Monthly Archives: February 2015

လူမႈေရစီးေၾကာင္းထဲ၌ကူးခတ္ျခင္း

          တစ္ခါတုန္းက ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ ခရီးတစ္ခုထြက္ၾကပါတယ္။
          ဒီလိုနဲ႔ ညတစ္ေထာက္နားဖို႔ တည္းခိုစရာ တည္းခိုအိမ္ကိုရွာၾကေတာ့ တည္းခိုအိမ္ေလး တစ္အိမ္ရွာေတြ႔ခဲ႔ပါတယ္။
          အိမ္ရွင္ေတြက အေတာ့္ကိုေႏြးေထြးပ်ဴငွာပါတယ္။ညစာကိုတစ္ဝိုင္းတည္းစားၿပီး မိတ္ေဆြ ရင္းခ်ာေတြလို ရယ္ၾကေမာၾကနဲ႔ေပါ့။
          စကားစမည္ေျပာၾကည့္ေတာ့မွ သိရတာက သူတို႔မိသားစုမွာ ကေလးေတြကပဲ၆ေယာက္၊ အေဖနဲ႔အေမပါ ေပါင္းလိုက္ရင္ စုစုေပါင္း၈ေယာက္ရွိပါသတဲ႔။
          အိမ္ကက်ယ္ဝန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ၈ေယာက္ေလာက္ရွိတဲ႔ မိသားစုႀကီးအတြက္ကေတာ့ အေတာ့္ကို က်ပ္က်ပ္သည္းသည္းနဲ႔ေနရမွာပါ။အထူးသျဖင့္ သူတို႔လို ဧည့္ခန္း၊အိပ္ခန္း သပ္သပ္စီ ခြဲထားတဲ႔မိသားစုေတြမွာေပါ့။
          မတိုင္ပင္ပဲနဲ႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္လံုး ၿပိဳင္တူစဥ္းစားလိုက္မိတာက အခန္းက်ဥ္းေလး ၅ခန္းထဲမွာ ဒီ၈ေယာက္လံုး ဘယ္လိုမ်ားအိပ္ၾကသလဲဆိုတာကိုပါပဲ။
          ဒီလိုနဲ႔ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္လို႔ အိပ္ယာဝင္ေတာ့မယ္ဆိုကာမွ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္လံုး သူတို႔သိခ်င္တဲ႔အေျဖကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသေဘာေပါက္ၾကပါေတာ့တယ္။
          အိပ္ခန္းေတြက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ထပ္အိပ္စင္ေလးေတြနဲ႔ပါ။
          အဲဒီမွာ ျပႆနာကစတာပါပဲ။အရင္က ၾကမ္းတစ္ေျပးတည္း အတူတူအိပ္ေနက် ဆရာနဲ႔ တပည့္က ဒီလိုအိပ္စင္နဲ႔အိပ္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုအေပၚကထားၿပီး သိပ္လို႔သိပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကပါရဲ႕။
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္လည္းႀကီး၊သမားဂုဏ္ကလဲရွိေနတဲ႔ ဆရာျဖစ္သူကပဲ အေပၚမွာ တက္အိပ္ရပါေတာ့တယ္။
          မိုးစင္စင္လင္းခဲ႔ပါၿပီ။တစ္ညတာတည္းခိုခြင့္ေပးခဲ႔တဲ႔ အိမ္ရွင္လင္မယားကိုလည္း ေက်းဇူး တင္စကားဆိုရင္း၊မဆံုးေသးတဲ႔ ခရီးကိုလည္း ဆက္ရင္းေပါ့။
          ခရီးထြက္လို႔ ခရီးေတာ္ေတာ္ေပါက္မွ တပည့္ျဖစ္သူက စသတိထားမိပါတယ္။
          ပံုမွန္ဆို သူ႔ဆရာဟာ အၿမဲတေစ တက္ႂကြေနတတ္သူပါ။ဒီေန႔က်မွ အားမရွိသလိုျဖစ္ေန ၿပီး ပါးစပ္ကလည္း တဝါးဝါးနဲ႔သမ္းေနပါတယ္။
          ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္တာလဲလို႔ ဆရာ့ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ဆရာျဖစ္သူကေျပာပါတယ္။
          “မင္းကေတာ့ငါ့ကို ဆရာျဖစ္လို႔ဆိုၿပီး အျမင့္ကေနခိုင္းတယ္။ဒါေပမယ့္ ညညဆိုဆီးမထိန္း ႏိုင္တဲ႔ငါက ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ အိပ္စင္ေပၚကဆင္းၿပီး အိမ္သာဆီသြား၊ေနာက္တစ္ခါ အိပ္စင္ေပၚကို ခက္ခက္ခဲခဲျပန္တက္။၃ခါေလာက္ အဲဒီလို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္အၿပီးမွာေတာ့ ငါ့မ်က္လံုးက အေတာ္ေၾကာင္သြားၿပီ။ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါမေန႔ညက တစ္ေရးမွ မအိပ္ခဲ႔ရပဲ မိုးလင္းခဲ႔တယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ။”

          ပံုျပင္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
          ေမးစရာရွိေနတာက ေရြးခ်ယ္မႈေတြအေၾကာင္းပါ။
          စာအုပ္ေတြထဲမွာပါတဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အစဥ္အလာေတြဟာ လူမႈဘဝကို အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။ဒါေပမယ့္ လူမႈဘဝထဲကျပႆနာေတြကို စာအုပ္ႀကီးအတိုင္း ေျဖရွင္းဖို႔ ဆို တာကေတာ့ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ကိစၥပါ။
          ဓေလ့ထံုးစံတခ်ိဳ႕ဟာ လက္ေတြ႔ဘဝနဲ႔လဲ မအပ္စပ္ဘူး၊ အဲဒီထံုးစံေၾကာင့္ပဲ ဆိုးက်ိဳးလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီဓေလ့ထံုးစံကို ေဘးခ်ိတ္ထားႏိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနသင့္ပါတယ္။
          ဥပမာေျပာရရင္ ကြမ္းယဥ္ေက်းမႈဆိုပါေတာ့။
          ေရွးယခင္ျမန္မာႀကီးေတြက ကြမ္းစားၾကပါတယ္။
          ကြမ္းဆိုတာကလဲ ရွင္ဘုရင္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကေတာင္ အေရးတယူနဲ႔ အေလးေပးခဲ႔ရတဲ႔ စားစရာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။
          ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ခန္႔အပ္ခဲ႔တဲ႔ ရာထူး၊ဌာႏၲရေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားကိုရွိခဲ႔ပါတယ္။ ကြမ္းအစ္၊ကြမ္းကလပ္ စတာေတြနဲ႔အတူ ဘုရင့္ေနာက္ေတာ္ပါးမွာ အၿမဲလိုလိုေနရတဲ႔ ကြမ္းေတာ္ဆက္ ရာထူးမ်ိဳးေတြ၊ ကြမ္းေတြကိုသယ္ပို႔ရတဲ႔ ကြမ္းေဆာ္ရာထူးမ်ိဳးေတြဟာ ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေရွးျမန္မာ တို႔ရဲ႕ အေလးေပးမႈေတြပါ။
          ဒါ့အျပင္ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္လို႔လဲ ဖိုးသူေတာ္ဦးမင္း၊လူဦးမင္းတို႔လို စာဆိုေတြ ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာေတြ၊ကဗ်ာေတြဟာ ခုခ်ိန္ထိကို ရွင္သန္ေနဆဲပါ။
          ဒါေပမယ့္ ခုေခတ္မွာေတာ့ ကြမ္းေၾကာင့္ ခံတြင္းကင္ဆာေတြ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သိလာ ခဲ႔ပါၿပီ။ဒါ့အျပင္ ကြမ္းတံေတြးေတြကို အလြယ္တကူေထြးတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ဟာလည္း ရုပ္ဆိုးလြန္းလွပါၿပီ။
          ဒီလိုအေျခအေနမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံဆိုတာေတြကို ဆက္ၿပီးဖက္တြယ္ ထားသင့္ပါေသးလား။လူမႈဘဝနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္မယ့္ အျပဳအမူေတြနဲ႔ အစားမထိုးသင့္ဘူးလား။ ပံုျပင္ထဲက အိပ္ေရးပ်က္ရတဲ႔ ဆရာအျဖစ္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီး စဥ္းစားစရာပါ။
          ပံုျပင္ထဲကရလိုက္တဲ႔ ေတြးစရာေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေနရာကိစၥ။
          ျမင့္တဲ႔ေနရာတိုင္းေရာ ျမတ္ပါရဲ႕လား။ျမတ္တဲ႔ေနရာတိုင္းေရာ ျမင့္ပါရဲ႕လား။
          ပံုျပင္ထဲက အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တပည့္ျဖစ္သူက ဆရာကို ေလးစားသမႈနဲ႔အေပၚမွာထား တယ္။ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေစတနာက ဆရာ့အတြက္ေတာ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးသာျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အရိုးစြဲေနတဲ႔ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ဒါကေတာ့ “ျမင့္”တိုင္း “ျမတ္”တယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကတာပါပဲ။
          ဒီစာကိုေရးေနရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ရူပေဗဒဆရာေျပာခဲ့ဖူးတဲ႔ ဟာသေလးကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္လာပါတယ္။
          မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက မိုးႀကိဳးလႊဲဘယ္လိုလုပ္လဲ သင္ရတာပါ။
          ပါးစပ္နဲ႔ေျပာျပလို႔ အဆင္မေျပတဲ႔ အေျခအေနဆိုေတာ့ ဆရာကWhiteboardမွာ ပံုဆြဲၿပီး စာရွင္းပါတယ္။
          ပထမဆံုး အိမ္စုစုေလး၅လံုးေျခာက္လံုးေလာက္ဆြဲျပပါတယ္။အဲဒီေနာက္ အျမင့္ဆံုးအိမ္ရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာ မိုးႀကိဳးလႊဲေလးတပ္ၿပီး မိုးႀကိဳးဘာေၾကာင့္ပစ္တယ္၊ မိုးႀကိဳးလႊဲဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပပါတယ္။
          စာရွင္းတာၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာက သူဆြဲထားတဲ႔ပံု သူၾကည့္ရင္းေျပာပါတယ္။
          “ဒီလိုအိမ္မ်ိဳးမွာ မိုးႀကိဳးလႊဲသာ မတပ္ထားလို႔ကေတာ့ ငါမေနရဲဘူးေဟ့။ဘယ့္ႏွယ္ အျမင့္ ဆံုးဆိုလို႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္ေလာက္ပဲရွိတဲ႔ေနရာမွာ ငါ့အိမ္က ငါးထပ္ေလာက္ခြ်န္ထြက္ေနတာကိုး။”
          ဆရာ့စကားၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ထရယ္ၾကပါတယ္။
          ဟုတ္ကဲ႔။ဒါက ဟာသတစ္ခုပါ။
          ဒါေပမယ့္ အျမင့္ဆံုးေရာက္တိုင္းလဲ ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာတရား၁ခု ကိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဖမ္းဆုပ္မိခဲ႔ပါတယ္။
          လူဟာ တစ္ကုိယ္တည္းေနလို႔မရသမွ် ကာလပတ္လံုးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔အသားက်က် ကူးခတ္လႈပ္ရွားေနရမွာပါ။ဒီအခါမွာ လူမႈဘဝထဲကရရွိလာမယ့္ အေတြ႔အႀကံဳေပါင္းစံုနဲ႔ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ေလး ကူးခတ္တတ္ဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။
          လူမႈဘဝထဲမွာ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ဖို႔ အရည္အခ်င္းေတြ မ်ားမ်ားစားစားမလိုပါဘူး။ ကိုယ္က ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုးကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
          ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမျဖစ္ေတာ့တဲ႔ ေရွးဓေလ့ထံုးစံေတြကို အသာအယာပဲ ေဘးခ်ိတ္လိုက္ပါ။ဒီေလာက္ ရဲရင့္ရင္ကိုပဲ တသြင္သြင္စီးေနတဲ႔ လူမႈေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ကိုယ္လည္း အလိုက္တသင့္ ကူးခတ္ႏိုင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

image

ေနာက္တစ္ခါ

          မဂၤလာေဆာင္သြားတိုင္း လူႀကီးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေနာက္ပါတယ္။ “ေနာက္တစ္ခါဆို မင္းအလွည့္”တဲ့။
          အေနာက္ခံရတာမ်ားလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းလူႀကီးေတြကို “ေနာက္တစ္ခါဆို ခင္ဗ်ား အလွည့္”လို႔ ျပန္ေနာက္ပါတယ္။
          အသုဘပို႔တိုင္းေပါ့။

အလြဲမ်ား

(Phone ringing……………)
ကြ်န္ေတာ္-ဟယ္လို
တစ္ဖက္-ေဟ့ေကာင္ ထြန္းေဇာ္မင္းဘယ္ေနရာမွာ မဂၤလာေဆာင္မွာလဲ။ ငါနဲ႔ ငမ်ိဳးနဲ႔ျငင္းေနၾကတာ။
ကြ်န္ေတာ္-အကို…ဖုန္းမွားေနတယ္ခင္ဗ်။

(Phone ringing……………)
ကြ်န္ေတာ္-ဟယ္လို
တစ္ဖက္-ကိုေရ အိမ္ျပန္မေရာက္ေသးဘူးလားဟင္။ ဘယ္နားမွာလဲ။
ကြ်န္ေတာ္-အစ္မေရ…ဟိုေလ ဖုန္းမွားေနတယ္ခင္ဗ်။ (အဟီးး)

(Phone ringing……………)
ကြ်န္ေတာ္-ဟယ္လို
တစ္ဖက္-ေယာက်္ားေရ ျမန္ျမန္လာခဲ႔။သားေလး အဖ်ားေတြအရမ္းတက္ေနၿပီ။
ကြ်န္ေတာ္-ငင္…ဗ်ာရယ္…။ဟိုေလ အစ္မ…ဖုန္း…ဖုန္းမွားေနတယ္ဗ်။

(Phone>>>Long press power buttom>>>Shutdown>>>Ok)

ဟုတ္တယ္ေလ…။စဥ္းစားၾကည့္။
ပထမတစ္ေခါက္က မဂၤလာေဆာင္ခါနီး။ ဒုတိယက အိမ္ေထာင္သည္။ တတိယက်ေတာ့ ကေလး အေဖ။ေနာက္တစ္ေခါက္ဆို အေခါင္းေရာင္းတဲ႔ဆီကပဲ ဆက္ဖို႔က်န္ေတာ့မယ္။

လက္ခံမွာလား

ေကာင္ေလး -“ငါ့ကိုလက္ထပ္ခြင့္ေပးပါေနာ္။”
ေကာင္မေလး-“နင့္ကိုလက္ထပ္ရမယ္။ေကာင္းၿပီေလ။နင့္မွာBMWရွိလား။”
ေကာင္ေလး -“ဟင့္အင္း……။”
ေကာင္မေလး-“လစာ…။တစ္လ လစာကိုေျပာ။”
ေကာင္ေလး -“ေျပာလို႔မရဘူး။ဟို ဟိုေလ…………။”
ေကာင္မေလး-“ဒါဆိုရင္ နင့္မွာရိုးရိုးအိမ္ေလးတစ္လံုးေတာင္ရွိလား။”
ေကာင္ေလး -“အဲဒါကလည္းမရွိဘူး။ဒီလိုေလ………။”
ေကာင္မေလး-“အိုး…………။ငါလိုခ်င္တာေတြတစ္ခုမွမရွိတဲ႔ဥစၥာ။နင့္ကိုဘယ္လိုလုပ္ငါလက္ခံရမလဲ။
            ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုမေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔ေတာ့။”
ေကာင္ေလး -(စိတ္ထဲမွေန၍ သူ႔ကိုယ္သူေျပာေနသည္။)
           “ငါ့မွာစံအိမ္တစ္ခု၊တိုက္ခန္းသံုးခန္း၊ကြန္ဒို၂လံုးရွိတာရိုးရိုးအိမ္ကဘာလို႔ဝယ္ရမွာလဲ။
           ဖယ္လယ္ရီ၄စီး၊မာစီဒီး၂စီး၊ရဟတ္ယာဥ္တစ္စီးေတာင္ရွိတာBMWကေရာဘာလုပ္ဖို႔လဲ။
           ေနာက္ၿပီး လစာတဲ႔။ငါကကုမၸဏီပိုင္ရွင္သူေဌးပဲဥစၥာ။လစာကယူရဦးမွာလား။”

အေၾကာင္းအရင္း

          စာေမးပြဲတြင္ ဘာသာစံုက်သျဖင့္ ဂ်စ္တူးအေမက ဂ်စ္တူးကိုဆူေနသည္။
          ၾကာေတာ့။ဂ်စ္တူးမခံႏိုင္။
          ျပန္ရွင္းသည္။
          “တစ္ႏွစ္မွာရွိတဲ႔၃၆၅ရက္ကို ေက်ာင္းတက္ရက္ေတြလို႔သေဘာထား ေမေမရယ္။
          အဲဒီထဲက တစ္ႏွစ္စာ စေန၊တနဂၤေႏြက ၉၆ရက္ရွိတယ္။၂၆၉ရက္က်န္မယ္။
          ေက်ာင္း၃လပိတ္တာက အနည္းဆံုးရက္၉၀။ထပ္ႏုတ္ေတာ့ ၁၇၉ရက္။
          သားတို႔ရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္က တစ္ေန႔၆နာရီ။တစ္ႏွစ္စာဆို ၉၁.၂၅ရက္။ထားပါ ၉၁ရက္ေပါ့။ဒါဆို ၈၈ရက္က်န္မယ္။
          မည္မည္ရရမရွိပဲ ဟိုဟာလုပ္၊ ဒီဟာလုပ္တာကို အနည္းဆံုး တစ္ေန႔တစ္နာရီဆိုရင္ပဲ ၁၅ရက္နဲ႔၂နာရီ ျဖစ္ေနၿပီ။ထားပါ။သားအမိခ်င္း ေလွ်ာ့လိုက္ပါ့မယ္။၁၅ရက္ေပါ့။ဆိုရင္…။၇၃ရက္…။
          ေမေမတို႔ေဖေဖတို႔နဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာတာက တစ္ေန႔ကို တစ္နာရီ။၇၃ရက္ထဲက ၁၅ရက္ထပ္ႏႈတ္ရင္ ၅၈ရက္က်န္မယ္။
          ထမင္းစားတာက တစ္ေန႔ႏွစ္နာရီ။တစ္ႏွစ္စာအတြက္ ရက္၃၀ဆို စာသင္ခ်ိန္က ၂၈ပဲက်န္ေတာ့မယ္။
          ေရခ်ိဳး၊ ကုိယ္လက္သန္႔စင္၊ အဝတ္အစားလဲ၊ ဖိနပ္တိုက္ ဒါေတြအားလံုးက တစ္ေန႔ကို တစ္နာရီခြဲႏႈန္း။တစ္ႏွစ္စာဆို ၁၇ရက္။၁၁ရက္က်န္။
          အခါႀကီးရက္ႀကီးေတြ၊မိသားစု ေလွ်ာက္လည္တာေတြ ဒါမွမဟုတ္လဲ မဂၤလာေဆာင္တို႔၊ အလွဴတို႔အတြက္က ၃ရက္ေလာက္ပဲထား။၈ရက္က်န္မယ္။
          ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ စာမသင္ႏိုင္တာက တစ္ႏွစ္မွာ၅ရက္။ ဘုရားရွိခိုး၊ပုတီးစိတ္တာ အတြက္က ၂ရက္။ေနာက္ဆံုး ၁ရက္ပဲက်န္ေတာ့မယ္။အဲဒီေနာက္ဆံုးက်န္တဲ႔ရက္ကသားေမြးေန႔။
          ကဲ……ဘယ္မလဲ စာသင္ခ်ိန္။”

ဘယ္ေတာ့မွ

ဟယ္ရီေပၚတာပရိသတ္-ငါေဟာ့(ဂ္)ဝပ္(တ္)ကိုသြားခ်င္တယ္။

ပါစီဂ်က္ဆန္ပရိသတ္-ငါက ေသြးေႏွာေတြရဲ႕စခန္းကိုသြားခ်င္တယ္။

Twilightပရိသတ္-ငါကေတာ့ ဗန္ပိုင္းယားေတြတက္တဲ႔ေက်ာင္းကို သြားခ်င္တယ္။

Hunger gameပရိသတ္-ဟင့္အင္း…ဟင့္အင္း။ငါကေတာ့ ဘယ္မွမသြားဘူးေနာ္။

ဘယ္သူ႔ဖုန္းလဲ

       ကိုၾသတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေဂါက္ရိုက္ၿပီးနားေနခန္းတြင္နားေနစဥ္ သူ႔ေဘး
ခ်ထားေသာဖုန္းကထျမည္လာသျဖင့္ ကိုင္လိုက္သည္။
       “ဟယ္လို”
       “ေမာင္ေရ ဟိုတစ္ေခါက္က ခ်စ္သိပ္လိုခ်င္တဲ႔ ေဒၚလာ၉၉၀တန္အက်ီေလ ခုDiscountခ်တာ
ေဒၚလာ၅၅၀တည္းသိလား။”
       “အင္း”
       “အဲဒါခ်စ္ကိုဝယ္ေပးပါေနာ္။”
       “ခ်စ္လိုခ်င္လဲဝယ္ေလ။ေမာင့္Credit cardကိုယူသံုးလိုက္။”
       “တကယ္လားေမာင္…။ေပ်ာ္လိုက္တာ။ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ေမာင္ေရ။ဟိုတစ္ေခါက္က ခ်စ္တို႔ၾကည့္ခဲ႔တဲ႔
ကားေလးေလ။အဲဒါအရင္တုန္းက ေဒၚလာ၃၀၀၀၀မဟုတ္လား။ခုေစ်းက်သြားတာ ၂၅၀၀၀ပဲသိလား။
ခ်စ္တို႔အေျခအေနနဲ႔ကလဲ ဒီလိုကားေကာင္းေလးစီးမွေမာင္ရဲ႕။အဲဒါေလးလည္း ဝယ္လိုက္မယ္ေနာ္။”
       “ေစ်းကေတာ့နည္းနည္းမ်ားပံုပဲ။ဒါေပမယ့္ ခ်စ္စိတ္ခ်မ္းသာရင္လုပ္ေလ။”
       “ဟား…ေမာင္ဒီေန႔ သေဘာေကာင္းလွခ်ည္လား။ဒါနဲ႔ေမာင္…စကားမစပ္ေလ။ကားကေတာ့
ဟုတ္ပါၿပီေမာင္ရယ္။ကားနဲ႔ယွဥ္ရင္အိမ္ကနည္းနည္းပဲ႔တယ္။ခ်စ္အိမ္တစ္လံုးေတြ႔ထားတယ္သိလား။
ၿခံကလည္းအက်ယ္ႀကီး။ေရကူးကန္၊ပန္းၿခံေတြအစံုပါတယ္။ေစ်းကေဒၚလာ၉၇၀,၀၀၀တည္း။အဲဒါ
ခ်စ္ဝယ္ခ်င္တယ္ကြာ။အဆင္ေျပပါ့မလား။
       “အင္း…ရပါတယ္။ဘဏ္ကေနေခ်းလိုက္ေလ။ေမာင္ျပန္ဆပ္လိုက္ပါ့မယ္။”
       “ဟယ္ တကယ္။ခ်စ္ကေမာင့္ကိုေနာက္ေနတာ။ေမာင္ကဝယ္ေပးတယ္ၾကည္႔စမ္း။ေမာင့္ကို
ေတာ့သိပ္ခ်စ္သြားၿပီ။ဒါပဲေနာ္ တာ့တာ။”
       “အင္း တာ့တာ။”
       ကိုၾသဖုန္းခ်လိုက္သည္။
       ဖုန္းခ်ၿပီးၿပီးခ်င္းပင္ သူမသိေသာအရာတစ္ခုကို တစ္ခန္းလံုးၾကားေအာင္ လွမ္းေအာ္ေမးလိုက္ သည္။
       “ဒီဖုန္းကဘယ္သူ႔ဖုန္းဆိုတာ သိတဲ႔သူတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားရွိလားဟင္။”