ေလ်ာ့

          ေနျခည္က ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ႏွင့္ ေရႊေရာင္သမ္းေနသည္။ ေဆာင္းရာသီမို႔ ျမဴအခ်ိဳ႕ဆိုင္း ေနေသာ္လည္း သိပ္မၾကာခင္ ေနပူလာေတာ့မည္။
          မနက္၇နာရီ…။
          လူကံုထံရပ္ကြက္နားက ေစ်းျဖစ္သျဖင့္ ဒီအခ်ိန္ဆိုလူက်ဲသည္။ ေစ်းသည္မ်ားကေတာ့ ဝယ္သူရွိရွိ၊မရွိရွိ သူတို႔ကုန္မ်ားအေရာင္းထြက္ရန္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေစ်းေခၚေနၾကသည္။
          ဒီေန႔ကေသာၾကာေန႔…။ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ဟင္းခ်က္ရမည့္ေန႔။
          ကြ်န္ေတာ္ကဆန္းသည္။ေယာက်္ားေလးတန္မဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ဟင္းခ်က္ရတာ ကို ႏွစ္သက္သည္။တျခားသူမ်ားက စစ္တိုက္တမ္းကစားေနခ်ိန္တြင္၊ကြ်န္ေတာ္က ထမင္းခ်က္တမ္း ကစားသည္။စစ္တိုက္တန္းကိုေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွပင္ ကစားသည္။
          ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ တစ္ပတ္ကိုတစ္ရက္ဟင္းခ်က္သည္။၄တန္းေလာက္ ကတည္းက ဟင္းဘယ္လိုခ်က္ရမည္ဆိုတာကို ေလ့လာထားသျဖင့္ အသားကိုင္၊ငါးကိုင္ရတာက အမႈ ထားစရာမလိုေတာ့…။
          ပံုမွန္ဆို ကြ်န္ေတာ္ကေစ်းသြားေလ့သြားထမရွိ…။ကြ်န္ေတာ္ခ်က္မည့္ဟင္းအမယ္အတြက္ လိုတာေတြကို စာရင္းလုပ္ထားလိုက္သည္။ဒီစာရင္းအတိုင္း မမႏွင့္အိမ္ကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ က သြားဝယ္သည္။
          ဒီေန႔ေတာ့ မမႏွင့္ေစ်းသြားေနက်ေကာင္မေလးက ဖ်ားေနသည္။က်န္သူမ်ားကလည္း အေလးအပင္ သိပ္မႏိုင္သူမ်ားမဟုတ္…။ဆိုေတာ့…။ေစ်းျခင္းေတာင္းဝိုင္းဆြဲရန္ မမကကြ်န္ေတာ့္ကို ေစ်းေခၚသြားသည္။
          အဲဒီမွာျပႆနာကစသည္။ရွဳပ္ရွက္ခတ္ေနေသာ လူအုပ္ႀကီးကိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းေတြမူးေန သည္။ထိုအေၾကာင္း မမကိုေျပာေတာ့ မမကျပန္ေျပာသည္။”ဒီအခ်ိန္က လူအရွင္းဆံုး”တဲ႔။
          ေနာက္ေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ဒီအထိေရာက္လာခဲ႔ၿပီးမွေတာ့ လွည့္ျပန္လို႔လဲ ရမည္မထင္။ဘာမွမထူးမည့္အတူတူေတာ့ ကိုယ့္နားထင္ကိုယ္ပြတ္ရင္း ဝယ္စရာရွိတာေတြ ခပ္သုတ္ သုတ္ ဝယ္ၿပီးျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္သည္။
          “မမ ဟိုမွာ ၾကက္သားသည္ေတြ႔ၿပီ။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကက္သားဝယ္ရမယ္ေလ။”
          “အာ…အဲဒီအသည္ကေရထိုးတယ္ဟ။ဗမာၾကက္ထဲမွာ အဲဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ၾကက္ နင္ေတြ႔ ဖူးလို႔လား။”
          ကြ်န္ေတာ့္အႀကံကို မမကပယ္ခ်သည္။ေရထိုးသည္တဲ႔။
          ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေလာက္သည္။ဗမာၾကက္ရယ္လို႔ ေအာ္ေရာင္းေနေပမယ့္ အေကာင္က အေတာ္ႀကီးသည္။ေနာက္ၿပီး အသားကလည္း ျဖဴျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ပြစိပြေယာင္းႀကီး…။
          ထို႔ေနာက္ ေနာက္ထပ္တစ္သည္ထပ္ေတြ႔သည္။ပထမတစ္ေခါက္ကလို ခံရမည္စိုးသျဖင့္ ၾကက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။စစ္ေလာက္သည္။ပြစိစိျဖစ္မေန။အေကာင္လည္းေသးသည္။
          “မမ ဟိုမွာတစ္သည္…။ဒီတစ္ခါေတာ့ စစ္ေလာက္တယ္။”
          “အဲဒီအသည္က်ေတာ့ အေလးခိုးတယ္ဟ။ဒီမွာနားေထာင္ေမာင္ေလး အသားငါးဝယ္ၿပီဆို ခ်ိန္ခြင္ကိုလက္နဲ႔ကိုင္ထားတဲ႔ အသည္ဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွမဝယ္နဲ႔။ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ဖက္ ထြက္ေနေအာင္ လက္နဲ႔လုပ္လို႔ရတယ္။”
          ကြ်န္ေတာ္ မ်က္စိနည္းနည္းလည္သြားသည္။တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ခ်ိန္ခြင္ကိုဒီလိုလုပ္လို႔ ရသည္ဟု ပထမဆံုးၾကားဖူးလိုက္၍ျဖစ္သည္။
          သို႔ႏွင့္တတိယတစ္ဆိုင္…။အသားကလတ္သည္။ေရမထိုးေလာက္။ခ်ိန္ခြင္ကိုၾကည့္သည္ လက္နဲ႔ကိုင္မထား။ဆိုင္ေခါင္မိုးေပၚက ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းခ်ထားၿပီး ထိုႀကိဳးတြင္ခ်ိန္ခြင္ခ်ိတ္ထားသည္။
          အဆင္ေျပၿပီ……။မမကို လက္ညွိဳးထိုးျပလိုက္သည္။ မမလည္း ေလ့လာေနပံုရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲသို႔ဝင္လိုက္သည္။
          ေတာ္ေသး၏။မမဝယ္ေနက်ဆိုင္အထိ သြားဝယ္ရလွ်င္ အေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္။ မမ ဝယ္ေနက်ဆိုင္က ဟိုး…အတြင္းပိုင္းမွာရွိသည္ကိုး။
          “ၾကက္သားဘယ္ေစ်းလဲ။”
          “တစ္ဆယ္သား(……)ပါ ညီမေလး။”
          ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေစ်းေတာင္ေမးေနၿပီဆိုေတာ့ ဝယ္ျဖစ္ဖို႔ကေသခ်ာသေလာက္ ရွိေနၿပီ။
          သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အေပ်ာ္တို႔က သိပ္မၾကာလိုက္။မမက ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်က္ရိပ္ျပသည္။ သေဘာက”သြားၾကစို႔”ဆိုသည့္သေဘာ။
          ထိုဆိုင္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့မွ မမကိုကြ်န္ေတာ္ေမးသည္။
          “မမရာ ဒီတစ္ေခါက္က်ေတာ့ ဘာထပ္ျဖစ္ရျပန္တာလဲ။”
          “ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ခ်ိန္ခြင္မွာျပႆနာမရွိဘူး။အေလးမွာရွိတာ။သူသံုးတဲ႔အေလးကို သတိ ထားၿပီးၾကည့္ ပါးလႊာေနတာပဲ။”
          မမက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပသည္။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခိုးနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို မၾကားစဖူး ၾကားေနရသည္။
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဝးပါသည္ဆိုသည့္ မမဝယ္ေနက်ဆုိင္မွာပဲ ၾကက္သားဝယ္ျဖစ္သည္။ အျခားလုိအပ္သည့္ အသား၊ငါးမ်ားကိုလည္း ထိုနားတစ္ဝိုက္မွာပင္ဝယ္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကူးထားသည့္ ကန္စြန္းရြက္ဝယ္ရန္ အသီးအရြက္တန္းဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္သည္။

          “ကန္စြန္းရြက္ငါးစည္းေပးပါ။”
          မမကသူဝယ္ေနက်ဆိုင္မို႔ ေစ်းေမးမေနေတာ့။ကြ်န္ေတာ္လည္း က်သင့္ေငြကိုေပးေခ်ၿပီး ဆိုင္ထဲမွျပန္ထြက္မည္အလုပ္…………။
          “ေမာင္ေလး ဟိုဖက္ဆိုင္ကိုၾကည့္လိုက္စမ္း။ဆိုင္ရွင္ကအရြက္ေတြကို ေရစြတ္ေပးေနတာ ေတြ႔လား။”
          တိုးတိုး တိုးတိုးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္နားကပ္ၿပီးလာေျပာသည္။
          “ဟုတ္”
          “ေအး…အဲဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုတာ ၿပီးရင္ေျပာမယ္။”
          ပထမတုန္းကအတိုင္း တိုးတိုးေလးေျပာၿပီး ေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာထြက္သြားသည္။ထိုဆိုင္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွေျပာသည္။
          “ခုနတုန္းက အသီးအရြက္ေတြကို အဝတ္စတစ္ခုနဲ႔ ေရစြတ္ေပးေနတာေတြ႔ခဲ့တယ္ေနာ္  ေမာင္ေလး။”
          “ဟုတ္ မမ”
          “ေအး အဲဒီေရေတြက ရိုးရိုးေရေတြျဖစ္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။”
          “ဘယ္လို မမ ရိုးရိုးေရမဟုတ္ရင္ အဲဒါဘာေရေတြလဲ။”
          ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထပ္မူးသြားသည္။”ရုိးရိုးေရျဖစ္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္နည္းသည္”ဆိုပဲ။
          “ဒီလိုဟ။အရြက္ေတြဆိုတာက အခ်ိန္ၾကာသြားရင္ ႏြမ္းသြားေရာ။ဥပမာ ကန္စြန္းရြက္ေပါ့။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးက်ရင္ ျပန္လန္းလာေအာင္လုပ္ဖို႔ နည္းတစ္နည္းရွိတယ္။”
          “ဘာနည္းလဲဟင္ မမ”
          မမစကားကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဝင္စားသြားသည္။
          “ဓာတ္ေျမၾသဇာတစ္ခုရွိတယ္။အဲဒါကိုေရနဲ႔ေဖ်ာ္။ၿပီးရင္အဝတ္တစ္ထည္ကို အဲဒီေရထဲႏွစ္။ ေရၫွစ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္က ကိုယ္လန္းေစခ်င္တဲ႔ အရြက္ေပၚကို အဲဒီအဝတ္အုပ္ၿပီးတစ္ညသိပ္။ မနက္လင္းရင္ နင့္အရြက္ေတြျပန္လန္းၿပီ။”
          “ဟာ ေကာင္းလွခ်ည္လားမမရဲ႕။ဒါဆို ခုနစြတ္ေနတဲ႔ေရေတြက…………။”
          “ဟုတ္တယ္။ဓာတ္ေျမၾသဇာေရေတြျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။”
          “ေၾသာ္…အဲဒါေၾကာင့္မို႔ မမက ရိုးရိုးေရေတြ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ေျပာတာကိုး…။”
          ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္သြားရသည္။ဒါကလည္း ခိုးနည္း တစ္မ်ိဳးဟု ေျပာမယ္ဆိုေျပာ၍ရသည္။
          ဘာပဲေျပာေျပာ။ဝယ္စရာရွိတာ အားလံုးဝယ္ၿပီးသြားသျဖင့္ လူကအေတာ့ကိုလြတ္လပ္္ သြားသည္။
          “ကဲ…မမ ျပန္ၾကစို႔။”
          “ေအးပါ ျပန္ၾကမယ္။ဒါေပမယ့္ ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ။နင္ေရာ ဗိုက္မဆာဘူးလား။
          မမ ေျပာမွသတိရသည္။နာရီကိုျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ၉နာရီထိုးဖို႔၁၅မိနစ္။
          အစတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အပူႏွင့္ကိုယ္မို႔မသိသာ။ခုမွသာ ဗိုက္ထဲမွ ပိုးမ်ိဳး၈၀က ထႂကြ ေသာင္းက်န္းလာၾကသည္။
          “လာပါဟယ္။နင့္ကိုငါဝယ္ေကြ်းမယ္။ဒီေစ်းထဲက မုန္႔ဟင္းခါးေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဟ။”
          မုန္႔ဟင္းခါးသံ ၾကားလိုက္ရ၍ နဂိုဆာေနေသာဗိုက္က ပို၍ဆာလာသည္။ဟန္ေဆာင္၍မရ ေတာ့။
          “ကဲပါေလ။ကြ်န္ေတာ္လဲဆာေနၿပီ။သြားၾကတာေပါ့။”
*   *   *   *   *   *   *   *   *
          မုန္႔ဟင္းခါးကေကာင္းလြန္းလွသည္။ဘယ္လိုကဘယ္လို တစ္ပြဲကုန္သြားမွန္းမသိ။ပံုမွန္ဆို မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲစာသာဆ့ံေသာဗိုက္က ယခုေတာ့ လိုက္ပြဲႏွစ္ပြဲထပ္ေတာင္းရသည္အထိပင္။
          ဗိုက္ဝသြားေတာ့ေခါင္းကျပန္ၾကည္လာသည္။မမကေတာ့ မိန္းကေလးသဘာဝ အိေႁႏၵရရ စားေနသျဖင့္ ခုခ်ိန္ထိ တစ္ပြဲေတာင္မကုန္ေသး။
          ဗိုက္ဝသြားေတာ့မွ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုဂရုစိုက္မိသည္။မလွမ္းမကမ္းမွာလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ရွိသည္။ဒီဆိုင္ထက္ေတာင္ လူပိုစည္ေသးသည္။တခ်ိဳ႕ဆို ထိုင္စရာမရွိသျဖင့္ မတ္တပ္အေန အထားႏွင့္ စားေနရသည္။
          “ေကာင္ေလးေရ လာဦးေဟ့။မုန္႔ဟင္းရည္ေလးနည္းနည္းေပးပါဦး။”
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းရွိ ဝိုင္းတစ္ခုမွ ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းသံ ၾကားလိုက္ရ သည္။
          အဆစ္ေတာင္းသူကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္၄၀အရြယ္ အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ေခါင္းယမ္းမိသည္။
          “ဟဲ႔ ဘာေတြ ေခါင္းခါေနတာလဲ။”
          မမကေမးသည္။
          “ေခါင္းခါတာမဟုတ္ဘူးမမရဲ႕။ေခါင္းယမ္းတာ။”
          “ေအာင္မေလးဟဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္။လုပ္စမ္းပါဦး ဘာလို႔ ေခါင္းယမ္းတာလဲ။”
          “ဟိုဖက္ဝိုင္းကအန္တီႀကီး ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းတာ မမၾကားတယ္မဟုတ္လား။မဝရင္ ထပ္ဝယ္စားေပါ့။အဲဒီလိုမ်ိဳး အဆစ္ေတာင္းတာက ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေစ်းသည္ဆီကပစၥည္းကိုခိုးတာ လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။”
          “ေမးမယ့္သာေမးတာပါ။နင္ဘာေၾကာင့္ ေခါင္းခါတယ္ဆိုတာ ငါရိပ္မိပါတယ္။”
          မမက ၿပံဳးရင္းေျပာသည္။ထို႔ေနာက္ သူမကပင္ဆက္၍
          “ဟုတ္တယ္ဟ။လူေတြကလဲ လူေတြပဲ။အဲဒီလို အဆစ္ေတာင္းေတာ့ ေစ်းသည္ေတြက လည္း အျပည့္ထည့္ေပးရမယ့္အစား ေလွ်ာ့ၿပီးထည့္ေပးၾကတာေပါ့။ဒီလိုေလွ်ာ့ေလ၊အဆစ္ေတာင္းေလ အဆစ္ေတာင္းေလ၊ေလွ်ာ့ေလနဲ႔ သံသရာကလည္ေနတာ။”
          “ေစ်းသည္ေတြခိုးတတ္ေအာင္ပဲ လူေတြရဲ႕ အျပဳအမူေတြက ေျမာက္ထိုးပင့္ေကာ္ လုပ္ေန သလိုျဖစ္ေနၿပီ မမရဲ႕”
          ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတြးေတြးဆဆေျပာမိသည္။
          “ကဲ ကဲ ကိုယ္ေတာ္။ထေတာ့။ဟင္းခ်က္ရဦးမယ္။အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေတာင္ေနာက္က် ေနၿပီ”
          မမက စကားစကိုျဖတ္သည္။ထို႔ေနာက္ က်သင့္ေငြကိုရွင္းကာ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာခဲ႔သည္။
*   *   *   *   *   *   *   *   *
          မနက္၉နာရီထိုးေနက အေတာ္ကိုပူသည္။ ေစ်းထဲမွာကလည္း ထီးေဆာင္း၍မရသျဖင့္ မေဆာင္းခဲ႔။လမ္းကလည္းေတာက္ေလွ်ာက္ကိုေလွ်ာက္ေနရသျဖင့္ ေက်ာကုန္းတစ္ဝိုက္တြင္ ေခြ်းတို႔က ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။
          အိမ္ႏွင့္ေစ်းကသိပ္မေဝးသျဖင့္သာေတာ္ေတာ့သည္။ထို႔ျပင္ သစ္ပင္ရိပ္ေလးမ်ားကလည္း ရွိေနသျဖင့္ ေနေရာင္ကသိပ္မက်။
          ထိုစဥ္……။
          “ဟဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးစားလို႔ေကာင္းလား။”
          “ဟုတ္ ေကာင္းတယ္မမ။ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုမွသတိရတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားတဲ႔ ဆိုင္ရဲ႕ ဟိုဖက္မွာလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တစ္ဆိုင္ေတြ႔တယ္ေနာ္။”
          “အင္းဟုတ္တယ္။အဲဒီဖက္ဆိုင္ကမုန္႔ဟင္းခါးက ပိုအရသာရွိတယ္”
          “ဟင္…ပိုအရသာရွိတယ္လဲေျပာေသးတယ္။ကြ်န္ေတာ္႔ကိုက်ေတာ့ ဘာလို႔မေကြ်းတာလဲ။”
          မမ စကားေၾကာင့္ မမကိုျပန္ေမးမိသည္။
          “ေၾသာ္…နင္မွမသိပဲ။အဲဒီဆိုင္က မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ငါးတင္မကဘူး အမဲရိုးေတြပါ ထည့္ၿပီး ျပဳတ္တာဟ။အဲဒီေတာ့ အရသာပိုရွိတာေပါ့။”
          “ဘယ္လို မမ။အမဲရိုးေတြ ဟုတ္လား”
          “ဟုတ္ပါ့ရွင္။ေနာက္ၿပီး အမဲအၫွီနံ႔မေပၚေအာင္ စပါးလင္ႏိုင္ႏိုင္ထည့္၊ဆီနာနာသတ္တဲ႔ အတြက္ ပိုေမႊးပါသတဲ႔ရွင္။ကဲ ဘာသိခ်င္ေသးသတုန္း”
          မမစကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ငိုင္သြားမိသည္။ေပးလိုက္ရသည့္ တန္ဖိုးႏွင့္မမွ်ေအာင္ကို ကုန္ပစၥည္းမ်ား၏ အရည္အေသြးတို႔က ေလ်ာ့လြန္းမကေလ်ာ့ေနၾက၏။အရည္အေသြး မေလ်ာ့ေတာ့ အျခင္အတြယ္ေတြက ေလ်ာ့ျပန္သည္။
          “ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ေစ်းလိုက္ခဲ႔ရတာ ၾကားရသမွ်ေတာ့ အထူးအဆန္းေတြပဲမမရယ္။ တန္ရာတန္ေၾကးေပးၿပီး ဝယ္တယ္ဆိုတာထက္စာရင္ မတန္ရာမတန္ေၾကးေပးၿပီးဝယ္တယ္လို႔ေတာင္ ျပင္ေျပာရမယ့္ပံုေပါက္ေနၿပီ”
          “ဟာဟ။ငါ့ေမာင္ေတာင္ အေတာ္သိသြားၿပီပဲ”
          ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာၿပီး သူ႔စကားသူသေဘာက်၍လားမသိ။တစ္ေယာက္တည္း ရယ္ေန၏။
          “ဒါေပမယ့္ မမဝယ္ေနက်ဆိုင္ေတြလိုမ်ိဳး အျခင္အတြယ္လည္းမွန္၊အရည္အေသြးလည္းမွီ၊ ေစ်းလည္းမႀကီးတဲ႔ဆိုင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ေလ”
          ထိုစကားၾကားေတာ့ မမထပ္ရယ္ျပန္သည္။
          “မမ………။ဘာလို႔ရယ္တာလဲ။ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ ရယ္စရာလည္းမပါပဲနဲ႔”
          ျပန္မေျဖ။ပါးစပ္ကို လက္ဝါးႏွင့္အုပ္ရင္း တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေနသည္။
          ရယ္၍အားရေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္ေျဖသည္။
          “ငါဝယ္ေနက်ဆိုင္ေတြကေရာ အေလးျပည့္ပါတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ။ဒီတစ္ေစ်းလံုးနဲ႔ စာရင္ သူတို႔ကအေလးသိပ္မခိုးလို႔ငါဝယ္တာ။နင္မယံုရင္ ခ်ိန္ခြင္တစ္လက္နဲ႔ သမာဓိအေလးေတြယူၿပီး ကိုယ္တိုင္ခ်ိန္ၾကည့္။အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ေလ်ာ့တာခ်ည္းပဲ”
          မမ စကားအဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ငိုင္က်သြားသည္။လက္ထဲက ေစ်းျခင္းေတာင္း ေတာင္ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ျဖစ္သြားသေယာင္……………။

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s