၁၀၀

          “ငါ မင္းအေနာက္မလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ ငါ့ကိုထားခဲ႔ၿပီးသြားပါေတာ့”
          အေနာက္ဆံုးက”သုည”က ေရွ႕ဆံုးက”တစ္”ကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
          အလယ္ကသုညကေတာ့ တစ္ကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းသုညကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ ႏွင့္ စိတ္အေတာ္အိုက္ေနပံုရသည္။
          ဘယ္လိုပင္တားတား တား၍မရေတာ့သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးက”သုည”ကို တြဲဆက္ျဖဳတ္ပစ္ လိုက္ၿပီး သူတုိ႔ခရီးဆက္ခဲ႔ၾကသည္။
          ရက္ကိုလစား၊ လကိုႏွစ္စားျဖင့္ အခ်ိန္ေတြၾကာျမင့္လာခဲ့သည္။
          တစ္ေန႔…။ထိုလမ္းခြဲေလးသို႔ သူတို႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေရာက္လာခဲ႔၏။ သူတို႔ေနာက္ပါး တြင္ေတာ့ “သုည” အသစ္တစ္လံုးႏွင့္………။
          “ဟိုးေရွ႕မွာ သုညတစ္လံုးပါလား။ အဲဒီေနရာမွာရွိခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာၿပီထင္တယ္။ ေရၫွိ ေတြေတာင္ တက္ေနၿပီ။”
          ေနာက္ဆံုးက “သုညအသစ္”ကမွတ္ခ်က္ေပးသည္။
          ထိုျမင္ကြင္းကိုေတြ႔ေတာ့ အျဖစ္မပ်က္အလံုးစံုကိုသိထားသည့္ အလယ္သုညက တစ္ကို လွမ္းေမးသည္။
          “တို႔ေတြသူ႔ကိုျပန္လက္ခံၾကမလား။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အေတာ္ကိုေနာင္တရေနပံုပဲ။”
          သို႔ေသာ္…။ ေရွ႕ဆံုးက”တစ္”ကေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
          “ေဟ့ေအး…ငါတို႔က၁၀၀ျပည့္ေနၿပီေလ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာနဲ႔သာ သူ႔ကိုျပန္လက္ခံမယ္ဆို ေနာက္ဆံုးက”သုညအသစ္”ကို ရက္ရက္စက္စက္ ခ်န္ထားရစ္ခဲ႔မွပဲရလိမ့္မယ္။ ထားလိုက္ပါေတာ့…။ အားလံုးက လြန္ခဲ႔ၿပီးၿပီပဲဟာ။”
          သို႔ႏွင့္…သူတို႔ေဝးသြားၾကသည္။
          ေရၫွိတို႔ကပ္ေနသည့္ သုညကေတာ့ သူတို႔ကိုမႈန္ရီေဝးသီစြာၾကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္း က်န္ခဲ႔သည္။

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s