Monthly Archives: May 2015

Warning

လက္သည္းဝွက္ထားတာဟာ
တစ္ပါးသူမနာက်င္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အေမာက္ထုတ္မျပတိုင္းသာေႁမြဆို
ဒီကမာၻမွာနဂါးေတြမ်ိဳးသုဥ္းကုန္တာၾကာေပါ့။
(လင္း)
(26.6.2015)
(Zawgyi)

လက်သည်းဝှက်ထားတာဟာ
တစ်ပါးသူမနာကျင်စေချင်လို့ပါ။

အမောက်ထုတ်မပြတိုင်းသာမြွေဆို
ဒီကမာ္ဘမှာနဂါးတွေမျိုးသုဥ်းကုန်တာကြာပေါ့။
(လင်း)
(26.6.2015)
(Unicode)

image

အပူသည္

          “လူေတြကကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုဆို တယ္ေျပာၾကတယ္ဗ်။ ေခါင္းေပၚမွာ အပူအပင္ေတြတင္ၿပီး တစ္သက္လံုးေနရတယ္ ဘာညာေပါ့။”
          ကုန္ခါနီးဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္က သူူ႔ေခါင္းထက္ကမီးစကို လႈပ္တုတ္တုတ္လုပ္ရင္း ရင္ ဖြင့္ရွာသည္။
          ထို႔ေနာက္…သူကပင္ဆက္၍
          “အမွန္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကမွ ေတာ္ေသးတယ္ဗ်။ ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ လူေတြမသိၾကဘူး။”
          သူ႔စကားအထူးအဆန္းေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဝင္စားသြားမိသည္။
          သူကေတာ့ သိပ္မထူးျခားဟန္ႏွင့္ သူ႔စကားကိုဆက္သည္။
          “ၾကည့္ၾကည့္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အပူေတြေခါင္းေပၚတင္ရတယ္ဆိုဦး နာရီပိုင္းသာသာ ေလာက္ရယ္။
          ဟိုတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၾကည့္စမ္း။”
          ရုတ္တရက္ ဖေယာင္းတိုင္က မီးအိမ္ႀကီးဆီေမးေငါ့ျပသည္။
          “သူတို႔ခမ်ာ လနဲ႔ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေအာင္ အပူေတြကို ရင္ဘတ္ထဲထည့္ထားၾကရရွာတာ။ သူတို႔ ထက္စာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေတာ္ေသးတာေပါ့။”
          ထို႔ေနာက္ ဖေယာင္းတိုင္၏စကားသံတို႔ တျဖည္းျဖည္းတိတ္ဆိတ္သြား၏။
          ဒီအတိုင္းသာဆို မီးအိမ္ႀကီးကို ခဏခဏေရပတ္တိုက္ေပးရေတာ့မည္။
         

image

ငွက္ရိုးေတာင္းတဲ႔ဆုနဲ႔ျပည့္ဝရေစသား

          ဒီကိစၥကို ငွက္ရိုးလက္ပိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ေနာက္ပစ္ၾကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔မွမၾကည့္လဲ ဘယ္လိုမွၾကည့္ရမည္မဟုတ္သျဖင့္ မျဖစ္ျဖစ္တ႔ဲနည္းနဲ႔ ေတာ့ ၾကည့္ရန္ဆံုးျဖတ္ထားသည္။
          လူေတြဆိုတာကလည္းလူေတြ တစ္စိတ္ကိုတစ္အိတ္လုပ္လြန္းၾကသည္။ ထိုထိုလူေတြထဲ ဘူမိေဗဒသမားေတြက အဆိုးဆံုးျဖစ္သည္။
          ဟိုးတေလာကေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ဖတ္လိုက္ရသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ေျမေအာက္ေရ သံုးစြဲမႈအလြန္မ်ားေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးကတစ္ႏွစ္လွ်င္ မီလီမီတာအနည္းငယ္စီ နိမ့္က်လာသည္ဟု ေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီကိစၥကထား။
          အခုတစ္ခါလာျပန္ေခ်ၿပီ။ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးႏွင့္ ဒဂံုစီးတီးကိစၥ။
          ဟိုကသူ႔ဖာသာသူကြန္ဒိုေဆာက္သည္။ ဒါကို ထိုဘူမိေဗဒသမားေတြက သံုးသပ္ခ်က္တစ္ ခု ထုတ္ျပန္လိုက္ၾကသည္။ ဒဂံုစီးတီးသည္ သိဂုၤတၱရကုန္းလက္တက္မ်ားေပၚတြင္တည္ရွိေနေၾကာင္း၊ ထိုဒဂံုစီးတီးအေဆာက္အဦးမ်ားအတြက္ ေျမတူးသည့္အခါ သိဂုၤတၱရကုန္းေအာက္ရွိ ေျမေအာက္ေရ ေၾၾကာကို ထိခိုက္ေစၿပီး ေရႊတိဂံုဘုရားအေပၚ ဆိုးက်ိဳးသက္ေရာက္လာႏိုင္ေျခရွိေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။
          ဒီထုတ္ျပန္ခ်က္ကိုၾကားေတာ့ လူေတြအေတာ္လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ကုန္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဖြ ဘုတ္ႀကီးေပၚတြင္ ပို႔စ္မ်ားပလူျပန္လာၾကသည္။ ရဲရဲေတာက္သမားေတြ အလွ်ိဳအလွိိ်ဳေပၚလာၾကသည္။ အဆဲဝါသနာပါသူတို႔ကေတာ့ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ တံုဏွိဘာေဝလုပ္ေနသည့္ မဘသကိုဆဲၾက သည္။
          အစပထမတုန္းကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္တုိးတက္ေရးအတြက္ ဖက္စံုေထာင့္စံုမွ စြမ္းစြမ္းတမံ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ေနေသာ အစိုးရအရာရွိမင္းမ်ားက သည္းခံၾကေသးသည္။ သို႔ေသာ္ “အမိႈက္ကစ ျပ ႆဒ္မီးေလာင္”ႏုိင္သျဖင့္ အမိႈက္တြင္ေတာင္မစြဲေသးသည့္မီးကို တက္ညီလက္ညီဝိုင္းၿငိွမ္းသတ္လိုက္ ၾကသည္။ “ထိုဒဂံုစီးတီးႏွင့္ပတ္သက္၍ မေကာင္းေၾကာင္းေရးသူမ်ားကို ထိေရာက္စြာအေရးယူမည္” ဟူသတတ္။
          ငွက္ရိုးကေတာ့ ထိုသို႔အေရးယူသင့္သည္ဟုထင္သည္။ ဒီအတိုင္းလႊတ္ထားလွ်င္ ဆိုးေခ် မည္။ အစိုးရအဖြဲ႔မွလည္း (သူတို႔အေခၚ) နားလည္တတ္ကြ်မ္းသည့္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားႏွင့္ အေသအခ်ာ စစ္ေဆးၿပီးသားဟုဆိုၾကသည္။ ဘယ္ေလာက္တတ္ကြ်မ္းသည့္ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္စစ္သည္။ ဘယ္လို နည္းပညာႏွင့္စစ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ကစစ္သည္။ ဒါေတြမသိရတာေလးပဲရွိသည္။
          တစ္ကယ္တမ္းဆို ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ ၄င္းတို႔၏အျပဳအမူမ်ားကိုၾကည့္ရံုႏွင့္ သူတို႔ဘာ မွမေျပာခင္ကတည္းကကို ယံုၾကည္စြာေခါင္းညွိတ္ထားသင့္သည္။ ဒီလိုဆို အေရးယူမည့္ေၾကညာခ်က္ မ်ိဳးလည္း ထြက္လာစရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ေပ။ တစ္ကယ့္တစ္ကယ္အျပစ္ရွိသူမ်ားမွာ အေရးယူမည္ ဟု ေၾကညာသည့္ အစိုးရအရာရွိမ်ားမဟုတ္။ သံုးသပ္ခ်က္ထုတ္သည့္ ဘူမိေဗဒသမားမ်ားျဖစ္သည္။
          တစ္ခ်ိဳ႕သူမ်ားကလည္း ထိုကြန္ဒိုမ်ားကို လံုးဝကိုမဝယ္ရန္ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားၾကသည္ဟု ငွက္ရိုးၾကားရသည္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္မ်ားျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းအရင္းကိုေမးၾကည့္ ေတာ့ စိတ္မလံုလို႔ဟုျပန္ေျဖၾကသည္။
          သူတို႔ဘာေတြစိတ္မလံုသည္ေတာ့ငွက္ရိုးမသိ။ ငွက္ရိုးသိသည္က ထိုအထပ္ျမင့္ကြန္ဒို ေတြပၚလာလွ်င္ ငွက္ရိုးကေတာ့ဝမ္းသာမိလိမ့္မည္။
          ယခင္ကဆို ေရႊတိဂံုဘုရားဖူးခ်င္လွ်င္ ကားစီးမွေရာက္သည္။ ယခုေတာ့ဒီလိုမဟုတ္ ကြန္ဒိုတစ္ခန္းဝယ္ထားရံုႏွင့္ ဘုရားကိုေန႔ေန႔ညညဖူးႏိုင္သည္။
          ယခင္ကဆို ငွက္ရိုးတို႔ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွေန၍သာ ဘုရားကိုေမာ္ဖူးဖူးသည္။ ထိုကြန္ဒိုမ်ား သာေပၚလာလွ်င္ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ငံု႔ၾကည့္ၿပီးလည္းဖူးႏိုင္သည္။
          ေန႔ေန႔ညညဖူးႏိုင္သည္။ ရွဳေထာင့္အစံုစံုမွဖူးႏိုင္သည္။ ယခင္ကလို ကားစီးစရာမလိုသျဖင့္ မီးပိြဳင့္မိျခင္းဒုကၡမွလည္း ကင္းေဝးေလသည္။
          ထို႔ေၾကာင့္ ငွက္ရိုးအိမ္ကလူႀကီးမ်ားကို ကြန္ဒိုတစ္ခန္းဝယ္ေပးရန္ အပူကပ္ရမည္။ ထိုဒဂံု စီးတီး ျမန္ျမန္ေဆာက္ၿပီးရန္လည္း ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးဆီသြားၿပီး ညတိုင္းဆုေတာင္းရမည္။ ၿပိဳမက် ရန္လည္း ယၾတာေခ်သင့္ေခ်ရမည္။ (ဤသည္မွာ ဒဂံုစီးတီးရိွကြန္ဒိုမ်ားကိုသာ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။) ထို႔အျပင္ ဘူမိေဗဒသမားတို႔ ထုတ္ျပန္ေသာအခ်က္မ်ား မွားပါေစရန္ကိုလည္း အေလးအနက္ထားကာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားအား ကန္ေတာ့ပြဲထိုး၍တိုင္တည္ရမည္။
          ဆိုေတာ့………ငွက္ရိုးဒီညဘုရားတက္မည္။
          ေနာက္ၿပီး ဆုေတာင္းမည္။

image

ကိုကို

ခ်စ္သူသတ္မွတ္တဲ႔နာမ္စားနဲ႔
ေဟာဒီနားကို သိဒၶိတင္ပစ္လိုက္တယ္။

တိုက္ပြဲမွာ
သတၱိရွိတဲ႔စစ္သူရဲေတြကို
“သူရ”ဘြဲ႔ေပးတယ္ဆို
ခ်စ္သူပညတ္တဲ႔နာမေတာ္ခ်ိဳခ်ိဳေအာက္
အရာအထာင္ခ်ီမယ့္စစ္ပြဲတို႔အတြက္
(ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္)
အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ပါရဲ႕။

ခ်စ္သူ႔အသံက
ကယုကယနဲ႔ ခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႔ႏြဲ႔
ေၾသာ္……အခုမွပဲ
ကြ်န္ေတာ္လဲကေလးတစ္ေယာက္ေကာက္ရေတာ့တယ္။

ငယ္သူမို႔အားကိုးသတဲ႔။
လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္
ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးကို ခိုမွီတြဲ
သူ႔ရဲ႕တစ္ခြန္းတည္းေသာစကားက
ရင္ဘတ္နက္နက္ထဲအထိ သံမိႈစြဲေနတယ္။

ပ်ားရည္ခ်ိဳတာအသာထားပါ။
ခ်စ္သူ႔ႏႈတ္ထြက္စကားကိုေတာ့
ဘယ္မွီမွာတဲ႔လဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက
အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္ေတြကိုေခါက္ထား
အခုအခ်ိန္မွာ အဲဒီအသံေလးပဲ
ေန႔စဥ္ရက္ဆက္နားေထာင္ခ်င္ေနေတာ့တယ္။

ပိုတယ္ေျပာလဲခံရမယ္။
ႏိုက္တင္ေဂးလ္ကိုေတာင္ခဲနဲ႔ေပါက္ခ်င္တာ
ခ်စ္သူ႔စကားၾကားၿပီးကတည္းကေပါ့ကြယ္။

image

သတၱိ

အခက္အခဲတစ္ခုေတြ႔တိုင္း
သူမ်ားကိုအားကိုးတယ္ဆိုတာ
ေၾကာက္တတ္သူေတြရဲ႕အလုပ္ပါ။

ဒီကမာၻမွာ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားတဲ႔အရာေတြအတြက္
သတၱိရွိၾကရေအာင္…။

image

image

image

image

image

image

၁၀၀

          “ငါ မင္းအေနာက္မလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ ငါ့ကိုထားခဲ႔ၿပီးသြားပါေတာ့”
          အေနာက္ဆံုးက”သုည”က ေရွ႕ဆံုးက”တစ္”ကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
          အလယ္ကသုညကေတာ့ တစ္ကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းသုညကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ ႏွင့္ စိတ္အေတာ္အိုက္ေနပံုရသည္။
          ဘယ္လိုပင္တားတား တား၍မရေတာ့သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးက”သုည”ကို တြဲဆက္ျဖဳတ္ပစ္ လိုက္ၿပီး သူတုိ႔ခရီးဆက္ခဲ႔ၾကသည္။
          ရက္ကိုလစား၊ လကိုႏွစ္စားျဖင့္ အခ်ိန္ေတြၾကာျမင့္လာခဲ့သည္။
          တစ္ေန႔…။ထိုလမ္းခြဲေလးသို႔ သူတို႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေရာက္လာခဲ႔၏။ သူတို႔ေနာက္ပါး တြင္ေတာ့ “သုည” အသစ္တစ္လံုးႏွင့္………။
          “ဟိုးေရွ႕မွာ သုညတစ္လံုးပါလား။ အဲဒီေနရာမွာရွိခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာၿပီထင္တယ္။ ေရၫွိ ေတြေတာင္ တက္ေနၿပီ။”
          ေနာက္ဆံုးက “သုညအသစ္”ကမွတ္ခ်က္ေပးသည္။
          ထိုျမင္ကြင္းကိုေတြ႔ေတာ့ အျဖစ္မပ်က္အလံုးစံုကိုသိထားသည့္ အလယ္သုညက တစ္ကို လွမ္းေမးသည္။
          “တို႔ေတြသူ႔ကိုျပန္လက္ခံၾကမလား။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အေတာ္ကိုေနာင္တရေနပံုပဲ။”
          သို႔ေသာ္…။ ေရွ႕ဆံုးက”တစ္”ကေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
          “ေဟ့ေအး…ငါတို႔က၁၀၀ျပည့္ေနၿပီေလ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာနဲ႔သာ သူ႔ကိုျပန္လက္ခံမယ္ဆို ေနာက္ဆံုးက”သုညအသစ္”ကို ရက္ရက္စက္စက္ ခ်န္ထားရစ္ခဲ႔မွပဲရလိမ့္မယ္။ ထားလိုက္ပါေတာ့…။ အားလံုးက လြန္ခဲ႔ၿပီးၿပီပဲဟာ။”
          သို႔ႏွင့္…သူတို႔ေဝးသြားၾကသည္။
          ေရၫွိတို႔ကပ္ေနသည့္ သုညကေတာ့ သူတို႔ကိုမႈန္ရီေဝးသီစြာၾကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္း က်န္ခဲ႔သည္။

image

ႂကြက္တစ္ေကာင္၏ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္

          အမွန္အတိုင္းေျပာျပရရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝက အဲဒီအိမ္ေလးကေနပဲ စခဲ႔ၾကတယ္ေပါ့။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚအေဝၚအရသာ “အိမ္”။ လူေတြေခၚတာေတာ့ “အသိုက္”။
          ဘာပဲေျပာေျပာပါ။ သူတို႔အဲဒီလိုေခၚတာလဲ မွားတယ္ရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ တို႔အတြက္သာ အိမ္ျဖစ္ေနတာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတတ္တဲ႔ သတၱဝါေတြရဲ႕ တည္ရာဖြားရာလို႔ သတ္မွတ္မွာေပါ့ေလ။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ဒီမွာေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီဗ်။ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္လို႔ေတာင္ဆိုရမယ္။
          အဘိုးရဲ႕အေဖ “အေဘး”လက္ထက္ကတည္းက ေနလာၾကတာဆိုေတာ့ အခ်ိန္ကဘယ္ နည္းေတာ့မလဲ။
          သူတို႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔”ႂကြက္”ေတြျမင္တာနဲ႔ ရရာလက္နက္ကိုင္ၿပီးလိုက္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကႂကြက္ေတြပဲဟာ။ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားဝင္ပုန္းရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မ်က္ေျချပတ္သြားၾကတာပါပဲ။
          ဒီလိုမ်ိဳး ေန႔တိုင္းက်ီးလန္႔စာစားဘဝနဲ႔ေနေနရတာ စိတ္မပ်က္ဘူးလားလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားက လာေမးၾကတယ္။
          အဲဒီလိုလာေမးၾကတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျဖျဖစ္ပါတယ္။ “ဒီလိုနည္းနဲ႔မွ အသက္မရွင္ရင္လည္း တို႔ေတြမွာ တျခားအသက္ရွင္စရာနည္းလမ္းမွမရွိတာ။”
          လူေတြဆိုတာလညး္လူေတြ။ သူတို႔ဖမ္းလို႔မရေတာ့ တျခားနည္းေတြသံုးတယ္ဗ်။
          ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္နဲ႔ဖမ္းလား ဖမ္းရဲ႕။ ႂကြက္သတ္ေဆးေတြနဲ႔ဖမ္လား ဖမ္းရဲ႕။ နည္းကို စံုေနတာပါပဲ။
          ပထမတုန္းကေတာ့ ခံရေသးတယ္ဗ်။ ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အထာနပ္သြား ပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ႂကြက္ေထာက္ေခ်ာက္တို႔၊ ႂကြက္သတ္ေဆးတို႔ကို ေၾကာက္မိေသးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ေၾကာက္တာဆိုလို႔ မဟာရန္သူေတာ္ျဖစ္တဲ႔ ေၾကာင္ပဲရွိပါေတာ့တယ္။
          ေၾသာ္…ေၾကာင္ဆိုမွ ဟာသတစ္ခု သတိရတယ္။
          တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအိမ္ပိုင္ရွင္ေတြရယ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုမႏုိင္လို႔ ေၾကာင္ တစ္ေကာင္ေခၚေမြးလာတယ္။ အဲဒီေၾကာင္ေရာက္လာမွပဲ သူတို႔ခမ်ာ ငါးပါးမက၊ ဆယ္ပါးပါ ေမွာက္ပါ ေလေရာဗ်ာ။
          တစ္ကယ္ပါ။ အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖြတယ္ဆိုတာ နည္းနည္း။ အဲဒီေၾကာင္ေရာက္ ၿပီးမွ တစ္အိမ္လံုးမွာ လူေရာ၊ႂကြက္ေရာ လံုးဝကိုၿငိမ္ၿငိမ္မေနရဘူး။
          ဟင္းေတြခိုးစားျပန္ၿပီ။ အိပ္ယာကိုေသးပန္းသြားျပန္ၿပီ။ မွန္ေတြကြဲျပန္ၿပီ။ ဒီစကားသံုးခြန္း က တစ္ေန႔ကိုတစ္လွည့္စီ ၾကားေနရတဲ႔စကားေတြပါ။ လူေတြလည္း “ႂကြက္ေၾကာက္လို႔ေၾကာင္ႀကီးကိုး ေၾကာင္ႀကီးႂကြက္ထက္ဆိုး”သလိုကို ျဖစ္သြားေရာဗ်ာ။
          ေနာက္ေတာ့အိမ္ကလူေတြလည္း ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေၾကာင္…သူမ်ားဆီ ေရာက္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။
          ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဒီအိမ္မွာေနလာတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ေန႔တိုင္းလိုလို လူေတြနဲ႔လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားရတာလဲ ေပ်ာ္ေနပါၿပီ။ ေျပာရရင္သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေန ၿပီလို႔ေတာင္ ေျပာရမလားမသိပါဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ျပႆနာတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။
ျပႆနာကလည္း အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးနဲ႔ လံုးဝကိုသက္ဆိုင္ေနပါတယ္။
          ျဖာက်ေနတဲ႔လေရာင္ကိုေငးရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စကားဝိုင္းက တိတ္ဆိတ္လို႔ေနပါတယ္။
          ထိုစဥ္…။
          “မင္းဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့။ ဆန္အုိးထဲမွာ အရင္ကလိုဆန္ေတြ မရွိေတာ့တာ မင္းလဲအသိ၊ ငါတို႔လဲအသိပဲ။ တုိ႔စုထားတာေလးေတြကုန္တာလဲ ၂ရက္ရွိသြားၿပီ။ အားလံုးဗိုက္ဆာေန ၾကၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းကအခရာပဲ။ မင္းတစ္ခုခုဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သူငယ္ခ်င္းရယ္”
          ငယ္ငယ္ကတည္းက ကစားေဖာ္ကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းက ေလာေဆာ္လိုက္တယ္။

          သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ သတိထားမိတယ္။ အားလံုးက အစာျပတ္လတ္ေနတာမို႔ အေတာ့္ကို ညွိဳးႏြမ္းေနၾၾကတယ္။
          အို…ဟုတ္ပါရဲ႕။ ငါ့ရဲ႕အေဖနဲ႔အေမ။ ေနာက္ေတာ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ဇနီး။ ရင္ခြင္ထဲက သားငယ္…။ ေနာက္ေတာ့ငါ့ကိုယံုၾကည္သူေတြ။ အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာနဲ႔ ငါ့အဆံုးအျဖတ္ကို ငံ့လင့္ေနၾက ပါလား။
          ငါ့……ငါ့ရဲ႕ ေတြေဝမႈက သူတို႔ကိုဒုကၡတြင္းထဲ တြန္းပို႔ေနသလိုပါပဲလား။ ဒီအခ်ိန္မွာ သံေယာဇဥ္ဆိုတာေတြက အသံုးဝင္ပါ့မလား။
          ပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ရင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခဲယဥ္းစြာခ်လိုက္သည္။
          “ေကာင္းၿပီ…ပိုေကာင္းတဲ႔အိမ္ကို တို႔ေတြေျပာင္းၾကမယ္”
          ဒီစကားသံကို ၾကားလိုက္ရတဲ႔ခဏ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဆိုတာ မ်က္ႏွာထက္မွာ တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနပါတယ္။ ဝမ္းသာလို႔ဟစ္ေႂကြးတဲ႔ အသံေတြကေတာ့ ဆူဆူညံလို႔ေပါ့။
          မွာၾကားစရာရွိတာေတြကို မွာၾကားအၿပီးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ပဲ အိမ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕အိပ္ခန္း ဆီ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာခဲ႔ပါတယ္။
          အိပ္ခန္းတံခါးကိုတြန္းဖြင့္ရင္း မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္။
          “ကြ်န္ေတာ္ဒီအိမ္ကိုခ်စ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဒီအိမ္ကိုတြယ္တာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ အေျခအေနမို႔ ကြ်န္ေတာ္ထြက္သြားရေတာ့မယ္။
          အရင္လိုေျပးတမ္းလိုက္တမ္းမကစားရေတာ့လို႔ ခင္ဗ်ားပ်င္းေနမလား ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။ အရွဳပ္ထုပ္ေလးေတြမရွိေတာ့လို႔ ခင္ဗ်ားေပ်ာ္ေနမလား ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ကို လြမ္းေနမလားဆိုတာလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။
          သံေယာဇဥ္မျပတ္ႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ထက္ေတာ့ အေရးမႀကီးဘူးမဟုတ္ လား။
          တစ္ေန႔………။ ဒီအိမ္ရဲ႕ဆန္အိုးထဲမွာ ဆန္ေတြျပည့္တဲ႔တစ္ေန႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္လာခဲ႔ပါ့ မယ္။”
          မ်က္ရည္မ်ားစြာ တေတြေတြစီးက်ရင္း အိပ္ခန္းကိုေက်ာခိုင္းၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။
          ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာကိုသူသိမယ္မထင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ႔တာကိုလည္း သူၾကားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ေလ။

image