၂၂ခ်ပ္ေျမာက္တားေရာ့ကဒ္ (၂၂ချပ်မြောက်တားရော့ကဒ်)

          အခ်ိန္ကေက်ာက္ေခတ္…။
          ပူျပင္းလြြန္းလွေသာေျမျပင္ထက္တြင္ေတာ့ ေက်ာက္တင္းပုတ္ႀကီးတစ္ခု ကိုင္စြဲလာေသာ ေက်ာက္ေခတ္လူသားတစ္ေယာက္…။
          ေမာပန္းလြန္းသျဖင့္ သစ္ပင္အရိပ္ေအာက္တြင္သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေန႔မွ သားေကာင္ ကလည္းမရ။ ဗိုက္ကလဲ တက်ဳတ္က်ဳတ္ႏွင့္ဆာလွေလၿပီ။
          ဗိုက္ဆာဆာႏွင့္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ေနစဥ္ သူ႔စိတ္အစဥ္ကို အရာဝတၳဳတစ္ခုက ဖမ္းစား လိုက္သည္။
          ျဖဴျဖဴ၊ဝိုင္းဝိုင္း၊ျပားျပားေလး။ ဘာေလးမွန္းေတာ့သူမသိ။
          စိတ္ဝင္တစားႏွင့္သြားကိုင္ၾကည့္သည္။ အသားကေတာ့ သူတို႔ကိုင္စြဲသည့္ လက္နက္မ်ား လိုပင္မာသည္။ ေနပူထဲမွာမို႔ပူကြ်တ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာျပင္ႏွစ္ဖက္ပါၿပီး ႏွစ္ဖက္လံုးတြင္ ဘာအေရး အေၾကာင္းမွရွိမေန။ ပကတိေျပာင္ေခ်ာေနၿပီး ျပင္ညီျဖစ္ေနသည္။
          သို႔ေသာ္သူေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမေနႏိုင္။ ႏိုးကတည္းက ဘာတစ္ခုမွမစားရေသးသျဖင့္ ရရာကိုပဲစားေတာ့မည္ဟု သူဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ သူဗိုက္ဆာဆာႏွင့္ကိုက္လိုက္သည္။ မရ။ အသားကမာလြန္းသည္။ စိတ္ညစ္ ညစ္ႏွင့္ ေဘးဘီေဝ့ၾကည့္ေတာ့ သူ႔လက္စြဲေတာ္တင္းပုတ္ကိုေတြ႔သြားသည္။
          သူအဓိပၸါယ္ပါပါတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ၿပီး သူ႔တင္းပုတ္ႀကီးကိုမကာ ထိုျပားျပားေကာင္ကို အား ႏွင့္မာန္ႏွင့္ထုခ်လုိက္သည္။ အရွိန္ကအေတာ္ျပင္းသည္မို႔ သစ္ပင္ေပၚကအသီးမ်ားေတာင္ေႂကြက်လာ သည္။
          စိတ္ထဲတြင္လည္း မင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲဟု ႀကံဳးဝါးမိလိုက္သည္။ အားရေက်နပ္စြာႏွင့္ ေအာက္ကိုငံု႔ၾကည့္မိေတာ့ အထင္ႏွင့္အျမင္ကလြဲေခ်သည္။ ထိုျပားျပားေကာင္ကဘာမွမျဖစ္။ အက္ရံု ေလးသာအက္သည္။
          သူစဥ္းစားမရျဖစ္သြားသည္။ ယခင္ကဆို သူ႔တင္းပုတ္ႏွင့္ထုလိုက္လွ်င္ သားေကာင္ေတြ အကုန္လံုးေသၾကသည္။ အခုဒီေကာင္က်မွ သူ႔တင္းပုတ္ကိုမၿဖံဳဆိုေတာ့ သူစဥ္းစားမရျဖစ္ေနသည္။
          ဤမွ်ထူးဆန္းလွေသာ ထိုျပားျပားေကာင္ကို သူအေသအခ်ာကိုင္ၾကည့္သည္။ ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း သူအေတြးတစ္ခုရလာသည္။ တင္းပုတ္ႏွင့္မရလွ်င္ စူးႏွင့္ထိုးမည္။
          ထိုအေတြးရရျခင္း သူအလ်င္အျမန္ပဲ အေကာင္အထည္ေဖာ္သည္။ ေက်ာက္စူးတစ္ခုကို ယူၿပီး ထိုျပားျပားေကာင္ကိုထိုးစိုက္လိုက္သည္။
          သူ႔စူးသာကိ်ဳးသြားသည္။ ျပားျပားေကာင္ကိုယ္ကေပါက္မသြား။
          သူေဒါသထြက္ထြက္ျဖင့္ ထိုျပားျပားေကာင္ကို စူးႏွင့္ျခစ္သည္။ ျပားျပားေကာင္ကိုယ္ေပၚ တြင္ ျခစ္ရာမ်ားဗလပြျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုး ျခစ္ရံုတင္အားမရေတာ့သျဖင့္ ပါးစပ္ႏွင့္ကိုက္သည္။ အားရပါးရကိုက္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း “တဂူးဂူး၊တဂဲဂဲ” အသံမ်ားထြက္ေနသည္။
          ထိုစဥ္…။ ေဒါက္ခနဲအသံတစ္ခုၾကားလိုက္ၿပီး သူ႔ပါးစပ္တြင္းတစ္ေနရာက ပူခနဲခံစားလိုက္ ရသည္။ ပါးစပ္တြင္းမွ ေသြးမ်ားစိမ့္ထြက္လာသည္။
          သူ႔သြားက်ိဳးသြားေလၿပီ။
          ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ ျခစ္ရာမ်ား၊ ကိုက္ရာမ်ား၊ အက္ရာမ်ားဗလပြ ျဖစ္ေနသည့္ ထိုေက်ာက္ျပားဝိုင္းေလးကို ေျမႀကီးေပၚတြင္ပစ္ခ်ထားခဲ႔သည္။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ခရစ္ႏွစ္၃၀၁၅၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၁ရက္…။
          ဘာမန္ႏိုင္ငံ၏ သမၼတအိမ္ေတာ္တြင္ လွ်ိဳ႕ဝွက္အစည္းအေဝးတစ္ခု က်င္းပေနၾကသည္။
          “အခုလိုမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္တို႔လွ်ိဳ႕ဝွက္ေတြ႔ဆံုရျခင္းကေတာ့ သုတဘ႑ာတိုက္တစ္ခုအျဖစ္ တစ္ကမာၻလံုးကသတ္မွတ္ၿပီး အသည္းအသန္လိုခ်င္ေနၾကတဲ႔ဆယ္လ္မန္ဟာ အခုဆိုက်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံထဲ မွာရွိေနၿပီဆိုတာ ေျပာဖို႔အတြက္ပဲျဖစ္ပါတယ္”
          “ဗ်ာ…အဲ့…အဲဒါ တစ္ကယ္ပဲလား သမၼတႀကီး”
          “ဟုတ္ပါတယ္…။ ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိက ဆက္လက္တင္ျပပါ လိမ့္မယ္”‘
          သမၼတႀကီးစကားဆံုသြားခ်ိန္မွာေတာ့ စားပြဲခံု၏ေထာင့္စြန္းတြင္ထိုင္ေနသည့္ လူတစ္ဦးက မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူမိတ္ဆက္သည္။
          “အားလံုးပဲမဂၤလာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သမၼတႀကီးေျပာသြားတဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရး အ ရာရွိပါ။
          ဒီဆယ္လ္မန္ဟာ လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ပါတ္ေလာက္တည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံထဲ ေရာက္ေနခဲ႔ တာလို႔ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။ ဒီပစၥည္းရဲ႕ အၾကမ္းဖ်င္းေစ်းကေတာ့ ဘာမန္ေဒၚလာဘီလီယံ၁၀၀၀လို႔ သိ ရပါတယ္။ ဒီပစၥည္းဟာ အလြန္ကိုအေရးႀကီးတာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေအာက္က အယံုၾကည္ရဆံုးနဲ႔ အေတာ္ဆံုးတပ္ဖြဲ႔ကို ဒီပစၥည္းယူဖို႔အတြက္ တာဝန္ေပးထားပါတယ္”
          အရာရွိစကားဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ အစည္းအေဝးပြဲသို႔တက္ေရာက္လာၾကသည့္ ပညာရွင္ မ်ားအားလံုးက လက္ခုပ္ဝိုင္းတီးၾကသည္။
          လက္ခုပ္သံစဲမွ သမၼတက စကားဆက္ေျပာသည္။
          “ကဲ…အခုဆို ဒီပစၥည္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လက္ထဲေရာက္ၿပီလို႔ တစ္ဝက္ေတာ့ေျပာလို႔ရၿပီ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဒီပစၥည္းအေၾကာင္းကို ဂဃနဏပိုသိခ်င္တာမို႔ ပညာရွင္မ်ားက ကိုယ္သန္ရာသန္ ရာ ရွင္းျပၾကပါခင္ဗ်ာ”
          သမၼတ၏စကားအဆံုးတြင္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းသုေတသနပညာရွင္ကထလာသည္။
          “ဟုတ္ကဲ႔ပါသမၼတခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွးေဟာင္းသုေတသနနယ္ပယ္မွာ ဒီပစၥည္းေရ ပန္းစားရျခင္းကေတာ့ ဒီပစၥည္းေပၚက အမွတ္အသားေတြဟာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ရတနာသိုက္ဆီ သြားဖို႔ သဲလြန္စေပးထားတဲ႔ ေျမပံုတစ္ခုလို႔ပညာရွင္ေတြယူဆၾကလို႔ပါခင္ဗ်။ အမွတ္အသားေတြထဲ မွာလည္း သစ္ပင္ေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြ၊ ေတာင္စဥ္ေတြပါဝင္ေနပါတယ္။”
          သူေလ့လာမိသမွ်ေျပာျပအၿပီးမွာေတာ့ ေရွးေဟာင္းသုေတသနပညာရွင္ ထိုင္သြားသည္။
          ထို႔ေနာက္ ဓာတုေဗဒပညာရွင္…။
          “ဒီပစၥည္းဟာ ျဒပ္စင္အသစ္တစ္ခုဖန္တီးႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးလမ္းညႊန္တစ္ခုလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ယူဆပါတယ္။ ရိုးရာအေခၚအေဝၚအရေတာ့ ေရႊျဖစ္ေငြျဖစ္ဓာတ္လံုးဖန္တီးဖို႔ေပါ့ ေလ။”
          ဓာတုေဗဒပညာရွင္ထိုင္သြားေတာ့ ရူပေဗဒပညာရွင္အလွည့္…။
          “ခုလက္ရွိကြ်န္ေတာ္တို႔ အသံုးျပဳေနတဲ႔ႏ်ဴကလီးယားနည္းပညာဟာ လံုးဝျပည့္စံုတဲ႔အဆင့္ မဟုတ္ေသးပါဘူးသမၼတခင္ဗ်ား……။ ဒါေပမယ့္ ဒီပစၥည္းအေပၚက လမ္းညႊန္ခ်က္လို႔ယူဆရတာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီးဖန္တီးႏိုင္ရင္ေတာ့ ႏ်ဴကလီးယားမ်ိဳးဆက္သစ္တစ္မ်ိဳးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြ ဖန္တီးႏိုင္ၾက မွာပါ”
          ထို႔ေနာက္ ဘာသာေဗဒပညာရွင္…။
          “ဒီဆယ္လ္မန္ဆိုတဲ႔ ပစၥည္းေပၚက သေကၤတေတြဟာ သာမန္မဟုတ္ပဲ လူေတြနဲ႔ တိရစာၦန္ေတြ အျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ႔ ဘာသာစကားကိုေရးထြင္းထားတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ကေတာ့ ထင္ပါတယ္”
          ထို႔ေနာက္……………
          ထို႔ေနာက္……………
          ထို႔ေနာက္……………
          ပညာရွင္အားလံုး ၄င္းတို႔၏ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ သမၼတက အစည္းအေဝးကို ရုတ္သိမ္းလိုက္ေလသည္။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ခရစ္ႏွစ္၃၀၁၅၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ရက္…။
          ဘာမန္ႏိုင္ငံရွိ ကမာၻ႔အေကာင္းဆံုး Apexဟိုတယ္၏ အခန္းနံပါတ္၃၁၃…။
          မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ပါးသိုင္းေမႊးမ်ားထူထပ္စြာေပါက္ေနသည့္လူတစ္ဦး ေက်နပ္အားရစြာၿပံဳး ေနသည္။ က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ မ်က္လံုးအစံုကေတာ့ သူသည္ေသြးေအးရက္စက္သူတစ္ဦးျဖစ္သည္ ဟု အတိအက်ဝန္ခံေနၾကသည္။
          “ဒီေလာကမွာ ဦးသူစားေၾကးပဲကြ။ အခု ငါဦးသြားၿပီမို႔ ငါစားအလွည့္ေပါ့သူငယ္ခ်င္းရာ”
          ထိုသူေကာက္က်စ္စြာၿပံဳးရင္း ေသြးအိုင္ထဲတြင္ လဲက်ေသဆံုးေနသည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာလိုက္သည္။
          တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ သူ႔ညာဖက္လက္တြင္ကိုင္ထားသည့္ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို အားရစြာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွလွည့္ထြက္လာခဲ႔သည္။
          အျပင္ျပန္ထြက္ရန္ တံခါးလက္ကိုင္ကိုလွည့္လိုက္မည္အလုပ္…။
          “ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္”
          တံခါးေခါက္သံထြက္လာသည္။
          “ဘယ္သူလဲ…”
          ထိုသူတုန္လႈပ္စြာေမးလိုက္သည္။
          “ကြ်န္ေတာ္ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းပါ။ အကို႔အခန္းကို နည္းနည္းစစ္ေဆးစရာေလးရွိလို႔ပါ။”
          “ခဏေနဦး”
          ဘယ္လိုပဲဟိုတယ္ဝန္ထမ္းလို႔ေျပာေပမယ့္ သူယံုၾကည္မႈမရွိ။ အရင္ဆံုးreceptionကိုေတာ့ လွမ္းေမးရမည္။
          “ဟယ္လို…Apexဟိုတယ္ကပါရွင္ ဘာမ်ားလိုအပ္ပါသလဲရွင္”
          “ကြ်န္ေတာ္က အခန္းနံပါတ္၃၁၃ကပါ။ တစ္ခုခုစစ္ေဆးဖို႔မ်ား ကြ်န္ေတာ့္အခန္းဆီကို လူလႊတ္ထားသလားသိခ်င္လို႔ပါ။”
          “ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္…ခဏေလာက္ေစာင့္ေပးပါေနာ္”
          ၁၀စကၠန္႔ေလာက္အၾကာတြင္ေတာ့ ထိုအသံခ်ိဳခ်ိဳေလးျပန္ထြက္လာသည္။
          “ဟုတ္ကဲ့ပါလူႀကီးမင္းရွင့္။ အေရးေပၚမီးၿငိွမ္းစနစ္အတြက္ လူႀကီးမင္းအခန္းကိုစစ္ေဆးဖို႔ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးလႊတ္ထားပါတယ္ရွင္။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ လူႀကီမင္းစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြား…”
          သူreceptionကေျပာေသာစကားေတာင္ ဆံုးေအာင္မေစာင့္ေတာ့ပဲ ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔ရန္သူေတြမဟုတ္သည့္အတြက္ စိတ္ေတာ့ေပါ့သြားေလသည္။
          “ကဲကဲ ဝင္ခဲ႔႔ေဟ့”
          သူအေၾကာင္းျပန္လိုက္သျဖင့္ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းဆိုသူက သူ႔အခန္းထဲသို႔ဝင္လာသည္။
          ထိုသူက တံခါးကိုအသာအယာေစ့ပိတ္လိုက္ၿပီး ဒီဖက္ျပန္အလွည့္တြင္ေတာ့ အသံတိတ္ ကိရိယာ တပ္ထားသည့္ ပစၥတိုတစ္လက္က လက္ထဲပါလာၿပီး ပါးသိုင္းေမႊးႏွင့္လူကိုခ်ိန္လိုက္သည္။
          ေသနတ္ႏွင့္ခ်ိန္ထားတာေတြ႔ေတာ့ ပါးသိုင္းေမႊးႏွင့္လူ အေတာ္ကိုတုန္လႈပ္သြားသည္။
          “မင္း…မင္း ဘယ္သူလဲ။ ဟို… ဟို… ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းဆို”
          “ကြ်န္ေတာ္လဲခင္ဗ်ားလိုပါပဲ။ ဆယ္လ္မန္ေနာက္ကိုလိုက္ေနတဲ႔သူေပါ့။ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္း ကေတာ့ အိမ္သာထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ထားခဲ့ပါတယ္”
          ေသြးေအးတည္ၿငိမ္ေသာ ထိုသူ၏စကားမ်ားေအာက္တြင္ ပါးသိုင္းေမႊးႏွင့္လူ အေတာ့္ကို ေျခာက္ျခားေနေလသည္။
          “ကဲ…အခ်ိန္မရွိဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလက္ထဲကဆယ္လ္မန္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေပးေတာ့”
          ထိုစကားၾကားေတာ့ နဂိုကထက္ သူပိုတုန္လႈပ္သြားသည္။ ေဒၚလာဘီလီယံခ်ီတန္သည့္ အတြက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးကိုေတာင္ သတ္ၿပီးယူထားခဲ႔သည့္အရာကို ယခုလိုမ်ိဳး တစ္ပါးသူ၏ လက္ထဲ လႊဲေပးရမည္ဆိုေတာ့ သူႏွေျမာလွသည္။
          သို႔ေသာ္ အသက္ကေတာ့ ပိုအဖိုးတန္သျဖင့္ မေပးခ်င္ေပးခ်င္ႏွင့္ေပးလိုက္သည္။
          ဆဲလ္မန္ဆိုသည့္အရာကို သူဖြင့္ေဖာက္ၾကည့္သည္။ အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္းေသခ်ာသည္ႏွင့္ သူတစ္ခ်က္ၿပဳံးရင္း ပါးသိုင္းေမႊးႏွင့္လူကိုေျပာသည္။
          “ခင္ဗ်ားကကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကလည္းခင္ဗ်ားကို လက္ေဆာင္တစ္ခုျပန္ေပးရမွာေပါ့။
          ဒီေတာ့…ေရာ့…”
          သူလက္ညွိဳးေလးကိုႏွစ္ခါေလာက္ေကြးလိုက္သည္။ ဒုတ္ဆိုသည့္အသံကလဲ ႏွစ္ခ်က္မည္ သြားသည္။ ပါးသုိင္းေမႊးႏွင့္လူ၏ရင္ဘတ္တြင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ရထားသည့္ က်ည္ဖူးႏွစ္ခု…။
          သူေပါ့ပါးစြာ ဟိုတယ္ထဲမွျပန္ထြက္လာသည္။
          ဟိုတယ္ထဲမွထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ထားသည့္အတိုင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း၏ ကားေလးေရာက္လာသည္။
          “ဘယ္လိုလဲအဆင္ေျပခဲ႔တယ္မဟုတ္လား”
          ကားထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း လွမ္းေမးသည့္သူငယ္ခ်င္းကိုၿပံဳးျပရင္း လက္ထဲကဆယ္လ္မန္ ကို သူေတြ႔ေအာင္ေျမာက္ျပလိုက္သည္။
          က်ယ္ေလာင္လွသည့္ရယ္သံမ်ားကိုသယ္ေဆာင္ၿပီး ၿပိဳင္ကားေလးတစ္စီး ဟိုတယ္Apexမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          အရွိန္အနည္းငယ္တင္ၿပီးေမာင္းလာေသာ သူတို႔ၿပိဳင္ကားကို အရွိန္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရသည္။
          မေလွ်ာ့ခ်၍မရ။ ေရွ႕နားမွာကားတိုက္မႈျဖစ္သျဖင့္ လမ္းပိတ္ေနသည္။ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းက ယာဥ္ထိန္းရဲတစ္ဦးကေတာ့ ကားသမားႏွစ္ဦးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေျဖရွင္းေပးေနသည္။
          ကားစက္ကို လံုးဝသတ္လိုက္သည္။ လမ္းကလဲ ေက်ာ္တက္ဖို႔အဆင္မေျပသျဖင့္ သူတို႔ ရွင္းၿပီးသည့္အထိသာေစာင့္ရေတာ့မည္။
          သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အေတာ္ေဒါပြေနသည္။
          “ဒီလိုအခ်ိန္မွာမွ လာျဖစ္ရတယ္လို႔ကြာ”
          ကားမ်ားကလည္း ဟြန္းေတြဝိုင္းတီးၾကသည္။
          ထိုအခိုက္ ကားမွန္ကြဲသြားၿပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူဇက္က်ိဳးက်သြားသည္။
          ရုတ္တရက္မို႔ ဘာျဖစ္မွန္းမသိသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းဖက္သို႔အလွည့္။ သူ႔ဖက္အျခမ္းက ကား မွန္ထပ္ကြဲသြားသည္။ လည္ပင္းတြင္လည္းပူခနဲခံစားလိုက္ရၿပီး ေသြးမ်ားကဒလေဟာထြြက္လာသည္။
          ရန္သူေတြမွန္း သူေနာက္က်စြာသိလိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုးသိလိုက္ရသည္ကေတာ့ သူတို႔ ရွိရာသို႔ ၿပံဳးၿပီးေလွ်ာက္လာသည့္ ယာဥ္ထိန္းရဲႏွင့္ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္သူႏွစ္ဦး…။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေနရာတြင္ သေဘၤာတစ္စီးခုတ္ေမာင္းေနသည္။
          “ကဲ…တို႔ေတြဒီစစ္ဆင္ေရးေတာ့ေအာင္ၿပီ။ ပစၥည္းကိုအပ္ၿပီး ရာထူးတက္ဖို႔ပဲ ေစာင့္ေနရ ေတာ့မယ္”
          ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက သူဝတ္ခဲ႔သည့္ ယာဥ္ထိန္းရဲအက်ီကိုခြ်တ္ၿပီး သူ႔အက်ီကိုျပန္ဝတ္ ေနရင္းေျပာသည္။
          ထို႔ေနာက္ စားပြဲေပၚကအရက္ခြက္ကိုလွမ္းယူၿပီး………
          “ငါနဲ႔႔အတူတူစစ္ဆင္ေရးမွာပါဝင္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ရန္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ရဲေဘာ္၂ေယာက္နဲ႔ တိုက္၁လံုး စီေပၚကေန တာဝန္ေက်ခဲ႔ၾကတဲ႔ စႏိုက္ပါရဲေဘာ္၂ေယာက္တို႔အတြက္ CHEER!!!”
          ခြက္ခ်င္းတိုက္သံမ်ားဆူညံသြားၿပီး လက္ထဲကအရက္ခြက္မ်ားကို အဖြဲ႔ဝင္၄ေယာက္လံုး ေမာ့ေသာက္လိုက္ၾကသည္။
          ၁စကၠန္႔…၂စကၠန္႔…၃စကၠန္႔…။
          အရက္ေသာက္လိုက္သည့္ အဖြဲ႔သား၄ေယာက္၏ပါးစပ္မွ ေသြးမ်ားက်လာၿပီး အတံုးအရံုး ေသဆံုးသြားၾကသည္။
          ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူကေတာ့ ေအာင္ျမင္သူတစ္ဦးဟန္ျဖင့္ သေဘၤာဦးပိုင္းသို႔ဆက္သြား သည္။ လက္ထဲတြင္ေတာ့ က်ည္အျပည့္ျဖည့္ထားသည့္ပစၥတိုတစ္လက္။
          ေျခသံလံုလံုျဖင့္ မာလိန္မွဴးအနားသို႔တိုးကပ္သြားၿပီး သူ႔နားထင္သို႔ေသနတ္ေထာက္လိုက္ သည္။ အ့ံၾသတုန္လႈပ္သြားသည့္မာလိန္မွဴးဆီမွ ဘာစကားမွထြက္မလာခင္ ေသနတ္ေမာင္းကိုဆြဲညွစ္ လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္… ေသဆံုးသြားသည့္ တပည့္မာလိန္မွဴးအေလာင္းကိုၾကည့္ရင္း ေသြးေအးစြာ ေျပာသည္။
          “ဒီေလာက္ေဒၚလာဘီလီယံခ်ီတန္တဲ႔ပစၥည္းကို ရာထူးတက္ရံုေလာက္ဆိုတဲ႔မက္လံုးေလး နဲ႔ ငါကေက်နပ္ရမွာလားကြာ”
          ဘာပဲေျပာေျပာ သူေအာင္ျမင္ခဲ႔ေလၿပီ။
          သေဘၤာလမ္းေၾကာင္းကိုေျပာင္းလိုက္သည္။ ဆယ္လ္မန္ကိုဝယ္မည့္ သူေဌးႀကီးဆီသို႔ သူအခုလာေနၿပီျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ၿဂိဳလ္တုဖုန္းႏွင့္သတင္းလွမ္းပို႔လိုက္သည္။
          သူ႔အနာဂတ္လမ္းကေတာ့ ေခ်ာေမြ႔ေနေလၿပီ။ ေငြမ်ားရလာလွ်င္ စံအိမ္တစ္ခုဝယ္မည္။ ငါးမွ်ားရန္ေရကန္တစ္ခုရွိရမည္။ ေရကူးကန္တစ္ခု၊ ကုိယ္ပိုင္ေဂါ့ဖ္ကြင္းတစ္ခု။
          စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း သူခံတြင္းခ်ဥ္လာသျဖင့္ အိတ္ကပ္ထဲရွိ ေဆးျပင္းလိပ္ဘူးထဲမွ ေဆးျပင္းလိပ္တစ္လိပ္ထုတ္ၿပီး ငံုလိုက္သည္။
          သူ႔ပါးစပ္ထဲေရာက္လာသည့္ေဆးျပင္းလိပ္က ခါတိုင္းႏွင့္မတူပဲ အခုမွအရသာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ ေနသည္။ သူေၾကာက္လန္႔တၾကားႏွင့္ ေထြးထုတ္လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားခဲ႔ေလၿပီ။
          တစ္စကၠန္႔…ႏွစ္စကၠန္႔…သံုးစကၠန္႔…။
          ေမာင္းသူမ႔ဲေနသည့္ သေဘၤာတစ္စင္း ေက်ာက္ေဆာင္မ်ားဆီသို႔ အရွိန္ျပင္းစြာ ခုတ္ ေမာင္းသြားသည္။
          ထို႔ေနာက္…ေပါက္ကြဲသံတစ္ခုၾကားလိုက္ရၿပီး သေဘၤာဆီမွပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားလြင့္စဥ္လာသည္။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ၾကားျဖတ္သတင္း…။
          “ႏိုင္ငံတကာမွအလိုရွိလ်က္ရွိၿပီး ပညာရွင္မ်ိဳးစံုတို႔အၾကား အျငင္းပြားဖြယ္ရာျဖစ္ေနသည့္ ဆယ္လ္မန္သည္ ဘာမန္ႏိုင္ငံ၏ ကန္းရိုးတန္းတစ္ေနရာတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ေၾကာင္း။
          ထိုဆယ္လ္မန္အားရွာေဖြရန္ ဘာမန္ႏိုင္ငံအစိုးရသို႔ ႏိုင္ငံတကာမွအကူအညီမ်ား ေပးအပ္ လ်က္ရွိၿပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိသူမ်ားကိုလည္း ထိုက္တန္စြာဆုခ်ီးျမွင့္မည္ျဖစ္ပါ ေၾကာင္း။
          ဘူမိေဗဒသမားတို႔အဆိုအရ ထိုဆယ္လ္မန္အမည္ရွိပစၥည္းမွာ စက္ဝိုင္းပံုအျဖဴေရာင္ ေက်ာက္ျပားတစ္ျပားျဖစ္ၿပီး ခန္႔မွန္းေျခထုသံုးလက္မ၊ အခ်င္းတစ္ေပခန္႔ ရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။”
(လင္း)
(8.7.2015)
(Zawgyi)

          အချိန်ကကျောက်ခေတ်…။
          ပူပြင်းလွွန်းလှသောမြေပြင်ထက်တွင်တော့ ကျောက်တင်းပုတ်ကြီးတစ်ခု ကိုင်စွဲလာသော ကျောက်ခေတ်လူသားတစ်ယောက်…။
          မောပန်းလွန်းသဖြင့် သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင်သူထိုင်ချလိုက်သည်။ ဒီနေ့မှ သားကောင် ကလည်းမရ။ ဗိုက်ကလဲ တကျုတ်ကျုတ်နှင့်ဆာလှလေပြီ။
          ဗိုက်ဆာဆာနှင့် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေစဥ် သူ့စိတ်အစဥ်ကို အရာဝတ္ထုတစ်ခုက ဖမ်းစား လိုက်သည်။
          ဖြူဖြူ၊ဝိုင်းဝိုင်း၊ပြားပြားလေး။ ဘာလေးမှန်းတော့သူမသိ။
          စိတ်ဝင်တစားနှင့်သွားကိုင်ကြည့်သည်။ အသားကတော့ သူတို့ကိုင်စွဲသည့် လက်နက်များ လိုပင်မာသည်။ နေပူထဲမှာမို့ပူကျွတ်နေသည်။ မျက်နှာပြင်နှစ်ဖက်ပါပြီး နှစ်ဖက်လံုးတွင် ဘာအရေး အကြောင်းမှရှိမနေ။ ပကတိပြောင်ချောနေပြီး ပြင်ညီဖြစ်နေသည်။
          သို့သော်သူထွေထွေထူးထူးစဥ်းစားမနေနိုင်။ နိုးကတည်းက ဘာတစ်ခုမှမစားရသေးသဖြင့် ရရာကိုပဲစားတော့မည်ဟု သူဆံုးဖြတ်လိုက်သည်။
          ထို့နောက် သူဗိုက်ဆာဆာနှင့်ကိုက်လိုက်သည်။ မရ။ အသားကမာလွန်းသည်။ စိတ်ညစ် ညစ်နှင့် ဘေးဘီဝေ့ကြည့်တော့ သူ့လက်စွဲတော်တင်းပုတ်ကိုတွေ့သွားသည်။
          သူအဓိပ္ပါယ်ပါပါတစ်ချက်ပြံုးလိုက်ပြီး သူ့တင်းပုတ်ကြီးကိုမကာ ထိုပြားပြားကောင်ကို အား နှင့်မာန်နှင့်ထုချလိုက်သည်။ အရှိန်ကအတော်ပြင်းသည်မို့ သစ်ပင်ပေါ်ကအသီးများတောင်ကြွေကျလာ သည်။
          စိတ်ထဲတွင်လည်း မင်းဘာတတ်နိုင်သေးလဲဟု ကြံုးဝါးမိလိုက်သည်။ အားရကျေနပ်စွာနှင့် အောက်ကိုငံု့ကြည့်မိတော့ အထင်နှင့်အမြင်ကလွဲချေသည်။ ထိုပြားပြားကောင်ကဘာမှမဖြစ်။ အက်ရံု လေးသာအက်သည်။
          သူစဥ်းစားမရဖြစ်သွားသည်။ ယခင်ကဆို သူ့တင်းပုတ်နှင့်ထုလိုက်လှျင် သားကောင်တွေ အကုန်လံုးသေကြသည်။ အခုဒီကောင်ကျမှ သူ့တင်းပုတ်ကိုမဖြံုဆိုတော့ သူစဥ်းစားမရဖြစ်နေသည်။
          ဤမှျထူးဆန်းလှသော ထိုပြားပြားကောင်ကို သူအသေအချာကိုင်ကြည့်သည်။ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း သူအတွေးတစ်ခုရလာသည်။ တင်းပုတ်နှင့်မရလှျင် စူးနှင့်ထိုးမည်။
          ထိုအတွေးရရခြင်း သူအလျင်အမြန်ပဲ အကောင်အထည်ဖော်သည်။ ကျောက်စူးတစ်ခုကို ယူပြီး ထိုပြားပြားကောင်ကိုထိုးစိုက်လိုက်သည်။
          သူ့စူးသာကိျုးသွားသည်။ ပြားပြားကောင်ကိုယ်ကပေါက်မသွား။
          သူဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် ထိုပြားပြားကောင်ကို စူးနှင့်ခြစ်သည်။ ပြားပြားကောင်ကိုယ်ပေါ် တွင် ခြစ်ရာများဗလပွဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆံုး ခြစ်ရံုတင်အားမရတော့သဖြင့် ပါးစပ်နှင့်ကိုက်သည်။ အားရပါးရကိုက်သည်။ ပါးစပ်ကလည်း “တဂူးဂူး၊တဂဲဂဲ” အသံများထွက်နေသည်။
          ထိုစဥ်…။ ဒေါက်ခနဲအသံတစ်ခုကြားလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်တွင်းတစ်နေရာက ပူခနဲခံစားလိုက် ရသည်။ ပါးစပ်တွင်းမှ သွေးများစိမ့်ထွက်လာသည်။
          သူ့သွားကျိုးသွားလေပြီ။
          နောက်ဆံုးတော့ သူလက်လှေျာ့လိုက်သည်။ ခြစ်ရာများ၊ ကိုက်ရာများ၊ အက်ရာများဗလပွ ဖြစ်နေသည့် ထိုကျောက်ပြားဝိုင်းလေးကို မြေကြီးပေါ်တွင်ပစ်ချထားခဲ့သည်။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ခရစ်နှစ်၃၀၁၅၊ အောက်တိုဘာလ ၁၁ရက်…။
          ဘာမန်နိုင်ငံ၏ သမ္မတအိမ်တော်တွင် လှျို့ဝှက်အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနေကြသည်။
          “အခုလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့လှျို့ဝှက်တွေ့ဆံုရခြင်းကတော့ သုတဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုအဖြစ် တစ်ကမာ္ဘလံုးကသတ်မှတ်ပြီး အသည်းအသန်လိုချင်နေကြတဲ့ဆယ်လ်မန်ဟာ အခုဆိုကျုပ်တို့နိုင်ငံထဲ မှာရှိနေပြီဆိုတာ ပြောဖို့အတွက်ပဲဖြစ်ပါတယ်”
          “ဗျာ…အဲ့…အဲဒါ တစ်ကယ်ပဲလား သမ္မတကြီး”
          “ဟုတ်ပါတယ်…။ ဒီအကြောင်းကိုတော့ ထောက်လှမ်းရေးအရာရှိက ဆက်လက်တင်ပြပါ လိမ့်မယ်”‘
          သမ္မတကြီးစကားဆံုသွားချိန်မှာတော့ စားပွဲခံု၏ထောင့်စွန်းတွင်ထိုင်နေသည့် လူတစ်ဦးက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူမိတ်ဆက်သည်။
          “အားလံုးပဲမင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သမ္မတကြီးပြောသွားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အ ရာရှိပါ။
          ဒီဆယ်လ်မန်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပါတ်လောက်တည်းက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံထဲ ရောက်နေခဲ့ တာလို့ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းရဲ့ အကြမ်းဖျင်းစျေးကတော့ ဘာမန်ဒေါ်လာဘီလီယံ၁၀၀၀လို့ သိ ရပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းဟာ အလွန်ကိုအရေးကြီးတာမို့ ကျွန်တော့်လက်အောက်က အယံုကြည်ရဆံုးနဲ့ အတော်ဆံုးတပ်ဖွဲ့ကို ဒီပစ္စည်းယူဖို့အတွက် တာဝန်ပေးထားပါတယ်”
          အရာရှိစကားဆံုးသွားချိန်မှာတော့ အစည်းအဝေးပွဲသို့တက်ရောက်လာကြသည့် ပညာရှင် များအားလံုးက လက်ခုပ်ဝိုင်းတီးကြသည်။
          လက်ခုပ်သံစဲမှ သမ္မတက စကားဆက်ပြောသည်။
          “ကဲ…အခုဆို ဒီပစ္စည်းဟာ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲရောက်ပြီလို့ တစ်ဝက်တော့ပြောလို့ရပြီ ပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းအကြောင်းကို ဂဃနဏပိုသိချင်တာမို့ ပညာရှင်များက ကိုယ်သန်ရာသန် ရာ ရှင်းပြကြပါခင်ဗျာ”
          သမ္မတ၏စကားအဆံုးတွင်တော့ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်ကထလာသည်။
          “ဟုတ်ကဲ့ပါသမ္မတခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရှေးဟောင်းသုတေသနနယ်ပယ်မှာ ဒီပစ္စည်းရေ ပန်းစားရခြင်းကတော့ ဒီပစ္စည်းပေါ်က အမှတ်အသားတွေဟာ ပျောက်ဆံုးနေတဲ့ရတနာသိုက်ဆီ သွားဖို့ သဲလွန်စပေးထားတဲ့ မြေပံုတစ်ခုလို့ပညာရှင်တွေယူဆကြလို့ပါခင်ဗျ။ အမှတ်အသားတွေထဲ မှာလည်း သစ်ပင်တွေ၊ စမ်းချောင်းတွေ၊ တောင်စဥ်တွေပါဝင်နေပါတယ်။”
          သူလေ့လာမိသမှျပြောပြအပြီးမှာတော့ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင် ထိုင်သွားသည်။
          ထို့နောက် ဓာတုဗေဒပညာရှင်…။
          “ဒီပစ္စည်းဟာ ဒြပ်စင်အသစ်တစ်ခုဖန်တီးနိုင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆံုးလမ်းညွှန်တစ်ခုလို့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ယူဆပါတယ်။ ရိုးရာအခေါ်အဝေါ်အရတော့ ရွှေဖြစ်ငွေဖြစ်ဓာတ်လံုးဖန်တီးဖို့ပေါ့ လေ။”
          ဓာတုဗေဒပညာရှင်ထိုင်သွားတော့ ရူပဗေဒပညာရှင်အလှည့်…။
          “ခုလက်ရှိကျွန်တော်တို့ အသံုးပြုနေတဲ့နျူကလီးယားနည်းပညာဟာ လံုးဝပြည့်စံုတဲ့အဆင့် မဟုတ်သေးပါဘူးသမ္မတခင်ဗျား……။ ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းအပေါ်က လမ်းညွှန်ချက်လို့ယူဆရတာတွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီးဖန်တီးနိုင်ရင်တော့ နျူကလီးယားမျိုးဆက်သစ်တစ်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့တတွေ ဖန်တီးနိုင်ကြ မှာပါ”
          ထို့နောက် ဘာသာဗေဒပညာရှင်…။
          “ဒီဆယ်လ်မန်ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းပေါ်က သငေ်္ကတတွေဟာ သာမန်မဟုတ်ပဲ လူတွေနဲ့ တိရစာ္ဆန်တွေ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ဘာသာစကားကိုရေးထွင်းထားတယ်လို့ ကျွန်တော် တို့ကတော့ ထင်ပါတယ်”
          ထို့နောက်……………
          ထို့နောက်……………
          ထို့နောက်……………
          ပညာရှင်အားလံုး ၄င်းတို့၏ထင်မြင်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြီးသွားချိန်မှာတော့ သမ္မတက အစည်းအဝေးကို ရုတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ခရစ်နှစ်၃၀၁၅၊ အောက်တိုဘာလ ၁၃ရက်…။
          ဘာမန်နိုင်ငံရှိ ကမာ္ဘ့အကောင်းဆံုး Apexဟိုတယ်၏ အခန်းနံပါတ်၃၁၃…။
          မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးသိုင်းမွှေးများထူထပ်စွာပေါက်နေသည့်လူတစ်ဦး ကျေနပ်အားရစွာပြံုး နေသည်။ ကျဥ်းမြောင်းလှသော မျက်လံုးအစံုကတော့ သူသည်သွေးအေးရက်စက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည် ဟု အတိအကျဝန်ခံနေကြသည်။
          “ဒီလောကမှာ ဦးသူစားကြေးပဲကွ။ အခု ငါဦးသွားပြီမို့ ငါစားအလှည့်ပေါ့သူငယ်ချင်းရာ”
          ထိုသူကောက်ကျစ်စွာပြံုးရင်း သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသေဆံုးနေသည့် သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။
          တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ့ညာဖက်လက်တွင်ကိုင်ထားသည့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို အားရစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှလှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
          အပြင်ပြန်ထွက်ရန် တံခါးလက်ကိုင်ကိုလှည့်လိုက်မည်အလုပ်…။
          “ဒေါက်…ဒေါက်…ဒေါက်”
          တံခါးခေါက်သံထွက်လာသည်။
          “ဘယ်သူလဲ…”
          ထိုသူတုန်လှုပ်စွာမေးလိုက်သည်။
          “ကျွန်တော် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းပါ။ အကို့အခန်းကို နည်းနည်းစစ်ဆေးစရာလေးရှိလို့ပါ။”
          “ခဏနေဦး”
          ဘယ်လိုပဲဟိုတယ်ဝန်ထမ်းလို့ပြောပေမယ့် သူယံုကြည်မှုမရှိ။ အရင်ဆံုးreceptionကိုတော့ လှမ်းမေးရမည်။
          “ဟယ်လို…Apexဟိုတယ်ကပါရှင် ဘာများလိုအပ်ပါသလဲရှင်”
          “ကျွန်တော်က အခန်းနံပါတ်၃၁၃ကပါ။ တစ်ခုခုစစ်ဆေးဖို့များ ကျွန်တော့်အခန်းဆီကို လူလွှတ်ထားသလားသိချင်လို့ပါ။”
          “ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်…ခဏလောက်စောင့်ပေးပါနော်”
          ၁၀စက္ကန့်လောက်အကြာတွင်တော့ ထိုအသံချိုချိုလေးပြန်ထွက်လာသည်။
          “ဟုတ်ကဲ့ပါလူကြီးမင်းရှင့်။ အရေးပေါ်မီးငြှိမ်းစနစ်အတွက် လူကြီးမင်းအခန်းကိုစစ်ဆေးဖို့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးလွှတ်ထားပါတယ်ရှင်။ ဒီအတွက်ကြောင့် လူကြီမင်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွား…”
          သူreceptionကပြောသောစကားတောင် ဆံုးအောင်မစောင့်တော့ပဲ ဖုန်းချပစ်လိုက်သည်။ ဘာပဲပြောပြော သူ့ရန်သူတွေမဟုတ်သည့်အတွက် စိတ်တော့ပေါ့သွားလေသည်။
          “ကဲကဲ ဝင်ခဲ့့ဟေ့”
          သူအကြောင်းပြန်လိုက်သဖြင့် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းဆိုသူက သူ့အခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်။
          ထိုသူက တံခါးကိုအသာအယာစေ့ပိတ်လိုက်ပြီး ဒီဖက်ပြန်အလှည့်တွင်တော့ အသံတိတ် ကိရိယာ တပ်ထားသည့် ပစ္စတိုတစ်လက်က လက်ထဲပါလာပြီး ပါးသိုင်းမွှေးနှင့်လူကိုချိန်လိုက်သည်။
          သေနတ်နှင့်ချိန်ထားတာတွေ့တော့ ပါးသိုင်းမွှေးနှင့်လူ အတော်ကိုတုန်လှုပ်သွားသည်။
          “မင်း…မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဟို… ဟို… ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းဆို”
          “ကျွန်တော်လဲခင်ဗျားလိုပါပဲ။ ဆယ်လ်မန်နောက်ကိုလိုက်နေတဲ့သူပေါ့။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်း ကတော့ အိမ်သာထဲမှာ ကျွန်တော်သိပ်ထားခဲ့ပါတယ်”
          သွေးအေးတည်ငြိမ်သော ထိုသူ၏စကားများအောက်တွင် ပါးသိုင်းမွှေးနှင့်လူ အတော့်ကို ခြောက်ခြားနေလေသည်။
          “ကဲ…အချိန်မရှိဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားလက်ထဲကဆယ်လ်မန် ကျွန်တော့်ကိုပေးတော့”
          ထိုစကားကြားတော့ နဂိုကထက် သူပိုတုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒေါ်လာဘီလီယံချီတန်သည့် အတွက် သူ့သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးကိုတောင် သတ်ပြီးယူထားခဲ့သည့်အရာကို ယခုလိုမျိုး တစ်ပါးသူ၏ လက်ထဲ လွှဲပေးရမည်ဆိုတော့ သူနှမြောလှသည်။
          သို့သော် အသက်ကတော့ ပိုအဖိုးတန်သဖြင့် မပေးချင်ပေးချင်နှင့်ပေးလိုက်သည်။
          ဆဲလ်မန်ဆိုသည့်အရာကို သူဖွင့်ဖောက်ကြည့်သည်။ အစစ်ဖြစ်ကြောင်းသေချာသည်နှင့် သူတစ်ချက်ပြုံးရင်း ပါးသိုင်းမွှေးနှင့်လူကိုပြောသည်။
          “ခင်ဗျားကကျွန်တော့်ကို ဒီလက်ဆောင်ပေးတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်ကလည်းခင်ဗျားကို လက်ဆောင်တစ်ခုပြန်ပေးရမှာပေါ့။
          ဒီတော့…ရော့…”
          သူလက်ညှိုးလေးကိုနှစ်ခါလောက်ကွေးလိုက်သည်။ ဒုတ်ဆိုသည့်အသံကလဲ နှစ်ချက်မည် သွားသည်။ ပါးသိုင်းမွှေးနှင့်လူ၏ရင်ဘတ်တွင်တော့ လက်ဆောင်ရထားသည့် ကျည်ဖူးနှစ်ခု…။
          သူပေါ့ပါးစွာ ဟိုတယ်ထဲမှပြန်ထွက်လာသည်။
          ဟိုတယ်ထဲမှထွက်လိုက်သည်နှင့် အချိန်းအချက်လုပ်ထားသည့်အတိုင်း သူ့သူငယ်ချင်း၏ ကားလေးရောက်လာသည်။
          “ဘယ်လိုလဲအဆင်ပြေခဲ့တယ်မဟုတ်လား”
          ကားထဲရောက်ရောက်ချင်း လှမ်းမေးသည့်သူငယ်ချင်းကိုပြံုးပြရင်း လက်ထဲကဆယ်လ်မန် ကို သူတွေ့အောင်မြောက်ပြလိုက်သည်။
          ကျယ်လောင်လှသည့်ရယ်သံများကိုသယ်ဆောင်ပြီး ပြိုင်ကားလေးတစ်စီး ဟိုတယ်Apexမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          အရှိန်အနည်းငယ်တင်ပြီးမောင်းလာသော သူတို့ပြိုင်ကားကို အရှိန်လှေျာ့ချလိုက်ရသည်။
          မလှေျာ့ချ၍မရ။ ရှေ့နားမှာကားတိုက်မှုဖြစ်သဖြင့် လမ်းပိတ်နေသည်။ ဟိုးခပ်လှမ်းလှမ်းက ယာဥ်ထိန်းရဲတစ်ဦးကတော့ ကားသမားနှစ်ဦးကို တတ်နိုင်သလောက်ဖြေရှင်းပေးနေသည်။
          ကားစက်ကို လံုးဝသတ်လိုက်သည်။ လမ်းကလဲ ကျော်တက်ဖို့အဆင်မပြေသဖြင့် သူတို့ ရှင်းပြီးသည့်အထိသာစောင့်ရတော့မည်။
          သူငယ်ချင်းကတော့ အတော်ဒေါပွနေသည်။
          “ဒီလိုအချိန်မှာမှ လာဖြစ်ရတယ်လို့ကွာ”
          ကားများကလည်း ဟွန်းတွေဝိုင်းတီးကြသည်။
          ထိုအခိုက် ကားမှန်ကွဲသွားပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဇက်ကျိုးကျသွားသည်။
          ရုတ်တရက်မို့ ဘာဖြစ်မှန်းမသိသဖြင့် သူငယ်ချင်းဖက်သို့အလှည့်။ သူ့ဖက်အခြမ်းက ကား မှန်ထပ်ကွဲသွားသည်။ လည်ပင်းတွင်လည်းပူခနဲခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများကဒလဟောထွွက်လာသည်။
          ရန်သူတွေမှန်း သူနောက်ကျစွာသိလိုက်သည်။ နောက်ဆံုးသိလိုက်ရသည်ကတော့ သူတို့ ရှိရာသို့ ပြံုးပြီးလှေျာက်လာသည့် ယာဥ်ထိန်းရဲနှင့်ယာဥ်တိုက်မှုဖြစ်သူနှစ်ဦး…။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ကမ်းရိုးတန်းတစ်နေရာတွင် သငေ်္ဘာတစ်စီးခုတ်မောင်းနေသည်။
          “ကဲ…တို့တွေဒီစစ်ဆင်ရေးတော့အောင်ပြီ။ ပစ္စည်းကိုအပ်ပြီး ရာထူးတက်ဖို့ပဲ စောင့်နေရ တော့မယ်”
          ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူဝတ်ခဲ့သည့် ယာဥ်ထိန်းရဲအကျီကိုချွတ်ပြီး သူ့အကျီကိုပြန်ဝတ် နေရင်းပြောသည်။
          ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ကအရက်ခွက်ကိုလှမ်းယူပြီး………
          “ငါနဲ့့အတူတူစစ်ဆင်ရေးမှာပါဝင်ပြီး ဟန်ဆောင်ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ရဲဘော်၂ယောက်နဲ့ တိုက်၁လံုး စီပေါ်ကနေ တာဝန်ကျေခဲ့ကြတဲ့ စနိုက်ပါရဲဘော်၂ယောက်တို့အတွက် CHEER!!!”
          ခွက်ချင်းတိုက်သံများဆူညံသွားပြီး လက်ထဲကအရက်ခွက်များကို အဖွဲ့ဝင်၄ယောက်လံုး မော့သောက်လိုက်ကြသည်။
          ၁စက္ကန့်…၂စက္ကန့်…၃စက္ကန့်…။
          အရက်သောက်လိုက်သည့် အဖွဲ့သား၄ယောက်၏ပါးစပ်မှ သွေးများကျလာပြီး အတံုးအရံုး သေဆံုးသွားကြသည်။
          ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကတော့ အောင်မြင်သူတစ်ဦးဟန်ဖြင့် သငေ်္ဘာဦးပိုင်းသို့ဆက်သွား သည်။ လက်ထဲတွင်တော့ ကျည်အပြည့်ဖြည့်ထားသည့်ပစ္စတိုတစ်လက်။
          ခြေသံလံုလံုဖြင့် မာလိန်မှူးအနားသို့တိုးကပ်သွားပြီး သူ့နားထင်သို့သေနတ်ထောက်လိုက် သည်။ အ့ံသြတုန်လှုပ်သွားသည့်မာလိန်မှူးဆီမှ ဘာစကားမှထွက်မလာခင် သေနတ်မောင်းကိုဆွဲညှစ် လိုက်သည်။
          ထို့နောက်… သေဆံုးသွားသည့် တပည့်မာလိန်မှူးအလောင်းကိုကြည့်ရင်း သွေးအေးစွာ ပြောသည်။
          “ဒီလောက်ဒေါ်လာဘီလီယံချီတန်တဲ့ပစ္စည်းကို ရာထူးတက်ရံုလောက်ဆိုတဲ့မက်လံုးလေး နဲ့ ငါကကျေနပ်ရမှာလားကွာ”
          ဘာပဲပြောပြော သူအောင်မြင်ခဲ့လေပြီ။
          သငေ်္ဘာလမ်းကြောင်းကိုပြောင်းလိုက်သည်။ ဆယ်လ်မန်ကိုဝယ်မည့် သူဌေးကြီးဆီသို့ သူအခုလာနေပြီဖြစ်တဲ့အကြောင်း ဂြိုလ်တုဖုန်းနှင့်သတင်းလှမ်းပို့လိုက်သည်။
          သူ့အနာဂတ်လမ်းကတော့ ချောမွေ့နေလေပြီ။ ငွေများရလာလှျင် စံအိမ်တစ်ခုဝယ်မည်။ ငါးမှျားရန်ရေကန်တစ်ခုရှိရမည်။ ရေကူးကန်တစ်ခု၊ ကိုယ်ပိုင်ဂေါ့ဖ်ကွင်းတစ်ခု။
          စဥ်းစားရင်း စဥ်းစားရင်း သူခံတွင်းချဥ်လာသဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဆေးပြင်းလိပ်ဘူးထဲမှ ဆေးပြင်းလိပ်တစ်လိပ်ထုတ်ပြီး ငံုလိုက်သည်။
          သူ့ပါးစပ်ထဲရောက်လာသည့်ဆေးပြင်းလိပ်က ခါတိုင်းနှင့်မတူပဲ အခုမှအရသာတစ်မျိုးဖြစ် နေသည်။ သူကြောက်လန့်တကြားနှင့် ထွေးထုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။
          တစ်စက္ကန့်…နှစ်စက္ကန့်…သံုးစက္ကန့်…။
          မောင်းသူမ့ဲနေသည့် သငေ်္ဘာတစ်စင်း ကျောက်ဆောင်များဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ် မောင်းသွားသည်။
          ထို့နောက်…ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကြားလိုက်ရပြီး သငေ်္ဘာဆီမှပျဥ်ချပ်များလွင့်စဥ်လာသည်။

    ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴       ✴✴✴✴✴

          ကြားဖြတ်သတင်း…။
          “နိုင်ငံတကာမှအလိုရှိလျက်ရှိပြီး ပညာရှင်မျိုးစံုတို့အကြား အငြင်းပွားဖွယ်ရာဖြစ်နေသည့် ဆယ်လ်မန်သည် ဘာမန်နိုင်ငံ၏ ကန်းရိုးတန်းတစ်နေရာတွင် ပျောက်ဆံုးသွားခဲ့ကြောင်း။
          ထိုဆယ်လ်မန်အားရှာဖွေရန် ဘာမန်နိုင်ငံအစိုးရသို့ နိုင်ငံတကာမှအကူအညီများ ပေးအပ် လျက်ရှိပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိသူများကိုလည်း ထိုက်တန်စွာဆုချီးမြှင့်မည်ဖြစ်ပါ ကြောင်း။
          ဘူမိဗေဒသမားတို့အဆိုအရ ထိုဆယ်လ်မန်အမည်ရှိပစ္စည်းမှာ စက်ဝိုင်းပံုအဖြူရောင် ကျောက်ပြားတစ်ပြားဖြစ်ပြီး ခန့်မှန်းခြေထုသံုးလက်မ၊ အချင်းတစ်ပေခန့် ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်းသိရသည်။”
(လင်း)
(8.7.2015)
(Unicode)

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s