ႂကြက္တစ္ေကာင္၏ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္

          အမွန္အတိုင္းေျပာျပရရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝက အဲဒီအိမ္ေလးကေနပဲ စခဲ႔ၾကတယ္ေပါ့။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚအေဝၚအရသာ “အိမ္”။ လူေတြေခၚတာေတာ့ “အသိုက္”။
          ဘာပဲေျပာေျပာပါ။ သူတို႔အဲဒီလိုေခၚတာလဲ မွားတယ္ရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ တို႔အတြက္သာ အိမ္ျဖစ္ေနတာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတတ္တဲ႔ သတၱဝါေတြရဲ႕ တည္ရာဖြားရာလို႔ သတ္မွတ္မွာေပါ့ေလ။
          ကြ်န္ေတာ္တို႔ဒီမွာေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီဗ်။ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္လို႔ေတာင္ဆိုရမယ္။
          အဘိုးရဲ႕အေဖ “အေဘး”လက္ထက္ကတည္းက ေနလာၾကတာဆိုေတာ့ အခ်ိန္ကဘယ္ နည္းေတာ့မလဲ။
          သူတို႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔”ႂကြက္”ေတြျမင္တာနဲ႔ ရရာလက္နက္ကိုင္ၿပီးလိုက္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကႂကြက္ေတြပဲဟာ။ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားဝင္ပုန္းရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မ်က္ေျချပတ္သြားၾကတာပါပဲ။
          ဒီလိုမ်ိဳး ေန႔တိုင္းက်ီးလန္႔စာစားဘဝနဲ႔ေနေနရတာ စိတ္မပ်က္ဘူးလားလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားက လာေမးၾကတယ္။
          အဲဒီလိုလာေမးၾကတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျဖျဖစ္ပါတယ္။ “ဒီလိုနည္းနဲ႔မွ အသက္မရွင္ရင္လည္း တို႔ေတြမွာ တျခားအသက္ရွင္စရာနည္းလမ္းမွမရွိတာ။”
          လူေတြဆိုတာလညး္လူေတြ။ သူတို႔ဖမ္းလို႔မရေတာ့ တျခားနည္းေတြသံုးတယ္ဗ်။
          ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္နဲ႔ဖမ္းလား ဖမ္းရဲ႕။ ႂကြက္သတ္ေဆးေတြနဲ႔ဖမ္လား ဖမ္းရဲ႕။ နည္းကို စံုေနတာပါပဲ။
          ပထမတုန္းကေတာ့ ခံရေသးတယ္ဗ်။ ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အထာနပ္သြား ပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ႂကြက္ေထာက္ေခ်ာက္တို႔၊ ႂကြက္သတ္ေဆးတို႔ကို ေၾကာက္မိေသးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ေၾကာက္တာဆိုလို႔ မဟာရန္သူေတာ္ျဖစ္တဲ႔ ေၾကာင္ပဲရွိပါေတာ့တယ္။
          ေၾသာ္…ေၾကာင္ဆိုမွ ဟာသတစ္ခု သတိရတယ္။
          တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအိမ္ပိုင္ရွင္ေတြရယ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုမႏုိင္လို႔ ေၾကာင္ တစ္ေကာင္ေခၚေမြးလာတယ္။ အဲဒီေၾကာင္ေရာက္လာမွပဲ သူတို႔ခမ်ာ ငါးပါးမက၊ ဆယ္ပါးပါ ေမွာက္ပါ ေလေရာဗ်ာ။
          တစ္ကယ္ပါ။ အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖြတယ္ဆိုတာ နည္းနည္း။ အဲဒီေၾကာင္ေရာက္ ၿပီးမွ တစ္အိမ္လံုးမွာ လူေရာ၊ႂကြက္ေရာ လံုးဝကိုၿငိမ္ၿငိမ္မေနရဘူး။
          ဟင္းေတြခိုးစားျပန္ၿပီ။ အိပ္ယာကိုေသးပန္းသြားျပန္ၿပီ။ မွန္ေတြကြဲျပန္ၿပီ။ ဒီစကားသံုးခြန္း က တစ္ေန႔ကိုတစ္လွည့္စီ ၾကားေနရတဲ႔စကားေတြပါ။ လူေတြလည္း “ႂကြက္ေၾကာက္လို႔ေၾကာင္ႀကီးကိုး ေၾကာင္ႀကီးႂကြက္ထက္ဆိုး”သလိုကို ျဖစ္သြားေရာဗ်ာ။
          ေနာက္ေတာ့အိမ္ကလူေတြလည္း ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေၾကာင္…သူမ်ားဆီ ေရာက္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။
          ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဒီအိမ္မွာေနလာတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ေန႔တိုင္းလိုလို လူေတြနဲ႔လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားရတာလဲ ေပ်ာ္ေနပါၿပီ။ ေျပာရရင္သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေန ၿပီလို႔ေတာင္ ေျပာရမလားမသိပါဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ျပႆနာတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။
ျပႆနာကလည္း အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးနဲ႔ လံုးဝကိုသက္ဆိုင္ေနပါတယ္။
          ျဖာက်ေနတဲ႔လေရာင္ကိုေငးရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စကားဝိုင္းက တိတ္ဆိတ္လို႔ေနပါတယ္။
          ထိုစဥ္…။
          “မင္းဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့။ ဆန္အုိးထဲမွာ အရင္ကလိုဆန္ေတြ မရွိေတာ့တာ မင္းလဲအသိ၊ ငါတို႔လဲအသိပဲ။ တုိ႔စုထားတာေလးေတြကုန္တာလဲ ၂ရက္ရွိသြားၿပီ။ အားလံုးဗိုက္ဆာေန ၾကၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းကအခရာပဲ။ မင္းတစ္ခုခုဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သူငယ္ခ်င္းရယ္”
          ငယ္ငယ္ကတည္းက ကစားေဖာ္ကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းက ေလာေဆာ္လိုက္တယ္။

          သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ သတိထားမိတယ္။ အားလံုးက အစာျပတ္လတ္ေနတာမို႔ အေတာ့္ကို ညွိဳးႏြမ္းေနၾၾကတယ္။
          အို…ဟုတ္ပါရဲ႕။ ငါ့ရဲ႕အေဖနဲ႔အေမ။ ေနာက္ေတာ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ဇနီး။ ရင္ခြင္ထဲက သားငယ္…။ ေနာက္ေတာ့ငါ့ကိုယံုၾကည္သူေတြ။ အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာနဲ႔ ငါ့အဆံုးအျဖတ္ကို ငံ့လင့္ေနၾက ပါလား။
          ငါ့……ငါ့ရဲ႕ ေတြေဝမႈက သူတို႔ကိုဒုကၡတြင္းထဲ တြန္းပို႔ေနသလိုပါပဲလား။ ဒီအခ်ိန္မွာ သံေယာဇဥ္ဆိုတာေတြက အသံုးဝင္ပါ့မလား။
          ပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ရင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခဲယဥ္းစြာခ်လိုက္သည္။
          “ေကာင္းၿပီ…ပိုေကာင္းတဲ႔အိမ္ကို တို႔ေတြေျပာင္းၾကမယ္”
          ဒီစကားသံကို ၾကားလိုက္ရတဲ႔ခဏ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဆိုတာ မ်က္ႏွာထက္မွာ တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနပါတယ္။ ဝမ္းသာလို႔ဟစ္ေႂကြးတဲ႔ အသံေတြကေတာ့ ဆူဆူညံလို႔ေပါ့။
          မွာၾကားစရာရွိတာေတြကို မွာၾကားအၿပီးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ပဲ အိမ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕အိပ္ခန္း ဆီ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာခဲ႔ပါတယ္။
          အိပ္ခန္းတံခါးကိုတြန္းဖြင့္ရင္း မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္။
          “ကြ်န္ေတာ္ဒီအိမ္ကိုခ်စ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဒီအိမ္ကိုတြယ္တာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ ႏိုင္ေတာ့တဲ႔ အေျခအေနမို႔ ကြ်န္ေတာ္ထြက္သြားရေတာ့မယ္။
          အရင္လိုေျပးတမ္းလိုက္တမ္းမကစားရေတာ့လို႔ ခင္ဗ်ားပ်င္းေနမလား ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။ အရွဳပ္ထုပ္ေလးေတြမရွိေတာ့လို႔ ခင္ဗ်ားေပ်ာ္ေနမလား ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ကို လြမ္းေနမလားဆိုတာလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။
          သံေယာဇဥ္မျပတ္ႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ထက္ေတာ့ အေရးမႀကီးဘူးမဟုတ္ လား။
          တစ္ေန႔………။ ဒီအိမ္ရဲ႕ဆန္အိုးထဲမွာ ဆန္ေတြျပည့္တဲ႔တစ္ေန႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္လာခဲ႔ပါ့ မယ္။”
          မ်က္ရည္မ်ားစြာ တေတြေတြစီးက်ရင္း အိပ္ခန္းကိုေက်ာခိုင္းၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။
          ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာကိုသူသိမယ္မထင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ႔တာကိုလည္း သူၾကားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ေလ။

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s