လူမႈေရစီးေၾကာင္းထဲ၌ကူးခတ္ျခင္း

          တစ္ခါတုန္းက ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ ခရီးတစ္ခုထြက္ၾကပါတယ္။
          ဒီလိုနဲ႔ ညတစ္ေထာက္နားဖို႔ တည္းခိုစရာ တည္းခိုအိမ္ကိုရွာၾကေတာ့ တည္းခိုအိမ္ေလး တစ္အိမ္ရွာေတြ႔ခဲ႔ပါတယ္။
          အိမ္ရွင္ေတြက အေတာ့္ကိုေႏြးေထြးပ်ဴငွာပါတယ္။ညစာကိုတစ္ဝိုင္းတည္းစားၿပီး မိတ္ေဆြ ရင္းခ်ာေတြလို ရယ္ၾကေမာၾကနဲ႔ေပါ့။
          စကားစမည္ေျပာၾကည့္ေတာ့မွ သိရတာက သူတို႔မိသားစုမွာ ကေလးေတြကပဲ၆ေယာက္၊ အေဖနဲ႔အေမပါ ေပါင္းလိုက္ရင္ စုစုေပါင္း၈ေယာက္ရွိပါသတဲ႔။
          အိမ္ကက်ယ္ဝန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ၈ေယာက္ေလာက္ရွိတဲ႔ မိသားစုႀကီးအတြက္ကေတာ့ အေတာ့္ကို က်ပ္က်ပ္သည္းသည္းနဲ႔ေနရမွာပါ။အထူးသျဖင့္ သူတို႔လို ဧည့္ခန္း၊အိပ္ခန္း သပ္သပ္စီ ခြဲထားတဲ႔မိသားစုေတြမွာေပါ့။
          မတိုင္ပင္ပဲနဲ႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္လံုး ၿပိဳင္တူစဥ္းစားလိုက္မိတာက အခန္းက်ဥ္းေလး ၅ခန္းထဲမွာ ဒီ၈ေယာက္လံုး ဘယ္လိုမ်ားအိပ္ၾကသလဲဆိုတာကိုပါပဲ။
          ဒီလိုနဲ႔ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္လို႔ အိပ္ယာဝင္ေတာ့မယ္ဆိုကာမွ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္လံုး သူတို႔သိခ်င္တဲ႔အေျဖကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသေဘာေပါက္ၾကပါေတာ့တယ္။
          အိပ္ခန္းေတြက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြဆိုေပမယ့္ ႏွစ္ထပ္အိပ္စင္ေလးေတြနဲ႔ပါ။
          အဲဒီမွာ ျပႆနာကစတာပါပဲ။အရင္က ၾကမ္းတစ္ေျပးတည္း အတူတူအိပ္ေနက် ဆရာနဲ႔ တပည့္က ဒီလိုအိပ္စင္နဲ႔အိပ္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုအေပၚကထားၿပီး သိပ္လို႔သိပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကပါရဲ႕။
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္လည္းႀကီး၊သမားဂုဏ္ကလဲရွိေနတဲ႔ ဆရာျဖစ္သူကပဲ အေပၚမွာ တက္အိပ္ရပါေတာ့တယ္။
          မိုးစင္စင္လင္းခဲ႔ပါၿပီ။တစ္ညတာတည္းခိုခြင့္ေပးခဲ႔တဲ႔ အိမ္ရွင္လင္မယားကိုလည္း ေက်းဇူး တင္စကားဆိုရင္း၊မဆံုးေသးတဲ႔ ခရီးကိုလည္း ဆက္ရင္းေပါ့။
          ခရီးထြက္လို႔ ခရီးေတာ္ေတာ္ေပါက္မွ တပည့္ျဖစ္သူက စသတိထားမိပါတယ္။
          ပံုမွန္ဆို သူ႔ဆရာဟာ အၿမဲတေစ တက္ႂကြေနတတ္သူပါ။ဒီေန႔က်မွ အားမရွိသလိုျဖစ္ေန ၿပီး ပါးစပ္ကလည္း တဝါးဝါးနဲ႔သမ္းေနပါတယ္။
          ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္တာလဲလို႔ ဆရာ့ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ဆရာျဖစ္သူကေျပာပါတယ္။
          “မင္းကေတာ့ငါ့ကို ဆရာျဖစ္လို႔ဆိုၿပီး အျမင့္ကေနခိုင္းတယ္။ဒါေပမယ့္ ညညဆိုဆီးမထိန္း ႏိုင္တဲ႔ငါက ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ အိပ္စင္ေပၚကဆင္းၿပီး အိမ္သာဆီသြား၊ေနာက္တစ္ခါ အိပ္စင္ေပၚကို ခက္ခက္ခဲခဲျပန္တက္။၃ခါေလာက္ အဲဒီလို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္အၿပီးမွာေတာ့ ငါ့မ်က္လံုးက အေတာ္ေၾကာင္သြားၿပီ။ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါမေန႔ညက တစ္ေရးမွ မအိပ္ခဲ႔ရပဲ မိုးလင္းခဲ႔တယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ။”

          ပံုျပင္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
          ေမးစရာရွိေနတာက ေရြးခ်ယ္မႈေတြအေၾကာင္းပါ။
          စာအုပ္ေတြထဲမွာပါတဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အစဥ္အလာေတြဟာ လူမႈဘဝကို အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။ဒါေပမယ့္ လူမႈဘဝထဲကျပႆနာေတြကို စာအုပ္ႀကီးအတိုင္း ေျဖရွင္းဖို႔ ဆို တာကေတာ့ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ကိစၥပါ။
          ဓေလ့ထံုးစံတခ်ိဳ႕ဟာ လက္ေတြ႔ဘဝနဲ႔လဲ မအပ္စပ္ဘူး၊ အဲဒီထံုးစံေၾကာင့္ပဲ ဆိုးက်ိဳးလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီဓေလ့ထံုးစံကို ေဘးခ်ိတ္ထားႏိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနသင့္ပါတယ္။
          ဥပမာေျပာရရင္ ကြမ္းယဥ္ေက်းမႈဆိုပါေတာ့။
          ေရွးယခင္ျမန္မာႀကီးေတြက ကြမ္းစားၾကပါတယ္။
          ကြမ္းဆိုတာကလဲ ရွင္ဘုရင္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကေတာင္ အေရးတယူနဲ႔ အေလးေပးခဲ႔ရတဲ႔ စားစရာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။
          ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ခန္႔အပ္ခဲ႔တဲ႔ ရာထူး၊ဌာႏၲရေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားကိုရွိခဲ႔ပါတယ္။ ကြမ္းအစ္၊ကြမ္းကလပ္ စတာေတြနဲ႔အတူ ဘုရင့္ေနာက္ေတာ္ပါးမွာ အၿမဲလိုလိုေနရတဲ႔ ကြမ္းေတာ္ဆက္ ရာထူးမ်ိဳးေတြ၊ ကြမ္းေတြကိုသယ္ပို႔ရတဲ႔ ကြမ္းေဆာ္ရာထူးမ်ိဳးေတြဟာ ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေရွးျမန္မာ တို႔ရဲ႕ အေလးေပးမႈေတြပါ။
          ဒါ့အျပင္ကြမ္းနဲ႔ပါတ္သက္လို႔လဲ ဖိုးသူေတာ္ဦးမင္း၊လူဦးမင္းတို႔လို စာဆိုေတြ ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာေတြ၊ကဗ်ာေတြဟာ ခုခ်ိန္ထိကို ရွင္သန္ေနဆဲပါ။
          ဒါေပမယ့္ ခုေခတ္မွာေတာ့ ကြမ္းေၾကာင့္ ခံတြင္းကင္ဆာေတြ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သိလာ ခဲ႔ပါၿပီ။ဒါ့အျပင္ ကြမ္းတံေတြးေတြကို အလြယ္တကူေထြးတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ဟာလည္း ရုပ္ဆိုးလြန္းလွပါၿပီ။
          ဒီလိုအေျခအေနမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံဆိုတာေတြကို ဆက္ၿပီးဖက္တြယ္ ထားသင့္ပါေသးလား။လူမႈဘဝနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္မယ့္ အျပဳအမူေတြနဲ႔ အစားမထိုးသင့္ဘူးလား။ ပံုျပင္ထဲက အိပ္ေရးပ်က္ရတဲ႔ ဆရာအျဖစ္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီး စဥ္းစားစရာပါ။
          ပံုျပင္ထဲကရလိုက္တဲ႔ ေတြးစရာေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေနရာကိစၥ။
          ျမင့္တဲ႔ေနရာတိုင္းေရာ ျမတ္ပါရဲ႕လား။ျမတ္တဲ႔ေနရာတိုင္းေရာ ျမင့္ပါရဲ႕လား။
          ပံုျပင္ထဲက အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တပည့္ျဖစ္သူက ဆရာကို ေလးစားသမႈနဲ႔အေပၚမွာထား တယ္။ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေစတနာက ဆရာ့အတြက္ေတာ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးသာျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အရိုးစြဲေနတဲ႔ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ဒါကေတာ့ “ျမင့္”တိုင္း “ျမတ္”တယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကတာပါပဲ။
          ဒီစာကိုေရးေနရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ရူပေဗဒဆရာေျပာခဲ့ဖူးတဲ႔ ဟာသေလးကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္လာပါတယ္။
          မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက မိုးႀကိဳးလႊဲဘယ္လိုလုပ္လဲ သင္ရတာပါ။
          ပါးစပ္နဲ႔ေျပာျပလို႔ အဆင္မေျပတဲ႔ အေျခအေနဆိုေတာ့ ဆရာကWhiteboardမွာ ပံုဆြဲၿပီး စာရွင္းပါတယ္။
          ပထမဆံုး အိမ္စုစုေလး၅လံုးေျခာက္လံုးေလာက္ဆြဲျပပါတယ္။အဲဒီေနာက္ အျမင့္ဆံုးအိမ္ရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာ မိုးႀကိဳးလႊဲေလးတပ္ၿပီး မိုးႀကိဳးဘာေၾကာင့္ပစ္တယ္၊ မိုးႀကိဳးလႊဲဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပပါတယ္။
          စာရွင္းတာၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာက သူဆြဲထားတဲ႔ပံု သူၾကည့္ရင္းေျပာပါတယ္။
          “ဒီလိုအိမ္မ်ိဳးမွာ မိုးႀကိဳးလႊဲသာ မတပ္ထားလို႔ကေတာ့ ငါမေနရဲဘူးေဟ့။ဘယ့္ႏွယ္ အျမင့္ ဆံုးဆိုလို႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္ေလာက္ပဲရွိတဲ႔ေနရာမွာ ငါ့အိမ္က ငါးထပ္ေလာက္ခြ်န္ထြက္ေနတာကိုး။”
          ဆရာ့စကားၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ထရယ္ၾကပါတယ္။
          ဟုတ္ကဲ႔။ဒါက ဟာသတစ္ခုပါ။
          ဒါေပမယ့္ အျမင့္ဆံုးေရာက္တိုင္းလဲ ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာတရား၁ခု ကိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဖမ္းဆုပ္မိခဲ႔ပါတယ္။
          လူဟာ တစ္ကုိယ္တည္းေနလို႔မရသမွ် ကာလပတ္လံုးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔အသားက်က် ကူးခတ္လႈပ္ရွားေနရမွာပါ။ဒီအခါမွာ လူမႈဘဝထဲကရရွိလာမယ့္ အေတြ႔အႀကံဳေပါင္းစံုနဲ႔ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ေလး ကူးခတ္တတ္ဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။
          လူမႈဘဝထဲမွာ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ဖို႔ အရည္အခ်င္းေတြ မ်ားမ်ားစားစားမလိုပါဘူး။ ကိုယ္က ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုးကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
          ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမျဖစ္ေတာ့တဲ႔ ေရွးဓေလ့ထံုးစံေတြကို အသာအယာပဲ ေဘးခ်ိတ္လိုက္ပါ။ဒီေလာက္ ရဲရင့္ရင္ကိုပဲ တသြင္သြင္စီးေနတဲ႔ လူမႈေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ကိုယ္လည္း အလိုက္တသင့္ ကူးခတ္ႏိုင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s