စ္တူး-အင္း……………
ဆရာမ-ျမန္ျမန္
ဂ်စ္တူး-ဖား
ဆရာမ-ဟုတ္ၿပီ။ ေနာက္ေလးခုေျပာ။ ျမန္ျမန္။
ဂ်စ္တူး-အင္း…။ဖားေဖေဖ၊ဖားေမေမ၊ဖားကိုကို။ေနာက္ၿပီး ဖားမမ။အားလံုးေပါင္း၄ေကာင္ပါဆရာမ။

ညဥ့္ငွက္

နီယြန္မီးတစ္ပြင့္ ထမ္းပိုးထားတဲ႔ဓာတ္တိုင္မွာေက်ာမွီရင္း
ငါ့ဘဝကို ေရာင္းကုန္တစ္ခုလို ျဖန္႔ခင္းထားတယ္။

ကံထားရာေန၊ကံေစရာသြား
“နာခံေတာ္”လို အေစအပါးဘဝမွာေတာ့
ဘယ္အရာကိုမွ “ခါးသည္”လို႔မေရရြတ္ရဲဘူးကြယ္။

ေျမနိမ့္ရာမွ လွံစိုက္
အသည္းခိုက္ေအာင္နာက်င္ေနေပမယ့္
ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕လက္ညွိဳးေတြကို
ငါဥေပကၡာျပဳထားတယ္။

ဟုတ္တယ္…………။
ငါ့ရဲ႕အေသြးအသားေတြထဲမွာ
လူမမာအေမအိုရဲ႕
ေဆးကုသစရိတ္ေတြရွိေနတယ္။
လူမမယ္ ေမာင္ေလး၊ညီမေလးေတြရဲ႕
စားဝတ္ေနေရးေတြရွွိေနတယ္။

ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိတဲ႔ဘဝမို႔
တံေတြးပင္လယ္ထဲမွာပဲ
တစ္ဘဝစာကူးခတ္ခဲ႔ရတယ္။
အသျပာေထာင္ခ်ီတန္တဲ႔ေရႊခြက္ကို
ဘာမဟုတ္တဲ႔ ရြဲတစ္ေစ့နဲ႔ေတာ့
ဘယ္သူက လဲရက္ပါ့မလဲကြယ္။

“ငါက တရားမွ်တပါတယ္။
မင္း တစ္ခု လိုခ်င္ရင္ေတာ့
တစ္ခုျပန္ေပးရမွာေပါ့ကေလးမရဲ႕။”
ေလာကႀကီးက သားသတ္သမားတစ္ေယာက္လို
ေအးတိေအးစက္ေျပာတယ္။

“မလဲႏိုင္ဘူး၊မလဲရက္ဘူး”လို႔
ေခါင္းကို တတြင္တြင္ခါယမ္းမိတိုင္း
ငါ့မိသားစုရဲ႕ေရေသာက္ျမစ္တည္ရာကို
ျပန္သတိရမိတယ္။

မီးရထားစက္ေခါင္းလို
အပူေတြကို မႈတ္မထုတ္ႏိုင္ေသးသေရြ႕ေတာ့
ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ဦးေပါ့
ကံဆိုးမေလးရယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ရဲ႕
ဝတ္လႊာခ်ပ္ေတြက
တစ္လႊာခ်င္း ေျမခခဲ႔ရတယ္။

လိုအပ္ခ်က္ေတြကို စီရရီနဲ႔
စာရင္းတို႔ထားရတဲ႔ဘဝမွာ
မာနနဲ႔သိကၡာေတြကိုခဝါခ်
မလွမပနဲ႔ပဲ ဒီဇာတ္ကို ဆက္ဆက္ကေနမိတယ္။

ေရႊေတြ၊ေငြေတြလူးေနတဲ႔လက္ေတြ
ရမၼက္ခိုးေတြ တရွိန္ရွိန္ေတာက္ေနတဲ႔ ဒီပတ္ဝန္းက်င္ကို
(ျဖစ္ႏိုင္ရင္)ေက်ာခိုင္းလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။

အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ျငင္းဆန္ေနေပမယ့္
ဒီဝကၤပါက အေျပာက်ယ္လြန္းတယ္။
လႈပ္ေလေလ ျမဳပ္ေလေလျဖစ္မယ့္ဘဝမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အစြန္းထင္းခံရင္း
ျဖဴျဖဴစင္စင္ေလး ရွင္သန္လိုက္ပါတယ္ကြယ္။

image

MLMႏွင့္Pyramidေထာင္ေခ်ာက္မ်ား

          Multi-level marketing(MLM)ဟာ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ဖက္ေရာ၊ အလုပ္ သမား ဖက္ပါ အဆင္ေျပေစတဲ႔ marketingနည္းလမ္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။
          ေရာင္းအားေပၚမူတည္ၿပီး ထူးခြ်န္သူေတြကို အက်ိဳးခံစားခြင့္ေတြေပးတဲ႔စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ Star ခ်ိတ္တာေတြ၊ Circleလည္တာေတြစတဲ႔ အေခၚအေဝၚမ်ိဳးစံုရွိပါတယ္။
          လုပ္ငန္းရွင္ဖက္ကၾကည့္ရင္ ကိုယ့္မွာအျမတ္အစြန္းရွိမွသာ လုပ္အားခေပးရတာမို႔ စရိတ္ မေလပါဘူး။အလုပ္သမားဖက္ကလည္း တစ္ခ်ိန္လံုးမဟုတ္ပဲ အခ်ိန္ပိုင္းေလးလုပ္ရံုနဲ႔ ေငြရႏိုင္တာမို႔ တျခားအလုပ္ေတြနဲ႔ တြဲဖက္လုပ္လို႔ရပါတယ္။
          MLMရဲ႕ ထူးျခားတဲ႔ဝိေသသေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ေပၚလြင္မႈပိုရွိတဲ႔ အခ်က္ေတြကို ေဖာ္ျပရရင္ေတာ့ MLMအစစ္ဟာ Memberေၾကး၊ Registerေၾကးသြင္းဖို႔မလိုပါဘူး။ေနာက္ၿပီး တစ္လ ကို အနည္းဆံုးဘယ္ေလာက္ရလိမ့္မယ္ဆိုတဲ႔ မက္လံုးမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ကိုယ့္ဝင္ေငြဟာ ကိုယ့္ေရာင္းအား အေပၚမွာ မူတည္ေနလို႔႔႔ပါပဲ။
          ဒီလိုနဲ႔ တစ္စတစ္စနာမည္ရလာေတာ့ MLMအေယာင္ေဆာင္ေတြေပၚလာပါတယ္။ပိရမစ္ ေတြပါပဲ။ပိရမစ္လို႔ဘာေၾကာင့္ေခၚၾကသလဲဆို ကိုယ့္ေအာက္ကလူေတြကိုေခါင္းပံုျဖတ္ၿပီး၊ ထိပ္ဦးပိုင္းက လူေတြေလာက္သာ အက်ိဳးအျမတ္ရသြားၾကလို႔ပါ။
          သူတို႔က Memberေၾကးသြင္းရပါတယ္၊လူဆြယ္ရပါတယ္။ MLMအေနနဲ႔ အမည္ခံေပမယ့္ MLMေတြမလုပ္ခဲ႔တဲ႔မူဝါဒ အသစ္တစ္ရပ္ကိုခ်လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အမွတ္ထိန္းတယ္ဆိုတဲ႔ မူ ပါပဲ။
          အမွတ္ထိန္းတယ္ဆိုတာ memberတစ္ဦးဟာ တစ္လမွာ ဝယ္အားဘယ္ေလာက္ရွိရလဲ ဆိုတာပါ။ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ တစ္လကိုဘယ္ေလာက္ဖိုးအနည္းဆံုးဝယ္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါမွသာ ကိုယ့္ေအာက္ကလူေတြရဲ႕ေရာင္းအားအတြက္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ရမယ္ေပါ့။အမွတ္မထိန္းရင္ အက်ိဳးခံစား ခြင့္ မရွိဘူးဆိုတဲ႔သေဘာ။
          ဒီေနရာမွာ Pyramidေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို နည္းနည္းရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။သူတို႔ဆီမွာ ခိုင္မာတဲ႔ ထုတ္ကုန္မရွိပါဘူး။ ရွိခဲ႔ရင္လည္း အဲဒီထုတ္ကုန္ဟာ ေစ်းကြက္အတြင္းမွာ လံုးဝနာမည္မရ တဲ႔ ထုတ္ကုန္သာျဖစ္ပါတယ္။
          စဥ္းစားေစခ်င္တာက Companyပိုင္ရွင္ဟာ ခိုင္မာတဲ႔ဝင္ေငြရလမ္းမရွိပဲ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြ ကို ဘယ္လိုလစာေပးမလဲ။ အလြတ္တန္းေပးေနတယ္ဆိုရေအာင္လဲ အလွဴလုပ္ေနတာမွမဟုတ္တာ။ ဒါ့ထက္ပိုဆိုးတာက စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အတြက္အက်ိဳးအျမတ္မက်န္ပဲနဲ႔ေတာ့ ဘာ အလုပ္မွ လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
          ဒီလို သိလြယ္ျမင္လြယ္တဲ႔ဟာကြက္ကို တစ္လသိန္းဆယ္နဲ႔ခ်ီၿပီးရမယ္ဆိုတဲ႔ မက္လံုးႀကီးနဲ႔ ပိတ္လိုက္ပါတယ္။အေတြ႔အႀကံဳႏုတဲ႔ သာမန္လူေတြကေတာ့ အဲဒီေထာင္ေခ်ာက္ေတြထဲ တန္းခနဲေပါ့။
          ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ အမွတ္ထိန္းတဲ႔ေနရာမွာ ဝယ္ရတဲ႔ပစၥည္းေတြကလည္း တကယ္ကို မတန္တဆ ေစ်းေတြနဲ႔ပါ။ သာမာန္သံုးရာတန္ပစၥည္းဟာ အဲဒီမွာ၁၀၀၀ေလာက္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
          ဒီစကားၾကားေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကထင္ပါ့မယ္။ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္ၿဖီးေနတယ္ေပါ့။ေစ်းေတြ
ဒီေလာက္ကြာပါ့မလားေပါ့။
          ဟုတ္ကဲ႔ကြာပါတယ္။ကြာေၾကာင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ရဲရဲႀကီး အာမခံပါတယ္။
          ကြ်န္ေတာ့္အစ္မဝမ္းကြဲေတြဟာ MLMဘိုးေအႀကီးေတြျဖစ္တဲ႔ Tian(စာလံုးေပါင္းမွန္လား မသိဘူး။နည္းနည္းေမ့ေနလို႔ပါ)၊Shine Hope၊Ganoစတဲ႔ Companyေတြမွာ Accountantလုပ္ခဲ႔ဖူးသူ ေတြမို႔ သူတို႔ရဲ႕အေၾကာင္းေတြကိုခုလို ခေရေစ့တြင္းက်သိတာပါ။
          ဒီလိုနဲ႔သိပ္မၾကာပါဘူး။ ပုပ္ေတာ့ေပၚလာပါတယ္။
          အစတုန္းကေတာ့ ဟုတ္မလို၊ဟုတ္မလိုနဲ႔ ေနာက္က်ေတာ့ ေငြေၾကးအရွဳပ္အရွင္းေတြ ျဖစ္လာၿပီး ျပႆနာေတြတက္၊နာမည္ေတြက်ကုန္ပါတယ္။ ျပႆနာတက္ေတာ့ ထ်န္းက သူ႔အထုပ္ သူပိုက္ၿပီး အိမ္ျပန္သြားပါတယ္။ ခဏႏွပ္ေနတယ္။ ခုျပန္လာပါၿပီ။ Tropjoinဆိုတဲ႔နာမည္နဲ႔ပါ။ ရံုးခ်ဳပ္ က သဃၤန္းကြ်န္း-ဇဝနမွာ ရွိပါတယ္။
          တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထင္ပါ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုေဖာ္ေကာင္လုပ္တယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပိုက္ဆံေတြဆံုးခဲ႔လို႔ေပါ့။
          မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အျမတ္အစြန္းေတြအမ်ားႀကီးရခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္MLMထဲကို စဝင္ေတာ့ Adoxyပြဲေတာ္နဲ႔တိုးခဲ႔တာပါ။အျဖစ္အပ်က္ကို အစကေနအဆံုးထိေျပာျပရရင္ေတာ့ ဒီလိုဗ်။
          ပထမဆံုး ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမတစ္ေယာက္က ဖုန္းနဲ႔လာဆြယ္ပါတယ္။သူတို႔ရဲ႕ Companyထဲကို memberဝင္ဖို႔ေပါ့။ဘာလဲလို႔ေမးေတာ့ Adoxy Company။ေျပာတာေတာ့စံုေနတာပါ ပဲဗ်ာ။ ၉၆ပါးေရာဂါေပ်ာက္သေလာက္စြမ္းတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ Ganoကတည္းက အေတြ႔အႀကံဳရွိၿပီး ေနၿပီဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကအင္းမလုပ္၊အဲမလုပ္ပဲေနလိုက္ပါတယ္။
          ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဒၚဆီကို ဖုန္းတစ္ခုဝင္လာပါတယ္။ သူအစိုးရဌာနမွာ လုပ္ခဲ႔တုန္းက သိခဲ႔တဲ႔အသိတစ္ေယာက္က Adoxy 5mlတစ္ကဒ္လွမ္းမွာတာပါ။ သူတို႔မံုရြာမွာ ဝယ္ မရလို႔ေပါ့။(တစ္ကဒ္-၆ဘူး)
          အေဒၚကေတာ့ အဲဒီကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လႊဲေပးလိုက္ပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔ Adoxyေတြလွမ္းမွာ တိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကပဲတာဝန္ယူ၊ အျမတ္နည္းနည္းတင္ၿပီး လွမ္းလွမ္းပို႔ေပးျဖစ္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ Adoxyေခတ္ထလာေတာ့ အထက္ျမန္မာျပည္ျဖစ္တဲ႔ စစ္ကိုင္း၊မႏၲေလး(သူကေတာ့နည္းပါတယ္)၊မံုရြာ၊ ေနျပည္ေတာ္ဖက္က ကြ်န္ေတာ့္အေဒၚအသိေတြ၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္ျဖစ္တဲ႔ ျပည္၊ေရႊေတာင္ဖက္က ကြ်န္ေတာ့္အေဒၚအသိေတြဆီ Resaleျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။သူတို႔ကလည္း တဆင့္ခံျပန္ေရာင္းတာပါပဲ။
          Adoxyေတြပစၥည္းျပတ္သြားခ်ိန္မွာ စမ္းေခ်ာင္းကThe bestကုမၸဏီနဲ႔ ဆက္လုပ္ခဲ႔တယ္။ တစ္လတစ္လကို မရဘူးဆို အနည္းဆံုး၇သိန္းေလာက္ဝင္ပါတယ္။
          အရိုးသားဆံုးဝန္ခံပါ့မယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေငြေတြရလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေလာဘတက္ လာမိတယ္။ ၉၆ပါးေရာဂါေပ်ာက္မယ္လို႔မယံုၾကည္ဘူး၊ ကိုယ္တိုင္လည္းတစ္ခါမွမေသာက္ဖူးပဲနဲ႔ သူတို႔ ေဟာေျပာပြဲအေခြေတြကူးၿပီး ရိုးသားတဲ႔သူေတြကို ညာခဲ႔မိတယ္။ဒီအတြက္လည္း ခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လိပ္ျပာမသန္႔ဘူး။
          ေနာက္ၿပီး အခုခ်ိန္ထိ ဝမ္းနည္းေနရေသးတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စီးပြား ျဖစ္လာတာေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အားက်ၿပီးလိုက္လုပ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ memberဝင္ထားတဲ႔ companyေတြေရာ၊ မဝင္ထားတာေတြေရာေပါ့။ ပထမဆံုး တစ္သိန္းဖိုး၊ႏွစ္သိန္း ဖိုး ပစၥည္းဝယ္မွ memberျဖစ္မယ္ဆိုလည္း ဝင္လိုက္ၾကတာပဲ။ေနာက္က်ေတာ့ ဝင္ထားသမွ်ေငြေတြ အကုန္ဆံုးၾကပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဆြယ္ခဲ႔ဘူး။ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမွလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပစ္မတင္ၾကဘူး။ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒုကၡေရာက္တာ ငါ့ေၾကာင့္ဆိုတဲ႔ စိတ္ႀကီးစြဲၿပီး MLMနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လုပ္ေနက်Resaleေတာင္မလုပ္ပဲ MLM Companyေတြမေကာင္းေၾကာင္း လိုက္ရွင္းျပ ခဲ႔တာ အခုခ်ိန္ထိပါ။
          ဒီလိုနဲ႔MLMေတြ နာမည္က်လာေတာ့ MLMမဟုတ္ပါဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကို ပိရမစ္ ေတြဝင္လာပါတယ္။သူတို႔ရဲ႕Processကို ေမးလိုက္ရင္ေတာ့ တစ္လဘယ္ႏွသိန္းရမယ္ဆိုတာေတြပဲ တြင္တြင္ေျပာပါ့မယ္။ပစၥည္းေရာင္းဖို႔မလို၊Memberရွာေပးရံုနဲ႔ ပိုက္ဆံရေနမယ္ဆိုတာေတြနဲ႔ မဝင္ခ်င္ ဝင္ခ်င္ေအာင္ တိုက္တြန္းပါ့မယ္။ဥပမာေျပာရရင္ေတာ့Qnet,Aimstar,Unicityေပါ့ဗ်ာ။
          သူတို႔ရဲ႕ Procedureကို ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပပါ့မယ္။
          ကြ်န္ေတာ္က Companyတစ္ခုစေထာင္ပါၿပီ။ ဝင္ေၾကးတစ္ေသာင္းပါ။memတစ္ေယာက္ ရွာႏိုင္ရင္ ၃၀၀၀ေပးပါမယ္။ ကိုယ့္ေအာက္ကလူေတြကလည္း အဲဒီလိုဆက္ရွာႏိုင္ရင္ တစ္လတစ္လ အနည္းဆံုး တစ္သိန္းရပါမယ္။Circleဘယ္ႏွပါတ္လည္ရင္ သိန္း၅၀၀၀တန္တိုက္ခန္း၊ BMWကားစတဲ႔ အက်ိဳးခံစားခြင့္ေတြရမယ္ စိတ္ဝင္စားရင္လာခဲ႔ပါ။ ဘယ္ရက္ေတြမွာ Meetingရွိပါတယ္။ ခုလက္ရွိ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာပို႔ခ်မွာပါ။ ဒီလိုစေၾကာ္ျငာပါမယ္။
          ကဲ………Aဆိုတဲ႔ သားေကာင္ကေတာ့ ၁၀ဆ၁ဆဆိုတဲ႔ေငြ၊တိုက္ခန္း၊ကား စတာေတြကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ပိုက္ကြန္ထဲေရာက္လာပါၿပီ။
          ဒါေပမယ့္ ေၾကာ္ျငာထဲမပါတဲ႔ အမွတ္ထိန္းတယ္ဆိုတဲ႔ ကိစၥကို ရံုးလာမွေျပာပါတယ္။ တရုတ္နဲ႔ထိုင္းကလာတဲ႔ ၃၀၀တန္ေဘာပင္ကို အျခားေဘာပင္မ်ားထက္ အဆ၂၀ခန္႔ေရးေကာင္း၍၊ အဆ၃၀ခန္႔ မင္ကုန္သက္သာေစေသာ ေမွာ္ဝင္ေဘာပင္ဆိုတဲ႔နာမည္ကပ္ၿပီး တစ္ေခ်ာင္း၁၀၀၀ႏႈန္း သတ္မွတ္ပါမယ္။ ကိုယ့္ေအာက္ကmemေတြရဲ႕ အက်ိဳးခံစားမႈရခ်င္ရင္ တစ္လ၃၀၀၀ဖိုးေလာက္ေတာ့ ဝယ္ရမယ္ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။ လာတဲ႔သူကေတာ့ တစ္လတစ္သိန္းေလာက္ဝင္မယ့္အေရးမွာ အမွတ္ ထိန္းရတဲ႔ ၃၀၀၀ကို စကားထဲ ထည့္မေျပာေတာ့ဘူးေလ။
          ဒီလိုနဲ႔ memဝင္လိုက္တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါ အေဖာ္ဆြယ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ ရလာတယ္။Bနဲ႔Cလို႔ထား………။
          ပထမဆံုး ကြ်န္ေတာ့္အိပ္ကပ္ထဲဝင္လာတဲ႔ ေငြေတြကိုတြက္ၾကည့္ရေအာင္။Memေၾကးက ၁၀၀၀၀၊အမွတ္ထိန္းရတာက ၃၀၀၀။ေပါင္းလိုက္ရင္ ၁၃၀၀၀။A,B,C၃ေယာက္ေပါင္းဆိုေတာ့ ၃၉၀၀၀။ဒါက ဝင္ေငြ။
          ထြက္ေငြအေနနဲ႔က memႏွစ္ေယာက္ရွာႏိုင္လို႔Aကိုေပးရမယ့္ ပိုက္ဆံက၆၀၀၀၊ ေဘာပင္ က တစ္ေခ်ာင္း၃၀၀ဆိုေတာ့ သံုးေခ်ာင္းကိုးရာ။၃ေယာက္စာဆို၂၇၀၀။ခုနကAကိုေပးရမယ့္ ေငြ၆၀၀၀ နဲ႔ ေပါင္းလိုက္ရင္ ၈၇၀၀။ဒါကထြက္ေငြ။
          အိပ္ကပ္ထဲမွာရွိတဲ႔ ဝင္ေငြ၃၉၀၀၀ထဲကေန ထြက္ေငြ၈၇၀၀ကိုႏႈတ္ရင္ ၃၀၃၀၀က်န္ပါ မယ္။ ဒါက ဒီလူ၃ေယာက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္အသားတင္ရတဲ႔ ပိုက္ဆံပါ။
          ဒါေပမယ့္ လူဆြယ္ႏိုင္ရင္ရမွာပဲ။ ကိုယ္ကပထမဆံုးလမွာတင္ ၄ေယာက္ရွာႏိုင္ရင္ကို အရင္းေက်ေနၿပီ။ က်န္တာက အျမတ္ေပါ့။
          မွန္ပါတယ္………။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဟာပြဲစားေတြလို အာဝဇၨန္းရႊင္တဲ႔သူ၊ အေပါင္းအသင္း မ်ားတဲ႔သူ မဟုတ္ပဲနဲ႔ေတာ့ တစ္လမွာတစ္ေယာက္စညး္ရံုးဖို႔ဆိုတာေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပါ။
          တစ္ကယ္လို႔ ကုိယ္ကတစ္လမွာ ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ ရွာႏိုင္တဲ႔သူဆိုရင္ေရာ…။ ဒီအခ်က္ကို ႀကိဳေတြးထားတဲ႔ပိုင္ရွင္ေတြက အမွတ္ထိန္းရမယ္ဆိုတဲ႔မူနဲ႔ ဆံုးရွံဳးမႈကို ျပန္ကာမိေအာင္ လုပ္ထားပါတယ္။
          ဒါဆို ေအာင္ျမင္ေနတယ္ဆိုတဲ႔သူေတြကေရာ…။ဟုတ္ကဲ႔…။သူတို႔က အသံုးခ်ခံ နယ္ရုပ္ ေလးေတြပါ။က်ားကိုေထာင္ဖမ္းထားတဲ႔ ဆိတ္ေလးေတြပါ။
          ဒီလိုနဲ႔ နာမည္ေတြက်လာၿပီ။ လူေတြမယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။ အမွတ္ထိန္းဖို႔အတြက္ဝယ္ရတဲ႔ ပစၥည္းေတြကလည္း FDAမရွိတာေတြသိလာၿပီ။ အခြန္ေတြေရွာင္ထားလို႔ မီးခိုးႂကြက္ေလွ်ာက္လိုက္ ေနၿပီ။ ဒီအေျခအေနေရာက္ၿပီ။ မဟန္ေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔။ ပိုင္ရွင္ကေငြထုပ္ပိုက္ၿပီးေျပးပါၿပီ။ ကုမၸဏီ ကေတာ့ ဟန္ျပဖြင့္ပါဦးမယ္။ဒါေပမယ့္ ဧည့္ႀကိဳေတြေလာက္သာရွိပါေတာ့မယ္။ ေဟာေျပာခဲ႔တဲ႔ ဆရာ ဆိုသူေတြကလည္း အဲဒီအခ်ိန္ဖုန္းပိတ္ထားပါၿပီ။ အားလံုးဇာတ္ေပါင္းမယ္ဆိုရင္ memေတြရဲ႕ေငြေတြ လည္းဆံုးပါၿပီ၊ ရံုးခန္းကိုလည္း ပိုင္ရွင္ကျပန္သိမ္းပါၿပီ၊ တရားစြဲဖို႔ကလည္း ငတိကႏိုင္ငံျခားလစ္ပါၿပီ။ (စြဲလည္းမထူးပါဘူးဗ်ာ။ အလြန္ဆံုးမွ ျပည္ႏွင္ဒဏ္။ဟိုဖက္သံရံုးက သက္ညွာဖို႔warningထုတ္ရင္ ေနရပ္ဌာနီကို ေလယာဥ္နဲ႔ေတာင္ လိုက္ပို႔ၾကဦးမွာ။)ဒီေလာက္စားၿပီးသြားရင္ ခဏႏွပ္ေနမယ္။ ၿပီးရင္ နာမည္ေနာက္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ထပ္လာဖြင့္မယ္။
          ဒီေတာ့………အက်ိဳးအရွိဆံုးကပိုင္ရွင္။ တိုက္ခန္းေတြ၊ကားေတြရတ႔ဲသူေတြက အရိုးအရင္း ကိုက္ရတဲ႔ လက္တစ္ဆုပ္စာလူေတြ။ဒူးနဲ႔မ်က္ရည္သုတ္ရတာက အယံုလြယ္သူေတြ။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ ရင္ အေတာ့္ကိုရွင္းပါတယ္။
          ယံုလြယ္လို႔ ဒူးနဲ႔မ်က္ရည္သုတ္ရေတာ့ေရာေကာင္းလား။ သူမ်ားမ်က္ရည္နဲ႔ ေျခေဆးၿပီး ေအာင္ျမင္လာတယ္ဆိုတဲ႔သူေတြကေရာ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ဝမ္းသာႏိုင္ပါ့မလား။ ဒါေၾကာင့္မို႔ MLM အေယာင္ေဆာင္ Pyramidေတြကို လက္တည့္မစမ္းၾကပါနဲ႔။ ဆုပ္လည္းစူး၊းလည္းရူးမယ့္ ပဒိုင္းသီးလို စီးပြားေရးမို႔လို႔ပါပဲ။

image

ေအသီနာ

လက္ယဥ္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်ိန္အဆမ်ိဳးနဲ႔
သူမ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို တစ္ခါတည္း
အစိမ္းလိုက္ခုတ္ပိုင္းသြားခဲ႔တယ္။

တၿဖိဳးၿဖိဳးတဖ်တ္ဖ်တ္လက္ခဲ႔ရတဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္စံုတစ္ရာကိုလည္း
ပစၥဳပၸန္တခ်ိဳ႕က ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္ၾကရဲ႕။

ဟိုး………ၾကယ္စုတန္းအလြန္မွာ
ခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြ…။
သူမရဲ႕ စကားသံေအာက္မွာ တိုး…တိတ္…ေပ်ာက္…ရွ…။

ငါဟာလည္းငါပါပဲကြယ္။
သူမ ႏႈတ္ကပါ႒္ေတာ္က
ထြက္က်လာတဲ႔စကားလံုးတိုင္းကို
ရင္ဘတ္ထက္မွာ အကၡရာတင္……
သခင္ မလိမ္ခင္ကတည္းက အညာမိႏွင့္ေနတယ္။

အယံုလြယ္သူေတြေနတဲ႔ကမာၻမွာသာဆို
ကိုယ္ဟာဧကရာဇ္ျဖစ္တာၾကာေပ့ါေအသီနာ။

ဒိုင္းတစ္လႊာ၊ကာတစ္ခ်ပ္နဲ႔
ထူထဲလွတဲ႔ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာထက္မွာ
ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြသာသုတ္လိမ္းထားခဲ႔ေလသလားကြယ္။

ယံုခ်င္ယံု၊မယံုခ်င္ေနပါကြယ္…။
မကြယ္ဝွက္တမ္း ဝန္ခံရရင္
စစ္မွန္မႈဆိုတာကို လိုက္ရွာရင္း
နင့္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေတြထက္မွာ
အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ငါလဲက်ခဲ႔ဖူးပါရဲ႕ေအသီနာ။

အတုအေယာင္မွန္းသိတာေတာင္
နင့္မ်က္ဝန္းကေႂကြလြင့္ခဲ႔တဲ႔မ်က္ရည္တစ္စက္
ငါ့ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ ခုထက္ထိသိမ္းဆည္းထားတယ္။
လမ္းႀကံဳရင္လည္း ဝင္ၾကည့္လွည့္ေပါ့ ေအသီနာ
ေအသင္ၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္ထက္
မေလ်ာ့တဲ႔ရိုက်ိဳးျခင္းေတြနဲ႔
နင့္ကိုပ်ဝပ္ခစားပါတယ္။

ခုေတာ့လည္း အလြမ္းေတြပဲ
ငါ့ဘဝထဲမွာ ျပန္႔က်ဲေနခဲ႔တယ္။
တထိတ္တလန္႔န႔ဲ သက္ျပင္းေမာကိုမႈတ္ထုတ္
ငါ့လက္ထဲက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတာက
ကဗ်ာတစ္အုပ္မွ်သာ……။

အသက္ရွဴရတာေတာင္ ေျခာက္ေသြ႔ေနခဲ႔…။
ေၾသာ္…ေႏြဥတုေတာင္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ခဲ႔ေပါ့ကြယ္။
ေပ်ာ္ရာမွာမေနသာေတာ့တဲ႔ဘဝမို႔
ေတာ္ရာကသာခစားပါ့မယ္ေအသီနာ။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး နင့္ေျခဖမိုးထက္မွာ
ငါ့မာနတို႔သုတ္လိမ္းခြင့္ျပဳလွည့္ပါ။

image

ခ်စ္ခြန္းေႁခြခ်ိန္

ရိုးသားစြာၿပံဳးေနတဲ႔အဲဒီအၿပံဳးမွာ
ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေတြေရာယွက္ပါဝင္ေနလိမ့္မယ္။

ပန္းတခ်ိဳ႕ရဲ႕ဘာသာေဗဒကို
ေဟာဒီ နားႏွစ္ဖက္နဲ႔နာယူ
ဒီကမာၻေပၚမွာ အေပ်ာ္ဆံုးလူအျဖစ္
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ဟစ္ေႂကြးလိုက္တယ္။

တိုးတိုးေလးပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး တုန္ဟည္္းခဲ႔တယ္။

နာရီလက္တံေလးေတြကၿငိမ္သက္
လူႀကီးေတြေျပာတဲ႔
“တစ္ဗီဇနာေတာင္မခဲြခ်င္ဘူး”ဆိုတာ
အပိုေတြမဟုတ္ခဲ႔ဘူးေပါ့ကြယ္။

ဥတၱရယာဥ္စြန္းတန္းဖက္ကေလႏုေအးက
တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။
မၾကည္ျဖဴတဲ႔အၾကည့္စိမ္းစိမ္းနဲ႔
ခပ္မိုက္မိုက္ၾကည့္လိုက္တာေတာင္
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးဆက္ထြက္သြားရဲ႕။
ကဲ………………………
ဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္တိုစရာေကာင္းလိုက္သလဲကြယ္။

ငါ့ရင္ဘတ္ထက္ကို အသာကပ္
နားနဲ႔အပ္ၿပီး နားေထာင္ၾကည့္ေကာင္မေလး။
တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႔ မည္ေနတဲ႔ ေသြးပန္႔ႀကီးက
“ခ်စ္တယ္”လို႔သာ ေအာ္ေနလိမ့္မယ္။

မယံုၾကည္လဲ ဓားတစ္လက္ယူ
ဒီရင္ခြင္ပူပူကိုျခမ္းၾကည့္လွည့္
ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးေသြးေတြဟာ
အျဖဴေရာင္သက္သက္သာျဖစ္တယ္ကြဲ႔။

ေဆာင္းရာသီမဟုတ္ပါပဲနဲ႔
အခ်ိန္ေတြက သိပ္ၿပီးအကုန္ျမန္လြန္းတယ္။
မေနမနား ေျပးလႊားေနတဲ႔
အဲဒီ နာရီလက္တံေလးေတြကို
ခဏေတာ့ အနားေပးခ်င္မိရဲ႕။

“အို…အသင္ေလာက အသင္၏ စြမ္းအားမ်ားႏွင့္
အခ်ိန္ယႏၲရားအား ေခတၱမွ် ေအးခဲေစလွည့္ပါ။”
ဒီစကားၾကားေတာ့ ေနနဲ႔လက မ်က္ႏွာမဲ႔ျပတယ္။

မလိုသူေတြက ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း…
အဲဒီ မ်က္ေစာင္းေတြေအာက္မွာပဲ
ဒီဂႏၲဝင္ကဗ်ာကို ငါရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထုဆစ္ခဲ႔တယ္။

အိုကြယ္……………။
ဘယ္ဖက္လက္ဖဝါးနဲ႔ နင့္လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားခ်ိန္မွာေတာင္
ညာဖက္လက္ဖဝါးက တမ္းတေနမိတာ
ငါသိပ္ကိုလြန္ေနသလားေကာင္မေလးရယ္။

image

ေလ်ာ့(သေရာ္စာ)

          ငွက္ရိုးတစ္ေယာက္ ေစ်းဝယ္ထြက္သည္။တစ္ေယာက္တည္းေတာ့မဟုတ္…။ငွက္ရိုးရဲ႕မမ “မမၾကက္ရိုး”ႏွင့္ ျဖစ္သည္။
          ပံုမွန္ဆို ငွက္ရိုးက ေစ်းမဝယ္။ ဝယ္လွ်င္လည္း ေရွာ့ပင္းစင္တာမ်ားတြင္သာဝယ္သည္။
          ခုေတာ့ ငွက္ရိုးမမက သူ႔ကိုေစ်းျခင္းေတာင္းမေပးမည့္သူမရွိ၍ ငွက္ရိုးကိုေခ်ာဆြဲလာျခင္း ျဖစ္သည္။
          ခုရွဳပ္မွေနာင္ရွင္းမွာမို႔ ငွက္ရိုးကေတာ့ ႀကိဳသတိေပးထားသည္။ေစ်းျခင္းေတာင္းကေတာ့ ဆြဲေပးမည္။သူလင္ေနာက္လိုက္လွ်င္ေတာ့ “ထမီထုပ္”ကူမဆြဲေပးႏိုင္ ဟူသတတ္။
          ဤသို႔ျဖင့္ ေစ်းထဲသို႔ေရာက္လာသည္။ငွက္ရိုးတစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္လိုက္သည္။ေခါင္းအေတာ္ မူးသြားသည္။
          မနက္ခုႏွစ္နာရီသာ ရွိေသးတာမို႔ ေစ်းဝယ္သူမ်ားကေတာ့ က်ဲပါးေနသည္။(ဒီေလာက္ လူနည္းတာေတာင္ ငွက္ရိုးေခါင္းမူးေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီထက္သာလူမ်ားလာလွ်င္ ငွက္ရိုးတစ္ေယာက္ ဦးမင္းေက်ာ္ႏွင့္နင္လားငါလားျဖစ္သြားႏိုင္သည္။)
          ထိုေစ်းဝယ္သူနည္းနည္းေလးကိုပင္ ေစ်းသည္မ်ားက ဆြဲေတာ့လြဲေတာ့မတတ္ အၿပိဳင္ အဆိုင္ေစ်းေခၚေနၾကသည္။ဥပမာေျပာရလွ်င္ အမဲသားႀကီးတစ္တံုးကို က်ီးကန္းမ်ားက ဝိုင္းၿပီးလုေန ၾကသည့္ျမင္ကြင္းႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူသည္။
          တခ်ိဳ႕ေစ်းသည္မ်ားကေတာ့ စပယ္ယာဘဝက စုေတလာသူမ်ားလားမသိ။ေစ်းေရာင္းတာ ကိုပင္ မွတ္တိုင္ေအာ္သလို တေၾကာ္ေၾကာ္ရြတ္ေနသည္။
          “ဘူးသီး၊ခရမ္းသီး၊ေဂၚရခါးသီး၊ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊သခြားသီး လာေဟ့………။ရမယ္ ရမယ္။ ဝယ္ရင္လာ ဝယ္ရင္လာ။”
          မဆိုးေတာ့ မဆိုး။ဆိုင္ေပၚတြင္ မတ္တပ္ရပ္၍တသြယ္၊ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ေခါက္တု႔ံေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္၍တမ်ိဳး ေစ်းေခၚသည့္ပံုစံက သူမ်ားေတြလို လုစရာမလိုပဲ ေဖာက္သည္အေတာ္ရသည္။ မေတာ္တဆအရင္းျပဳတ္သြားလွ်င္ေတာင္ စပယ္ယာဝင္လုပ္၍ရသည္။ထမင္းငတ္မွာေတာ့ မပူရ။
          မျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့။ငွက္ရိုးေခါင္းေတြ အေတာ္မူးလာသည္။ဒီေတာ့ ဝယ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္ဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ရမည္။
          ေဟာ…။ေတြ႔ပါၿပီ။ဝယ္ရန္စာရင္းထဲမွာ နံပါတ္တစ္ေနရာကမွတ္ထားသည့္ၾကက္သား။
          “မမ…ဟိုမွာ ၾကက္သားသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကက္သားဝယ္ရမယ္ေလ။”
          မမ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ၿပီးေတာ့ ေခါင္းခါသည္။
          “နင့္ရဲ႕ၾကက္သားက ေရထိုးထားမွန္းသိသာတယ္။ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပြစိစိႀကီး။ဗမာၾကက္ထဲမွာ အဲဒီေလာက္ႀကီးတဲ႔ၾကက္မ်ိဳး နင္ေတြ႔ဖူးလို႔လား။”
          မမေျပာတာဟုတ္ေလာက္သည္။ ၾကက္သားက မမေျပာသလိုမ်ိဳး ပြစိစိႀကီး။
          ပြစိစိဆိုမွ သတိရသည္။ ငွက္ရိုးသူငယ္ခ်င္းထဲတြင္ ခ်မ္းခ်မ္းကိုေဒါင္လိုက္တစ္ျခမ္းျခမ္း ထားေသာ ေဘာ္ဒီရွိတ္ႏွင့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္။
          အသားကလည္း မီးေသြးကိုကတၱရာေစးသုတ္ၿပီး မင္အိုးထဲ၃ႏွစ္ေလာက္ ထည့္စိမ္ထား သေလာက္ေလးသာညိဳေသာ အသားအေရပိုင္ရွင္ျဖစ္သည္။
          ေအာင္မာ။မိတ္ကပ္ေလးနည္းနည္းျပင္ၿပီး သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚမွာသာတင္ထား။UFOေပၚက ျပဳတ္က်လာတဲ႔ETပဲ။ဒီအတိုင္းၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ၇ရက္ေလာက္ေအာ္ဂလီဆန္္ႏိုင္တဲ႔ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္။ နဖူးကေျပာင္ေျပာင္၊ အရပ္ကေငါက္တက္တက္ကေလး၊ ႏွလံုးအားမေကာင္းလို႔ ရင္ဘတ္မွာစက္တပ္ ထားရတာကိုေတာင္အားမနာ တစ္ခါတစ္ခါမုန္႔ဟင္းခါးက ထထေရာင္းခ်င္ေသးသည္။
          ဒါကထား…။အဲဒီတစ္ေယာက္က ငွက္ရိုးကိုေတြ႔တိုင္း ေျပာေလ့ရွိသည့္ စကားတစ္ခြန္း ရွိသည္။သူမေသခင္ တိုက္ဖိြဳက္ျဖစ္ေနေသာ တီဘီေရာဂါသည္ေလာက္ေတာ့ ဝခ်င္ေသးသည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျဖစ္သည္။
          ငွက္ရိုးခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမို႔ တတ္အားသမွ်ကူညီေပးခ်င္သည္။သူ႔ကို တစ္ေန႔လွ်င္ ေရ၃စီစီေလာက္ ထိုးေပးမည္။ၾကက္ေတာင္ပြသည္ဆိုလွ်င္ လူလည္းဝလာႏိုင္သည္။
          ဒီတစ္ေယာက္ေလာက္ ၾကက္ကန္းတိုးၿပီးအဆင္ေျပသြားလွ်င္MBBSဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္မည္။ ေစတစ္လံုးပိုင္ရွင္”ဝေစဆရာ ပေရာ္ဖက္ဆာေဒါက္တာငွက္ရိုး”။
          ကဲ…ဘယ္ေလာက္နားေထာင္လို႔ ေကာင္းလိုက္တဲ႔နာမည္လဲ။ကုတဲ႔ေရာဂါေတြ မေပ်ာက္ ေတာ့ရင္လည္း ကိစၥမရွိ။အစပိုင္းသာ နာမည္ေကာင္းရဖို႔လိုသည္။ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ ေရွ႕က နာမည္ ေကာင္းႏွင့္ လုပ္စားရံုသာ။
          “ဒုတ္…”
          “အြတ္”
          အေတြးကအေတာ္လြန္သြားသည္။မမလည္းလက္ၫွိဳးႏွင့္ တို႔ေျပာ၍မရသျဖင့္ တံေတာင္ ႏွင့္ ေထာင္းလိုက္ပံုရသည္။ထိုေတာ့မွ စိတ္ကျပန္လည္လာသည္။
          “ဟင္ ဟင္…။ဘာလဲ။ဘယ္မွာလဲ။စစ္ေဆးေရးေတြလာၿပီလား။”
          တံေတာင္ႏွင့္ေထာင္းတာခံလိုက္ရသျဖင့္ ေသြးရူးေသြးတန္းထေမးသည္။(ေၾသာ္…မာဆတ္ သြားေနက် အက်င့္ေလးေတြ။)
          အေလ့အက်င့္ရွိသူမို႔ ေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမေန လုပ္ေနက်အတိုင္း ေယာင္ယမ္းၿပီး ဖိနပ္ကို လက္မွာေကာက္စြပ္လိုက္သည္။ေစ်းျခင္းေတာင္းလြတ္က်သြားသည္။ဖိနပ္ကို ကုန္းၿပီးယူလိုက္ သျဖင့္ အေနာက္ကအန္တီႀကီးတင္ပါးကို ငွက္ရိုး၏တင္ပါးက သြားမိတ္ဆက္သည္။
          အန္တီႀကီးကလည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖင့္ သူ႔ေပါင္၁၇၀ခႏၶာကိုယ္ႀကီးႏွင့္မမွ်ေအာင္ ပင္ ေဘးနားက ကုလားဒိန္အကိုႀကီး၏လည္တိုင္ကို ယီးေလးခိုလိုက္သည္။ ထိုအကိုႀကီးကလည္း မႏိုင္၍လား၊တမင္တကာပဲလားမသိ လႊတ္ခ်လိုက္သည္။
          “ေအာင္မေလးဗ်”ဟူသည့္ အသံအဆံုးတြင္ အႏွစ္ႏွစ္အလလကပိုးေမြးသလိုေမြးခဲ႔ရသည့္ ထိုအကိုႀကီး၏ မုတ္ဆိတ္ေမႊးမ်ားက ေပါင္၁၇၀အန္တီႀကီး လက္ထဲတြင္ ကားယားကားယားႏွင့္ ပါလာၾကသည္။
          မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အေျခအေနမို႔ ငွက္ရိုးလည္း အေနာက္ကိုလွည့္ၿပီး ကပ်ာကယာ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။ ေျခေထာက္၌ပါေသာမ်က္စိက အသံုးမက်။ ငွက္ရိုးေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းလံုး ေဘးက ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးေစ်းသည္ႀကီး၏ သံပုရာသီးဗန္းထဲသို႔ဝင္သြားသည္။
          ခဏေလးအတြင္း၌ပင္ ေစ်းအတြင္း၌ ေအာ္သံမ်ား၊ညည္းျငဴသံမ်ား၊အာေမဋိတ္သံမ်ား၊ ေတာင္းပန္သံမ်ားႏွင့္ ဆူညံသြားသည္။
          သိပ္မၾကာလိုက္။ေစ်းေကာက္မ်ား၊မီးသတ္မ်ား၊စည္ပင္မ်ားႏွင့္စြမ္းအားရွင္လိုလိုလူမိုက္မ်ား ငွက္ရိုးတို႔နားသို႔ေရာက္လာသည္။သူတို႔လည္း ေစ်းအတြင္း ဆႏၵျပေနသည္ ေအာက္ေမ့၍လားမသိ။ အေမာတေကာႏွင့္ေရာက္လာၾကသည္။တခ်ိဳ႕လက္ထဲမွာဆို ဝါးရင္းတုတ္ေတြေတာင္ပါေသး။
          မနက္ေစာေစာမွာပင္ အေတာ့္ကိုအာေညာင္းသြားသည္။ပါးရိုက္မခံရေစရန္ ေရာက္လာသူ အကုန္လံုးကို အထင္လြဲမႈသက္သက္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘာမွျဖစ္တာမဟုတ္ေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္ရ၍ ျဖစ္သည္။
          ဤသို႔ဤႏွယ္ စည္ကားၿပီးသကာလ မမႏွင့္ငွက္ရိုးတို႔ ၾကက္ရွာပံုေတာ္ ထြက္ၾက ျပန္သည္။
          “နင့္ကိုငါတံေတာင္နဲ႔ေထာင္းလိုက္တာ အဲဒီေလာက္ထိ ျဖစ္သြားမယ္မွန္းမသိခဲ႔ဘူးဟယ္။”
          မမက ညည္းညည္းျငဴျငဴဆိုသည္။
          “ဒါနဲ႔ ေနပါဦး။မမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာလို႔တံေတာင္နဲ႔ေထာင္းတာလဲ။”
          “နင့္ကိုငါက အသား၊ငါးဝယ္ရင္ ခ်ိန္ခြင္ကိုလက္နဲ႔ကိုင္ထားတဲ႔ ေစ်းသည္ဆီမွာ မဝယ္ဖို႔ ေျပာမလို႔ေဟ့။”
          “ဘာလို႔လဲမမရဲ႕။”
          “ေစ်းသည္ေတြက ခ်ိန္ခြင္ကိုလက္နဲ႔ကိုင္ထားရင္ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ထြက္ေစခ်င္တဲ႔ဖက္ ထြက္ေအာင္လုပ္လို႔ရတယ္ေလ။အဲဒီေတာ့ အေလးခ်ိန္ဘယ္မွန္ေတာ့မလဲ။”
          ေမာင္ငွက္ရိုးေခါင္းနည္းနည္း ထပ္ေနာက္သြားသည္။တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ ခ်ိန္ခြင္ကို ဒီလိုလုပ္လို႔ရသည္ဟု ပထမဆံုးၾကားဖူးလိုက္၍ျဖစ္သည္။မဆီမဆိုင္ တရားသူႀကီးမ်ားကိုပင္ သတိရ လိုက္ေသးသည္။
          သို႔ႏွင့္ ေနာက္တစ္ဆိုင္……။ၾကက္သားက ေရထိုးထားဟန္မတူ။အေကာင္ကေသးသည္။ ခ်ိန္ခြင္ကလည္း လက္ႏွင့္ကိုင္မထား ဆိုင္တိုင္တြင္ခ်ိတ္ထားသည္။
          မမကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။မမလည္း စူးစမ္းေနပံုရသည္။
          ထို႔ေနာက္ ဆိုင္ထဲသို႔ လွမ္းဝင္လိုက္သည္။
          “ၾကက္သား ဘယ္ေစ်းလဲ။”
          ငွက္ရိုးအေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေစ်းေတာင္ေမးေနၿပီဆိုေတာ့ ဤဆိုင္တြင္ဝယ္ျဖစ္ဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ရိွေနၿပီ။
          သို႔ေသာ္ အေပ်ာ္တို႔က ၾကာရွည္မခံ။ မမက မ်က္ရိပ္ျပၿပီး ဆိုင္ထဲမွထြက္သြားသည္။ ခပ္ေဝးေဝးေရာက္ေတာ့မွ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာရွင္းျပသည္။
          “အေလးေတြက ပါးလႊာေနတာပဲဟ။နင္ဝါသနာပါရင္ Origamiေခါက္လို႔ေတာင္ရတယ္။”
          ငွက္ရိုး အေတာ္စိတ္ေလသြားသည္။Origamiေတာင္ ေခါက္လို႔ရေနသည့္အေလးဆိုေတာ့ (အင္း…အေတာ့္ကို ထူေပလိမ့္မည္။)
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ မမဝယ္ေနက်ဆိုင္ျဖစ္သည့္ ေစ်းအတြင္းပိုင္းသို႔ပင္ဝင္၍ ဝယ္ခဲ႔ရသည္။ ေမာတာကေတာ့မေျပာႏွင့္။ဆႏၵျပသူမ်ားကိုေတာင္မွ ရဲကိုကိုတို႔က ေစတနာဗလပြထားကာ တခ်ိဳ႕ကို မီးသတ္ပိုက္ႏွင့္ျဖန္းေပးျခင္း၊တခ်ိဳ႕ကို ရဲစခန္းတည္းဟူေသာ အရိပ္အာဝါသေအာက္သို႔ေခၚသြားျခင္း စသည့္ အျပဳအမူမ်ားႏွင့္ အပူဒဏ္သက္သာေအာင္ ျပဳစုေပးေသးသည္။
          ေမာင္ငွက္ရိုးတို႔ကေတာ့ ေစ်းထဲမွာျဖစ္ေန၍ ထီးကလည္းေဆာင္းလို႔မရ။ေနကလည္းပူ။ ဘူဒိုဇာလက္ခ်က္မိထားသည့္ က်ဴးေက်ာ္မ်ားပမာ……။
          သို႔ႏွင့္ ဝယ္ရန္က်န္ေသးသည့္ ကန္စြန္းရြက္ထပ္ဝယ္ၾကျပန္သည္။
          “ကန္စြန္းရြက္ငါးစည္း”
          မမက သူဝယ္ေနက်ဆိုင္တြင္ဝယ္သည္။
          က်သင့္ေငြရွင္းၿပီး ဆိုင္ထဲမွျပန္ထြက္မည္အလုပ္…။မမက လက္ကိုအသာကုတ္သည္။
          “ဟဲ႔ ဟိုဖက္ကိုၾကည့္စမ္း”
          မမက ကြ်န္ေတာ္မျမင္ရမွာစိုးသည့္အလား ၾကည့္ခိုင္းသည္။
          ဒါမ်ိဳးဆို ငွက္ရိုးတို႔က အလြတ္မခံ။လူကေနသည္ ပညာကမေန။ကန္စြန္းရြက္ဆိုင္ထဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဟိုဖက္ဆိုင္က ေစ်းသည္ေကာင္မေလးဆီ အၾကည့္က ေရာက္ၿပီးသား။မ်က္လံုးကို က ခရိုနီမ်က္လံုး။ဘယ္ေနရာအေခ်ာင္ႏိႈက္ရမလဲဆိုတာပဲ ေခ်ာင္းေနတာ။(ဝါသနာ ဘယ္ေလာက္ႀကီး လဲဆို ကန္စြန္းရြက္ငါးစည္းဖိုး ၁၀၀၀ေပးရမွာကို ၁၅၀၀ထုတ္ထုတ္ေပးေနတာသာၾကည့္။)
          “မမ မၾကည့္ခိုင္းခင္ကတည္းက ၾကည့္ၿပီးသြားၿပီမမရဲ႕။”
          မမကို ခပ္ႂကြားႂကြားေလးျပန္ေျပာမိသည္။
          “ေၾသာ္ နင္က ငါမေျပာခင္ကတည္းက ေတြ႔ၿပီးၿပီေပါ့။ငါ့ေမာင္ေလးကလ်င္လိုက္တာ။”
          မမက ခ်ီးမြမ္းသည္။ထို႔ေနာက္.…။
          “ဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုတာေရာ သိလား။”
          “ေၾသာ္…မမရယ္ ေစ်းသည္ပဲ ေစ်းေရာင္းေနတာေပါ့ဗ်။”
          “အင္…နင္ဘာေတြေျပာေနတာတုန္း ငွက္ရိုးရယ္။”
          “မမကေရာ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။”
          ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ လြဲေနၾက၏။
          “နင္ေျပာေတာ့ ငါျပတာျမင္တယ္ဆို။”
          “အင္းေလ ျမင္တယ္ေလ။ျမင္လို႔ပဲ အဲဒီေကာင္မေလး အေၾကာင္းျပန္ေျပာေနတာေပါ့။”
          “ေသလိုက္ပါေတာ့ မီးေတာက္ႏွာေခါင္းရယ္ ငါက အဲဒီေကာင္မေလး အဝတ္တစ္ခုနဲ႔ အရြက္ေတြ ေရလိုက္ဆြတ္ေနကိုျပတာဟဲ႔။”
          “ဟုတ္လား။သိပါဘူး။ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီေကာင္မေလးကိုျပတာထင္လို႔။စိတ္ထဲမွာေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာကို လိုက္ငမ္းေနတယ္ဆိုေတာ့ မမကLesbianႀကီးလား…”
          “ေဂါက္………”
          “အားလား…”
          စကားပင္မဆံုးလိုက္ မမလက္ဆစ္က ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ငွက္ရိုးေခါင္းေပၚေရာက္လာသည္။
          လက္ဆကလည္း အေတာ္ျပင္းသည္။တစ္ေခါက္ဆို ဆိုသေလာက္ပင္။မ်က္ရည္ေတြဝိုင္း ႏွပ္ေတြပါ ထြက္ခ်င္လာသည္။ဒီဖက္ေခတ္က စစ္ေၾကာေရးဆိုတာေတြ မရွိလို႔ေတာ္ေတာ့သည္။အဲဒီ စစ္ေၾကာေရးေတြသာရွိေသးလွ်င္ မမကို လာေခၚႏိုင္သည္။
          ဘာေၾကာင့္လာေခၚမလဲ။ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိသည္။
          မမကိုသာေခၚသြား။ လူတစ္ေယာက္ကိုႏွိပ္စက္ရန္ ကိရိယာတန္ဆာပလာမလို။ေတာ္ရံုလူ ေလာက္ကေတာ့ မမကေခါင္းငါးခ်က္ေလာက္ ေခါက္တာနဲ႔တင္ သြက္ခ်ာပါဒလိုက္ၿပီး ေလငန္းပါ တစ္ခါတည္း ဆြဲသြားႏိုင္သည္။အဲဒီေလာက္ထိ ေခါင္းေခါက္ပညာကြ်မ္းပံု။
          အခုလည္း ပင္ေပါင္ေဘာလံုးတစ္လံုးနီးပါးထြက္လာေသာ ဘုႀကီးကို အုပ္ကိုင္ရင္း မမကို ေမးရသည္။
          “မမ ဆက္ေျပာပါဦး။အဲဒီ ေရစြတ္တာကဘာျဖစ္လဲ။”
          “ဘာမွမဟုတ္ဘူး။အဲဒီေရေတြက ဓာတ္ေျမၾသဇာေရေတြလား မသိဘူးလို႔ ေျပာမလို႔။”
          ကြ်န္ေတာ့္ကို မေက်မခ်မ္းၾကည့္ရင္းျပန္ေျဖသည္။
          “ဘယ္လိုမမ ဓာတ္ေျမၾသဇာေရ…။ဟုတ္လား။”
          “ဟုတ္တယ္။”
          “ဓာတ္ေျမၾသဇာေရနဲ႔ ဘာလို႔ဆြတ္တာလဲဟင္။ဆြတ္မယ့္ဆြတ္ ပိုးသတ္ေဆးနဲ႔ဆြတ္ရမွာ ေပါ့။အပင္ေတြမွာ ဘတ္တီးရိးယားေတြရွိေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။”
          “ေၾသာ္……ဦးေႏွာက္ရယ္။ကဲ ကဲ ငါေျပာျပမယ္နားေထာင္။”
          “ဟုတ္”
          “အရြက္ေတြဆိုတာ ၾကာလာရင္ညွိဳးတတ္တယ္ေလ။အဲဒီလိုညွိဳးသြားတဲ႔ အရြက္ေတြကို ျပန္လန္းေအာင္လုပ္တာ။”
          မမက စိတ္ပါလက္ပါႏွင့္ ရွင္းျပေနသည္။ငွက္ရိုးကေတာ့ နားေထာင္ရံုသာ။
          “နည္းကေတာ့ရိုးတယ္ဟ။ဓာတ္ေျမၾသဇာတစ္မ်ိဳးရွိတယ္။အဲဒီ ဓာတ္ေျမၾသဇာမႈန္႔ကို ေရနဲ႔ ေဖ်ာ္။အဲဒီေရထဲကို အဝတ္စတစ္ခုထည့္စိမ္။ၿပီးရင္ ေရညွစ္။အဲဒီအဝတ္စကို ညွိဳးေနတဲ့ အရြက္ေတြေပၚ တစ္ညအုပ္ထား။မနက္လင္းရင္ နင့္အရြက္ေတြျပန္လန္းၿပီ။”
          ငွက္ရိုးရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္သြားသည္။စီးပြားေရးလုပ္ကြက္ႀကီး တစ္ခုကိုလဲ ေတြ႔သြားသည္။
          အရြက္ေတြကိုျပန္လန္းေအာင္ လုပ္တာဆိုေတာ့ ဂႏၶမာပန္းတို႔၊ သစၥာပန္းတို႔ကိုလည္း ထို နည္းသံုးလို႔ရမည္ထင္သည္။
          မမေျပာသြားသည့္ နည္းကမဆိုး။ဘာမွလည္း အလုပ္မရွဳပ္။ထိုေဆးနည္းအတြက္ အဝတ္ ႏွင့္ ဓာတ္ေျမၾသဇာသာလိုသည္။မမကို ျပန္ေမးၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ စမ္းသပ္ရမည္။
          ေအာင္ျမင္ပါက TVတြင္ေၾကာ္ျငာထည့္မည္။ေၾကာ္ျငာရာတြင္ ေျပာရမည့္ ဒိုင္ယာေလာ့ခ္၊ ရိုက္ကြင္းအျပင္အဆင္ႏွင့္ ေဆာင္ပုဒ္ေတြေတာင္ ခုကတည္းက စဥ္းစားၿပီးသြားေခ်ၿပီ။
          ေၾကာ္ျငာမင္းသားက က်ယ္ေျပာလွေသာ ပန္းခင္းႀကီးထဲ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ လာရင္း အင္မတန္မွ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားသည့္ အသံႏွင့္ေျပာမည္။
          “ပန္းေတြညွိဳးလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနပါသလား။ ပေရာ္ဖက္ဆာေဒါက္တာငွက္ရိုးရဲ႕ အ့ံမခန္း ေဆးအဝတ္နဲ႔သာအုပ္လိုက္ပါ။မနက္လင္းတာနဲ႔ သင့္ရဲ႕ပန္း လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္ေနတာေတြ႔ရမွာပါ။ ပန္းေတြလန္းဖို႔ ငွက္ရိုးေဆးအဝတ္နဲ႔ အခ်ိန္တစ္ညပဲလိုတယ္ေနာ့……။ငွဲ ငွဲ ငွဲ။”
          ကဲ…ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတုန္း။ေဆာင္ပုဒ္ေတြက ဒီထက္ပိုေကာင္းေသးသည္။
          “ျမန္ျမန္ဝယ္၊ျမန္ျမန္အုပ္၊ျမန္ျမန္လန္း”
          “ပန္းကိုပ်ိဳး၊မညွိဳးခင္တား”
          “ပန္းအင္အားသည္ ငွက္ရိုးမွာသာရွိသည္”
          “ေနရာတိုင္းေဆာင္ထား၊ငွက္ရိုးေဆးအဝတ္မ်ား”
          ကဲ…မေကာင္းဘူးလား။
*   *   *   *   *   *   *   *   *
          ေနကအေတာ္ကိုပူသည္။ ထီးေဆာင္းထားတာေတာင္ ေနအရွိန္ႏွင့္ နဖူးတြင္ ေခြ်းတို႔က တဒီးဒီး။
          ထို႔ေၾကာင့္ ငွက္ရိုး ကုသိုလ္မ်ားမ်ားလုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ လူ႔ျပည္မွာေတာင္ ဒီေလာက္ပူရင္ ငရဲတြင္ဒီထက္ပိုပူႏိုင္သည္။
          ငရဲအေၾကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့ ေစ်းထဲမွ ျမင္ကြင္းမ်ားက မ်က္လံုးထဲတြင္ျပန္ျမင္ေယာင္ လာသည္။ အားရပါးရ အေလးခိုးေနၾကသည့္ ေစ်းသည္တို႔၏ပံုမ်ားျဖစ္၏။
          မလြယ္ မလြယ္…။ေခတ္ကိုက မခိုးတတ္လွ်င္ လူရာမဝင္ေသာေခတ္ျဖစ္ေနသည္။ ငွက္ရိုးတို႔ေဘးအိမ္က ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကေတာ့ရွင္းသည္။ သူဘုရားရွိခိုးလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ အဒိႏၷဒါနနဲ႔ မုသာဝါဒကိုထည့္မဆို။ လူႀကီးလုပ္ရတာမဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ကေတာ့ ျဖစ္သင့္သည္။
          ဘာပဲေျပာေျပာ (သူမ်ားခိုးတိုင္းလိုက္မခိုးသည့္) အမ်ားနည္းတူ မိုးခါးေရမေသာက္သည့္ အခ်ိဳ႕သူမ်ားကိုေတာ့ ငွက္ရိုးေလးစားသည္။ဒီေန႔မမဝယ္ေနက် ေစ်းသည္တို႔လိုမ်ိဳး လူမ်ားျဖစ္သည္။
          ခ်ီးက်ဴးလိုစိတ္က ထိန္းမႏိုင္စြာျဖင့္ ႏႈတ္မွစကားလံုးအခ်ိဳ႕ထြက္က်လာသည္။
          “မမရယ္ မမဝယ္ေနက်ေစ်းသည္ေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေလးစားတယ္ဗ်ာ။”
          “ဟဲ႔ ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ ဘာထျဖစ္တာလဲဟ”
          “ေၾသာ္ မဟုတ္ပါဘူး။မမဝယ္ေနက် ေစ်းသည္ေတြလိုမ်ိဳး သူမ်ားခိုးတိုင္း လိုက္မခိုးၾကတဲ့ သူေတြကို ၾကည္ညိဳလို႔ပါ။”
          ငွက္ရိုးစကားၾကားေတာ့ မမထရယ္သည္။
          သူမရယ္တာကအျခားမိန္းကေလးမ်ားလို ခိုးခိုးခစ္ခစ္မဟုတ္။ပါးစပ္ႀကီးဖြင့္ကာ ဖြင့္ကာႏွင့္ အားရပါးရရယ္ျခင္းျဖစ္၏။ဝါးလံုးကြဲရယ္သံဆိုတာ သူမွအစစ္။
          ခုလဲ သူမရယ္သံက ဘယ္ေလာက္အထိ က်ယ္သြားလဲေတာ့မသိ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းႏွင့္ေလွ်ာက္လာသည့္ ေခြးဝဲစားတစ္ေကာင္ကိန္ခနဲေအာ္ကာလွည့္ေျပးသြားသည္။
          လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က သီခ်င္းသံကို သူမရယ္သံကလႊမ္းသြားသည္။ ေရဒီယိုမိန္႔ခြန္းထက္ ပိုမိုစိတ္ပ်က္စရာေကာင္းသည့္ ငွက္ဆိုးထိုးသံႀကီးကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အတြင္းမွ ေခါင္းမ်ားက လမ္းမဖက္သို႔ မတိုင္ပင္ပဲၿပိဳင္တူလွည့္လာၾကသည္။
          အေၾကာ္ဆိုင္ထဲမွလူမ်ားကေတာ့ သူတို႔ဆိုင္ထဲ လက္နက္ႀကီးက်သည္ဟု ေအာက္ေမ့၍ လားမသိ ေျမာင္းေဘးနားတြင္ဝပ္ေနၾကသည္။
          ဘတ္စ္ကားတစ္စီးက သူတို႔ကားကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ဖမ္းသည္ထင္၍ ကြ်ီခနဲရပ္လိုက္၏။ အနီးရွိေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကေတာ့ သူ႔ခရာကို ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ တႁပြတ္ႁပြတ္ႏွင့္စုပ္ေနၿပီး လက္ ႏွစ္ဖက္ကလည္း သူ႔ေခါင္းမွဆံပင္မ်ားကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ဆြဲႏႈတ္ေနသည္။
          ဤသို႔ကမာၻပ်က္မတတ္ ဝရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေအာင္ အားရပါးရရယ္ၿပီးမွပင္ မမခမ်ာ ကြ်န္ေတာ့္ကို စကားျပန္ေျပာသည္။
          “ဟဲ႔…ငါဝယ္တဲ႔ေစ်းသည္ေတြကေရာ မခိုးဘူးလို႔ဘယ္သူေျပာလဲ။တစ္ေစ်းလံုးထက္စာရင္ သူတို႔ကသိပ္မခိုးလို႔ ငါဝယ္တာဟဲ႔။”
          ထိုေတာ့မွပင္ ငွက္ရိုးေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          မွန္၏။ေခတ္ကိုကပင္ မခိုးတတ္က လူရာမဝင္ေသာေခတ္ျဖစ္၏။ထို႔ေၾကာင့္ ငွက္ရိုးလည္း လူေတာတိုးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမည္။ပထမဦးဆံုးေျခလွမ္းအျဖစ္ ယခုေစ်းစာရင္းကို အိမ္တြင္စာရင္းလိမ္ရန္ ငွက္ရိုးႀကံထားသည္။
          အစေကာင္းလွ်င္ အေႏွာင္းေသခ်ာသည္။စံခ်ိန္စံညႊန္းမီွမွီခိုးတတ္သြားလွ်င္ ငွက္ရိုးလည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ဝန္ႀကီးျဖစ္လာႏိုင္သည္။

ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာငွက္ရိုး
(၃၁.၁၂.၂၀၁၄)

image

ေလ်ာ့

          ေနျခည္က ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ႏွင့္ ေရႊေရာင္သမ္းေနသည္။ ေဆာင္းရာသီမို႔ ျမဴအခ်ိဳ႕ဆိုင္း ေနေသာ္လည္း သိပ္မၾကာခင္ ေနပူလာေတာ့မည္။
          မနက္၇နာရီ…။
          လူကံုထံရပ္ကြက္နားက ေစ်းျဖစ္သျဖင့္ ဒီအခ်ိန္ဆိုလူက်ဲသည္။ ေစ်းသည္မ်ားကေတာ့ ဝယ္သူရွိရွိ၊မရွိရွိ သူတို႔ကုန္မ်ားအေရာင္းထြက္ရန္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေစ်းေခၚေနၾကသည္။
          ဒီေန႔ကေသာၾကာေန႔…။ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ဟင္းခ်က္ရမည့္ေန႔။
          ကြ်န္ေတာ္ကဆန္းသည္။ေယာက်္ားေလးတန္မဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ဟင္းခ်က္ရတာ ကို ႏွစ္သက္သည္။တျခားသူမ်ားက စစ္တိုက္တမ္းကစားေနခ်ိန္တြင္၊ကြ်န္ေတာ္က ထမင္းခ်က္တမ္း ကစားသည္။စစ္တိုက္တန္းကိုေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွပင္ ကစားသည္။
          ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ တစ္ပတ္ကိုတစ္ရက္ဟင္းခ်က္သည္။၄တန္းေလာက္ ကတည္းက ဟင္းဘယ္လိုခ်က္ရမည္ဆိုတာကို ေလ့လာထားသျဖင့္ အသားကိုင္၊ငါးကိုင္ရတာက အမႈ ထားစရာမလိုေတာ့…။
          ပံုမွန္ဆို ကြ်န္ေတာ္ကေစ်းသြားေလ့သြားထမရွိ…။ကြ်န္ေတာ္ခ်က္မည့္ဟင္းအမယ္အတြက္ လိုတာေတြကို စာရင္းလုပ္ထားလိုက္သည္။ဒီစာရင္းအတိုင္း မမႏွင့္အိမ္ကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ က သြားဝယ္သည္။
          ဒီေန႔ေတာ့ မမႏွင့္ေစ်းသြားေနက်ေကာင္မေလးက ဖ်ားေနသည္။က်န္သူမ်ားကလည္း အေလးအပင္ သိပ္မႏိုင္သူမ်ားမဟုတ္…။ဆိုေတာ့…။ေစ်းျခင္းေတာင္းဝိုင္းဆြဲရန္ မမကကြ်န္ေတာ့္ကို ေစ်းေခၚသြားသည္။
          အဲဒီမွာျပႆနာကစသည္။ရွဳပ္ရွက္ခတ္ေနေသာ လူအုပ္ႀကီးကိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းေတြမူးေန သည္။ထိုအေၾကာင္း မမကိုေျပာေတာ့ မမကျပန္ေျပာသည္။”ဒီအခ်ိန္က လူအရွင္းဆံုး”တဲ႔။
          ေနာက္ေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ဒီအထိေရာက္လာခဲ႔ၿပီးမွေတာ့ လွည့္ျပန္လို႔လဲ ရမည္မထင္။ဘာမွမထူးမည့္အတူတူေတာ့ ကိုယ့္နားထင္ကိုယ္ပြတ္ရင္း ဝယ္စရာရွိတာေတြ ခပ္သုတ္ သုတ္ ဝယ္ၿပီးျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္သည္။
          “မမ ဟိုမွာ ၾကက္သားသည္ေတြ႔ၿပီ။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကက္သားဝယ္ရမယ္ေလ။”
          “အာ…အဲဒီအသည္ကေရထိုးတယ္ဟ။ဗမာၾကက္ထဲမွာ အဲဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ၾကက္ နင္ေတြ႔ ဖူးလို႔လား။”
          ကြ်န္ေတာ့္အႀကံကို မမကပယ္ခ်သည္။ေရထိုးသည္တဲ႔။
          ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေလာက္သည္။ဗမာၾကက္ရယ္လို႔ ေအာ္ေရာင္းေနေပမယ့္ အေကာင္က အေတာ္ႀကီးသည္။ေနာက္ၿပီး အသားကလည္း ျဖဴျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ပြစိပြေယာင္းႀကီး…။
          ထို႔ေနာက္ ေနာက္ထပ္တစ္သည္ထပ္ေတြ႔သည္။ပထမတစ္ေခါက္ကလို ခံရမည္စိုးသျဖင့္ ၾကက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။စစ္ေလာက္သည္။ပြစိစိျဖစ္မေန။အေကာင္လည္းေသးသည္။
          “မမ ဟိုမွာတစ္သည္…။ဒီတစ္ခါေတာ့ စစ္ေလာက္တယ္။”
          “အဲဒီအသည္က်ေတာ့ အေလးခိုးတယ္ဟ။ဒီမွာနားေထာင္ေမာင္ေလး အသားငါးဝယ္ၿပီဆို ခ်ိန္ခြင္ကိုလက္နဲ႔ကိုင္ထားတဲ႔ အသည္ဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွမဝယ္နဲ႔။ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ဖက္ ထြက္ေနေအာင္ လက္နဲ႔လုပ္လို႔ရတယ္။”
          ကြ်န္ေတာ္ မ်က္စိနည္းနည္းလည္သြားသည္။တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ခ်ိန္ခြင္ကိုဒီလိုလုပ္လို႔ ရသည္ဟု ပထမဆံုးၾကားဖူးလိုက္၍ျဖစ္သည္။
          သို႔ႏွင့္တတိယတစ္ဆိုင္…။အသားကလတ္သည္။ေရမထိုးေလာက္။ခ်ိန္ခြင္ကိုၾကည့္သည္ လက္နဲ႔ကိုင္မထား။ဆိုင္ေခါင္မိုးေပၚက ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းခ်ထားၿပီး ထိုႀကိဳးတြင္ခ်ိန္ခြင္ခ်ိတ္ထားသည္။
          အဆင္ေျပၿပီ……။မမကို လက္ညွိဳးထိုးျပလိုက္သည္။ မမလည္း ေလ့လာေနပံုရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲသို႔ဝင္လိုက္သည္။
          ေတာ္ေသး၏။မမဝယ္ေနက်ဆိုင္အထိ သြားဝယ္ရလွ်င္ အေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္။ မမ ဝယ္ေနက်ဆိုင္က ဟိုး…အတြင္းပိုင္းမွာရွိသည္ကိုး။
          “ၾကက္သားဘယ္ေစ်းလဲ။”
          “တစ္ဆယ္သား(……)ပါ ညီမေလး။”
          ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေစ်းေတာင္ေမးေနၿပီဆိုေတာ့ ဝယ္ျဖစ္ဖို႔ကေသခ်ာသေလာက္ ရွိေနၿပီ။
          သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အေပ်ာ္တို႔က သိပ္မၾကာလိုက္။မမက ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်က္ရိပ္ျပသည္။ သေဘာက”သြားၾကစို႔”ဆိုသည့္သေဘာ။
          ထိုဆိုင္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့မွ မမကိုကြ်န္ေတာ္ေမးသည္။
          “မမရာ ဒီတစ္ေခါက္က်ေတာ့ ဘာထပ္ျဖစ္ရျပန္တာလဲ။”
          “ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ခ်ိန္ခြင္မွာျပႆနာမရွိဘူး။အေလးမွာရွိတာ။သူသံုးတဲ႔အေလးကို သတိ ထားၿပီးၾကည့္ ပါးလႊာေနတာပဲ။”
          မမက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပသည္။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခိုးနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို မၾကားစဖူး ၾကားေနရသည္။
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဝးပါသည္ဆိုသည့္ မမဝယ္ေနက်ဆုိင္မွာပဲ ၾကက္သားဝယ္ျဖစ္သည္။ အျခားလုိအပ္သည့္ အသား၊ငါးမ်ားကိုလည္း ထိုနားတစ္ဝိုက္မွာပင္ဝယ္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကူးထားသည့္ ကန္စြန္းရြက္ဝယ္ရန္ အသီးအရြက္တန္းဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္သည္။

          “ကန္စြန္းရြက္ငါးစည္းေပးပါ။”
          မမကသူဝယ္ေနက်ဆိုင္မို႔ ေစ်းေမးမေနေတာ့။ကြ်န္ေတာ္လည္း က်သင့္ေငြကိုေပးေခ်ၿပီး ဆိုင္ထဲမွျပန္ထြက္မည္အလုပ္…………။
          “ေမာင္ေလး ဟိုဖက္ဆိုင္ကိုၾကည့္လိုက္စမ္း။ဆိုင္ရွင္ကအရြက္ေတြကို ေရစြတ္ေပးေနတာ ေတြ႔လား။”
          တိုးတိုး တိုးတိုးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္နားကပ္ၿပီးလာေျပာသည္။
          “ဟုတ္”
          “ေအး…အဲဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုတာ ၿပီးရင္ေျပာမယ္။”
          ပထမတုန္းကအတိုင္း တိုးတိုးေလးေျပာၿပီး ေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာထြက္သြားသည္။ထိုဆိုင္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွေျပာသည္။
          “ခုနတုန္းက အသီးအရြက္ေတြကို အဝတ္စတစ္ခုနဲ႔ ေရစြတ္ေပးေနတာေတြ႔ခဲ့တယ္ေနာ္  ေမာင္ေလး။”
          “ဟုတ္ မမ”
          “ေအး အဲဒီေရေတြက ရိုးရိုးေရေတြျဖစ္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။”
          “ဘယ္လို မမ ရိုးရိုးေရမဟုတ္ရင္ အဲဒါဘာေရေတြလဲ။”
          ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထပ္မူးသြားသည္။”ရုိးရိုးေရျဖစ္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္နည္းသည္”ဆိုပဲ။
          “ဒီလိုဟ။အရြက္ေတြဆိုတာက အခ်ိန္ၾကာသြားရင္ ႏြမ္းသြားေရာ။ဥပမာ ကန္စြန္းရြက္ေပါ့။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးက်ရင္ ျပန္လန္းလာေအာင္လုပ္ဖို႔ နည္းတစ္နည္းရွိတယ္။”
          “ဘာနည္းလဲဟင္ မမ”
          မမစကားကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဝင္စားသြားသည္။
          “ဓာတ္ေျမၾသဇာတစ္ခုရွိတယ္။အဲဒါကိုေရနဲ႔ေဖ်ာ္။ၿပီးရင္အဝတ္တစ္ထည္ကို အဲဒီေရထဲႏွစ္။ ေရၫွစ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္က ကိုယ္လန္းေစခ်င္တဲ႔ အရြက္ေပၚကို အဲဒီအဝတ္အုပ္ၿပီးတစ္ညသိပ္။ မနက္လင္းရင္ နင့္အရြက္ေတြျပန္လန္းၿပီ။”
          “ဟာ ေကာင္းလွခ်ည္လားမမရဲ႕။ဒါဆို ခုနစြတ္ေနတဲ႔ေရေတြက…………။”
          “ဟုတ္တယ္။ဓာတ္ေျမၾသဇာေရေတြျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။”
          “ေၾသာ္…အဲဒါေၾကာင့္မို႔ မမက ရိုးရိုးေရေတြ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ေျပာတာကိုး…။”
          ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္သြားရသည္။ဒါကလည္း ခိုးနည္း တစ္မ်ိဳးဟု ေျပာမယ္ဆိုေျပာ၍ရသည္။
          ဘာပဲေျပာေျပာ။ဝယ္စရာရွိတာ အားလံုးဝယ္ၿပီးသြားသျဖင့္ လူကအေတာ့ကိုလြတ္လပ္္ သြားသည္။
          “ကဲ…မမ ျပန္ၾကစို႔။”
          “ေအးပါ ျပန္ၾကမယ္။ဒါေပမယ့္ ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ။နင္ေရာ ဗိုက္မဆာဘူးလား။
          မမ ေျပာမွသတိရသည္။နာရီကိုျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ၉နာရီထိုးဖို႔၁၅မိနစ္။
          အစတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အပူႏွင့္ကိုယ္မို႔မသိသာ။ခုမွသာ ဗိုက္ထဲမွ ပိုးမ်ိဳး၈၀က ထႂကြ ေသာင္းက်န္းလာၾကသည္။
          “လာပါဟယ္။နင့္ကိုငါဝယ္ေကြ်းမယ္။ဒီေစ်းထဲက မုန္႔ဟင္းခါးေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဟ။”
          မုန္႔ဟင္းခါးသံ ၾကားလိုက္ရ၍ နဂိုဆာေနေသာဗိုက္က ပို၍ဆာလာသည္။ဟန္ေဆာင္၍မရ ေတာ့။
          “ကဲပါေလ။ကြ်န္ေတာ္လဲဆာေနၿပီ။သြားၾကတာေပါ့။”
*   *   *   *   *   *   *   *   *
          မုန္႔ဟင္းခါးကေကာင္းလြန္းလွသည္။ဘယ္လိုကဘယ္လို တစ္ပြဲကုန္သြားမွန္းမသိ။ပံုမွန္ဆို မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲစာသာဆ့ံေသာဗိုက္က ယခုေတာ့ လိုက္ပြဲႏွစ္ပြဲထပ္ေတာင္းရသည္အထိပင္။
          ဗိုက္ဝသြားေတာ့ေခါင္းကျပန္ၾကည္လာသည္။မမကေတာ့ မိန္းကေလးသဘာဝ အိေႁႏၵရရ စားေနသျဖင့္ ခုခ်ိန္ထိ တစ္ပြဲေတာင္မကုန္ေသး။
          ဗိုက္ဝသြားေတာ့မွ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုဂရုစိုက္မိသည္။မလွမ္းမကမ္းမွာလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ရွိသည္။ဒီဆိုင္ထက္ေတာင္ လူပိုစည္ေသးသည္။တခ်ိဳ႕ဆို ထိုင္စရာမရွိသျဖင့္ မတ္တပ္အေန အထားႏွင့္ စားေနရသည္။
          “ေကာင္ေလးေရ လာဦးေဟ့။မုန္႔ဟင္းရည္ေလးနည္းနည္းေပးပါဦး။”
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းရွိ ဝိုင္းတစ္ခုမွ ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းသံ ၾကားလိုက္ရ သည္။
          အဆစ္ေတာင္းသူကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္၄၀အရြယ္ အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ေခါင္းယမ္းမိသည္။
          “ဟဲ႔ ဘာေတြ ေခါင္းခါေနတာလဲ။”
          မမကေမးသည္။
          “ေခါင္းခါတာမဟုတ္ဘူးမမရဲ႕။ေခါင္းယမ္းတာ။”
          “ေအာင္မေလးဟဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္။လုပ္စမ္းပါဦး ဘာလို႔ ေခါင္းယမ္းတာလဲ။”
          “ဟိုဖက္ဝိုင္းကအန္တီႀကီး ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းတာ မမၾကားတယ္မဟုတ္လား။မဝရင္ ထပ္ဝယ္စားေပါ့။အဲဒီလိုမ်ိဳး အဆစ္ေတာင္းတာက ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေစ်းသည္ဆီကပစၥည္းကိုခိုးတာ လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။”
          “ေမးမယ့္သာေမးတာပါ။နင္ဘာေၾကာင့္ ေခါင္းခါတယ္ဆိုတာ ငါရိပ္မိပါတယ္။”
          မမက ၿပံဳးရင္းေျပာသည္။ထို႔ေနာက္ သူမကပင္ဆက္၍
          “ဟုတ္တယ္ဟ။လူေတြကလဲ လူေတြပဲ။အဲဒီလို အဆစ္ေတာင္းေတာ့ ေစ်းသည္ေတြက လည္း အျပည့္ထည့္ေပးရမယ့္အစား ေလွ်ာ့ၿပီးထည့္ေပးၾကတာေပါ့။ဒီလိုေလွ်ာ့ေလ၊အဆစ္ေတာင္းေလ အဆစ္ေတာင္းေလ၊ေလွ်ာ့ေလနဲ႔ သံသရာကလည္ေနတာ။”
          “ေစ်းသည္ေတြခိုးတတ္ေအာင္ပဲ လူေတြရဲ႕ အျပဳအမူေတြက ေျမာက္ထိုးပင့္ေကာ္ လုပ္ေန သလိုျဖစ္ေနၿပီ မမရဲ႕”
          ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတြးေတြးဆဆေျပာမိသည္။
          “ကဲ ကဲ ကိုယ္ေတာ္။ထေတာ့။ဟင္းခ်က္ရဦးမယ္။အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေတာင္ေနာက္က် ေနၿပီ”
          မမက စကားစကိုျဖတ္သည္။ထို႔ေနာက္ က်သင့္ေငြကိုရွင္းကာ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာခဲ႔သည္။
*   *   *   *   *   *   *   *   *
          မနက္၉နာရီထိုးေနက အေတာ္ကိုပူသည္။ ေစ်းထဲမွာကလည္း ထီးေဆာင္း၍မရသျဖင့္ မေဆာင္းခဲ႔။လမ္းကလည္းေတာက္ေလွ်ာက္ကိုေလွ်ာက္ေနရသျဖင့္ ေက်ာကုန္းတစ္ဝိုက္တြင္ ေခြ်းတို႔က ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။
          အိမ္ႏွင့္ေစ်းကသိပ္မေဝးသျဖင့္သာေတာ္ေတာ့သည္။ထို႔ျပင္ သစ္ပင္ရိပ္ေလးမ်ားကလည္း ရွိေနသျဖင့္ ေနေရာင္ကသိပ္မက်။
          ထိုစဥ္……။
          “ဟဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးစားလို႔ေကာင္းလား။”
          “ဟုတ္ ေကာင္းတယ္မမ။ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုမွသတိရတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားတဲ႔ ဆိုင္ရဲ႕ ဟိုဖက္မွာလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တစ္ဆိုင္ေတြ႔တယ္ေနာ္။”
          “အင္းဟုတ္တယ္။အဲဒီဖက္ဆိုင္ကမုန္႔ဟင္းခါးက ပိုအရသာရွိတယ္”
          “ဟင္…ပိုအရသာရွိတယ္လဲေျပာေသးတယ္။ကြ်န္ေတာ္႔ကိုက်ေတာ့ ဘာလို႔မေကြ်းတာလဲ။”
          မမ စကားေၾကာင့္ မမကိုျပန္ေမးမိသည္။
          “ေၾသာ္…နင္မွမသိပဲ။အဲဒီဆိုင္က မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ငါးတင္မကဘူး အမဲရိုးေတြပါ ထည့္ၿပီး ျပဳတ္တာဟ။အဲဒီေတာ့ အရသာပိုရွိတာေပါ့။”
          “ဘယ္လို မမ။အမဲရိုးေတြ ဟုတ္လား”
          “ဟုတ္ပါ့ရွင္။ေနာက္ၿပီး အမဲအၫွီနံ႔မေပၚေအာင္ စပါးလင္ႏိုင္ႏိုင္ထည့္၊ဆီနာနာသတ္တဲ႔ အတြက္ ပိုေမႊးပါသတဲ႔ရွင္။ကဲ ဘာသိခ်င္ေသးသတုန္း”
          မမစကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ငိုင္သြားမိသည္။ေပးလိုက္ရသည့္ တန္ဖိုးႏွင့္မမွ်ေအာင္ကို ကုန္ပစၥည္းမ်ား၏ အရည္အေသြးတို႔က ေလ်ာ့လြန္းမကေလ်ာ့ေနၾက၏။အရည္အေသြး မေလ်ာ့ေတာ့ အျခင္အတြယ္ေတြက ေလ်ာ့ျပန္သည္။
          “ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ေစ်းလိုက္ခဲ႔ရတာ ၾကားရသမွ်ေတာ့ အထူးအဆန္းေတြပဲမမရယ္။ တန္ရာတန္ေၾကးေပးၿပီး ဝယ္တယ္ဆိုတာထက္စာရင္ မတန္ရာမတန္ေၾကးေပးၿပီးဝယ္တယ္လို႔ေတာင္ ျပင္ေျပာရမယ့္ပံုေပါက္ေနၿပီ”
          “ဟာဟ။ငါ့ေမာင္ေတာင္ အေတာ္သိသြားၿပီပဲ”
          ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာၿပီး သူ႔စကားသူသေဘာက်၍လားမသိ။တစ္ေယာက္တည္း ရယ္ေန၏။
          “ဒါေပမယ့္ မမဝယ္ေနက်ဆိုင္ေတြလိုမ်ိဳး အျခင္အတြယ္လည္းမွန္၊အရည္အေသြးလည္းမွီ၊ ေစ်းလည္းမႀကီးတဲ႔ဆိုင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ေလ”
          ထိုစကားၾကားေတာ့ မမထပ္ရယ္ျပန္သည္။
          “မမ………။ဘာလို႔ရယ္တာလဲ။ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ ရယ္စရာလည္းမပါပဲနဲ႔”
          ျပန္မေျဖ။ပါးစပ္ကို လက္ဝါးႏွင့္အုပ္ရင္း တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေနသည္။
          ရယ္၍အားရေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္ေျဖသည္။
          “ငါဝယ္ေနက်ဆိုင္ေတြကေရာ အေလးျပည့္ပါတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ။ဒီတစ္ေစ်းလံုးနဲ႔ စာရင္ သူတို႔ကအေလးသိပ္မခိုးလို႔ငါဝယ္တာ။နင္မယံုရင္ ခ်ိန္ခြင္တစ္လက္နဲ႔ သမာဓိအေလးေတြယူၿပီး ကိုယ္တိုင္ခ်ိန္ၾကည့္။အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ေလ်ာ့တာခ်ည္းပဲ”
          မမ စကားအဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ငိုင္က်သြားသည္။လက္ထဲက ေစ်းျခင္းေတာင္း ေတာင္ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ျဖစ္သြားသေယာင္……………။

image