မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၄-ဇာတ္သိမ္း (မျဥ်းဖြောင့်တို့၏ဒိုင်ယာရီ-အပိုင်း၄-ဇာတ်သိမ်း)

          လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနပူတာေၾကာင့္ေရာ စကားေျပာတာေၾကာင့္ေရာ ေမာခဲ႔သည့္အေမာ ေတြက ဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ့ တစ္မုဟုတ္ျခင္းေျပသြားသည္။
          သိပ္ေတာ့ခမ္းခမ္းနားနားမဟုတ္။
          ၆ႏွစ္၇ႏွစ္သားအရြယ္ ခေရပင္ေလးတစ္ပင္။ ထုိခေရပင္ကိုဝိုင္းပတ္ကာရိုက္ထားသည့္ကြပ္ျပစ္။ ဤမွ်သာ။
          သို႔ေသာ္ ထိုအရာေလးကပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖို႔တန္ဖိုးရွိလွသည္။ ေလတစ္ခ်က္ေဝ့လိုက္တိုင္း ႏွာေခါင္း ထဲတိုးဝင္လာသည့္ ခေရပန္းရနံ႔ေလးကလည္းသင္းပ်႕ံလွ၏။
          ထိုအခ်ိန္တြင္
          “တစ္ေခ်ာင္း၁၀၀တည္း။ ေရခဲေခ်ာင္းစားၾကဦးမလား။ ေရခဲေခ်ာင္း…ေရခဲေခ်ာင္း။”
          အသံႏွင့္တကြ မ်က္လံုးႏွင့္ပါျမင္လိုက္ရသည္က ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလးတစ္ဦး။ အသက္က၈ႏွစ္ ေလာက္သာရွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ ေနပူဒဏ္ထိ၍မဲျပာေနေသာအသားအရည္ႏွင့္ အေရာင္မေပၚေတာ့သည့္ အဝတ္အစားတို႔က အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ဘဝၾကမ္းသူေလးျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ ငယ္စဥ္ အခ်ိန္လိုသာဆို ထိုကေလးကိုကူၿပီး ေရခဲေခ်ာင္းလိုက္ေရာင္းေပးမိမွာျဖစ္ေပမယ့္ အခုအသက္အရြယ္ႏွင့္ ကေတာ့မသင့္ေတာ္။
          “ကေလးေရ ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္းေပးကြာ”
          စားခ်င္လွတယ္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ကေလးေလးကိုသနားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္း ဝယ္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ပိုက္ဆံ၅၀၀တန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးကာ ပိုတာျပန္အမ္းရန္မလိုေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မိသည္။
          ေပ်ာ္္ရႊင္စြာထြက္သြားေသာ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလး၏ ေက်ာျပင္ကိုမ်က္စိတစ္ဆံုးေငးၾကည့္ကာ မျမင္ႏိုင္ေတာ့သည့္အကြာအေဝးေရာက္ေတာ့မွ ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီအသီးသီးယူလိုက္သည္။ ဘာစကားမွေတာ့မဆိုျဖစ္ၾက။
          ခဏၾကာေတာ့ လင္းသစ္ဆီက စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ပြင့္အန္လာသည္။
          “ပညာရွိတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ကြ။ အရင္ကဘာျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာထက္ အခုဘာျဖစ္ေန သလဲဆိုတာပိုအေရးႀကီးတယ္တဲ႔။”
          အဆက္အစပ္သိပ္မရွိလွသည့္စကားမို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔ စူးစမ္းဟန္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ ၾကသည္။
          “သူေျပာတာငါသေဘာက်တယ္။
          ဟုတ္တယ္။
          ပစၥဳပၸန္ေလာက္ဘယ္အရာမွ အေရးမႀကီးဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္ကို ခြဲေျပာထားတာေတာ့ ငါလက္မခံႏိုင္ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဆိုတာအတိတ္ရဲ႕ပဲ႔ျပင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ႔အရာလို႔ ငါခံယူထား လို႔ပဲ။”
          လင္းသစ္စကားတို႔က အနည္းငယ္နားလည္ရခက္လာသည္။
          “အဲဒီေတာ့ မင္းကဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲလင္းသစ္ရဲ႕။”
          လင္းစစ္က စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ဆိုသည္။
          “ဒီလိုကြာ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဒီေန႔ဟာပစၥဳပၸန္ပဲ။
          အဲ…ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီေန႔ဟာအတိတ္ျဖစ္သြားမယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ ပစၥဳပၸန္ ျဖစ္သြားမယ္။
          ငါေျပာတာသေဘာေပါက္လား။”
          “အင္း”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ေထာက္ခံသံကၿပိဳင္တူ။
          “ဒီေကာင္ေလးလည္းဒီအတိုင္းပဲ။
          ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူဘာျဖစ္မလဲ ငါမေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ပိုအသက္ေတြႀကီးလာလို႔ သူ႔အတိတ္ကိုသူျပန္စဥ္းစားတဲ႔အခါ ေရခဲေခ်ာင္းပုံးေလးကိုင္ၿပီး ဝမ္းေရးကိုေျဖရွင္းခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ခုရုပ္ပံုလႊာက အသက္ဝင္ေနမွာအမွန္ပဲ။
          အနည္းဆံုးေတာ့ သူေရသာခိုတဲ႔လမ္းမလိုက္ခဲ႔ဖူးဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျခေတြလက္ေတြ အေကာင္းႀကီးရွိေနသားနဲ႔ သူမ်ားေတြလို ေတာင္းရမ္းေနတဲ႔ကေလးေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးေပါ့ကြာ။”
          “အဲဒီေတာ့…”
          “အဲဒီေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူအသက္ႀကီးလို႔ ဒီထက္ပိုတည္ၿငိမ္တဲ႔ဘဝေလးျဖစ္သြားတဲ႔အခါ အခုကိစၥေတြက သူ႔အဖို႔ဂုဏ္ယူစရာေတြ၊ အမွတ္တရေတြ၊ အင္အားေတြျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
          အခုငါတို႔ကိုပဲၾကည့္ေလ။ ငါတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာေတြျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား။
          ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ။ ငါတို႔ဘာေၾကာင့္ၾကည္ႏူးတာလဲ။ အေျဖကငါတို႔စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔သစ္ပင္ေတြမွာ အသီးအပြင့္ေတြေဝဆာေနလို႔ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီသစ္ပင္ေတြဟာလည္း အဆိပ္ပင္ေတြမဟုတ္လို႔ပဲ။”
          ဒီေတာ့မွ လင္းသစ္ဆိုလိုရင္းကို အေသအခ်ာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          ဒါတင္မက လင္းသစ္ေျပာေသာစကားေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္းက ရင္ခုန္သံေတြ အတိုင္းပဲမို႔ အားလံုးကအၿပံဳးကိုယ္စီ။
          “ေနာက္ၿပီး အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္တို႔ဟာ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းပါဆိုတာကို ဒီခေရပင္ေလးသံုးၿပီး ငါသက္ေသထပ္ျပလို႔ရတယ္။”
          လင္းသစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔မွီထားသည့္ ခေရပင္ေလးကိုေမးေငါ့ရင္းဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ သူ႔စကားကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားသြားရသည္။
          “ဆိုစမ္းပါဦးကြ”
          လင္းစစ္အသံကရႊင္ျမဴးေနသည္။
          “ငါတို႔ေတြ တကၠသိုလ္တတိယႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ခင္မင္မႈအထိမ္းအမွတ္ဆိုၿပီး အပင္ ေလးတစ္ပင္စိုက္ခဲ႔ဖူးတာမွတ္မိလား။
          အဲဒါေဟာဒီခေရပင္ေလးပဲ။”
          “ဟင္”
          “အဲဒါ”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ အာေမဋိတ္သံေတြကၿပိဳင္တူ
          လင္းသစ္ကေတာ့ၿပံဳးစစျဖင့္
          “ငါေျပာတာအဲဒါေပ့ါ။
          ပစၥဳပၸန္နဲ႔အတိတ္ဆိုတာ ခြဲျခားၿပီးေျပာစရာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းမွာ ရွိေန ၾကတဲ႔အရာေတြပါ။”
          စကားသံတို႔က တိုက္ခတ္လာသည့္ေလျပည္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာသြားၾကသည္။
          လင္းသစ္ကေတာ့ သူ႔စကားသူသေဘာက်ဟန္ျဖင့္ၿပံဳး၏။
          ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ တစ္ေယာက္ပုခံုးတစ္ေယာက္ တင္းတင္းဖက္လိုက္ၾကသည္။
          မြန္းလြဲခ်ိန္မို႔ေနအပူရွိန္ကျပင္းသည္။
          သို႔ေသာ္ ခေရပင္ေအာက္ရွိ လူရြယ္၃ေယာက္အတြက္ေတာ့ေအးသည္။
          ေအးျမပါသည္။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(လင္း)
(Zawgyi)

          လမ်းတစ်လှေျာက်လံုး နေပူတာကြောင့်ရော စကားပြောတာကြောင့်ရော မောခဲ့သည့်အမော တွေက ဒီနေရာလေးရောက်တော့ တစ်မုဟုတ်ခြင်းပြေသွားသည်။
          သိပ်တော့ခမ်းခမ်းနားနားမဟုတ်။
          ၆နှစ်၇နှစ်သားအရွယ် ခရေပင်လေးတစ်ပင်။ ထိုခရေပင်ကိုဝိုင်းပတ်ကာရိုက်ထားသည့်ကွပ်ပြစ်။ ဤမှျသာ။
          သို့သော် ထိုအရာလေးကပင် ကျွန်တော်တို့အဖို့တန်ဖိုးရှိလှသည်။ လေတစ်ချက်ဝေ့လိုက်တိုင်း နှာခေါင်း ထဲတိုးဝင်လာသည့် ခရေပန်းရနံ့လေးကလည်းသင်းပျ့ံလှ၏။
          ထိုအချိန်တွင်
          “တစ်ချောင်း၁၀၀တည်း။ ရေခဲချောင်းစားကြဦးမလား။ ရေခဲချောင်း…ရေခဲချောင်း။”
          အသံနှင့်တကွ မျက်လံုးနှင့်ပါမြင်လိုက်ရသည်က ရေခဲချောင်းသည်လေးတစ်ဦး။ အသက်က၈နှစ် လောက်သာရှိဦးမည်။ သို့သော် နေပူဒဏ်ထိ၍မဲပြာနေသောအသားအရည်နှင့် အရောင်မပေါ်တော့သည့် အဝတ်အစားတို့က အရွယ်နှင့်မမှျအောင် ဘဝကြမ်းသူလေးဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံလျက်ရှိသည်။ ငယ်စဥ် အချိန်လိုသာဆို ထိုကလေးကိုကူပြီး ရေခဲချောင်းလိုက်ရောင်းပေးမိမှာဖြစ်ပေမယ့် အခုအသက်အရွယ်နှင့် ကတော့မသင့်တော်။
          “ကလေးရေ ရေခဲချောင်း၃ချောင်းပေးကွာ”
          စားချင်လှတယ်လို့မဟုတ်ပေမယ့် ကလေးလေးကိုသနားသဖြင့် ကျွန်တော်ရေခဲချောင်း၃ချောင်း ဝယ်လိုက်သည်။
          ထို့နောက် ပိုက်ဆံ၅၀၀တန်တစ်ရွက်ထုတ်ပေးကာ ပိုတာပြန်အမ်းရန်မလိုကြောင်း တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်မိသည်။
          ပျော််ရွှင်စွာထွက်သွားသော ရေခဲချောင်းသည်လေး၏ ကျောပြင်ကိုမျက်စိတစ်ဆံုးငေးကြည့်ကာ မမြင်နိုင်တော့သည့်အကွာအဝေးရောက်တော့မှ ရေခဲချောင်းတစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီအသီးသီးယူလိုက်သည်။ ဘာစကားမှတော့မဆိုဖြစ်ကြ။
          ခဏကြာတော့ လင်းသစ်ဆီက စကားသံတစ်ချို့ ပွင့်အန်လာသည်။
          “ပညာရှိတစ်ယောက်ကပြောဖူးတယ်ကွ။ အရင်ကဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာထက် အခုဘာဖြစ်နေ သလဲဆိုတာပိုအရေးကြီးတယ်တဲ့။”
          အဆက်အစပ်သိပ်မရှိလှသည့်စကားမို့ ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့ စူးစမ်းဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက် ကြသည်။
          “သူပြောတာငါသဘောကျတယ်။
          ဟုတ်တယ်။
          ပစ္စုပ္ပန်လောက်ဘယ်အရာမှ အရေးမကြီးဘူး။
          ဒါပေမယ့် အတိတ်နဲ့ပစ္စုပ္ပန်ကို ခွဲပြောထားတာတော့ ငါလက်မခံနိုင်ဘူး။
          ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပစ္စုပ္ပန်ဆိုတာအတိတ်ရဲ့ပဲ့ပြင်မှုကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့အရာလို့ ငါခံယူထား လို့ပဲ။”
          လင်းသစ်စကားတို့က အနည်းငယ်နားလည်ရခက်လာသည်။
          “အဲဒီတော့ မင်းကဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲလင်းသစ်ရဲ့။”
          လင်းစစ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ဖြင့်ဆိုသည်။
          “ဒီလိုကွာ။ ဒီနေ့မှာတော့ ဒီနေ့ဟာပစ္စုပ္ပန်ပဲ။
          အဲ…ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန်ရောက်ရင်တော့ ဒီနေ့ဟာအတိတ်ဖြစ်သွားမယ်။ မနက်ဖြန်ဟာ ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်သွားမယ်။
          ငါပြောတာသဘောပေါက်လား။”
          “အင်း”
          ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့၏ထောက်ခံသံကပြိုင်တူ။
          “ဒီကောင်လေးလည်းဒီအတိုင်းပဲ။
          နောင်တစ်ချိန် သူဘာဖြစ်မလဲ ငါမပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီထက်ပိုအသက်တွေကြီးလာလို့ သူ့အတိတ်ကိုသူပြန်စဥ်းစားတဲ့အခါ ရေခဲချောင်းပုံးလေးကိုင်ပြီး ဝမ်းရေးကိုဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ခုရုပ်ပံုလွှာက အသက်ဝင်နေမှာအမှန်ပဲ။
          အနည်းဆံုးတော့ သူရေသာခိုတဲ့လမ်းမလိုက်ခဲ့ဖူးဘူး။ အနည်းဆံုးတော့ ခြေတွေလက်တွေ အကောင်းကြီးရှိနေသားနဲ့ သူများတွေလို တောင်းရမ်းနေတဲ့ကလေးလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့ကွာ။”
          “အဲဒီတော့…”
          “အဲဒီတော့ ဒီကိစ္စတွေက အခုအချိန်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် နောင်တစ်ချိန် သူအသက်ကြီးလို့ ဒီထက်ပိုတည်ငြိမ်တဲ့ဘဝလေးဖြစ်သွားတဲ့အခါ အခုကိစ္စတွေက သူ့အဖို့ဂုဏ်ယူစရာတွေ၊ အမှတ်တရတွေ၊ အင်အားတွေဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
          အခုငါတို့ကိုပဲကြည့်လေ။ ငါတို့ငယ်ငယ်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေက အခုအချိန်မှာတော့ ကြည်နူးစရာတွေဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။
          ဒါဟာဘာကြောင့်လဲ။ ငါတို့ဘာကြောင့်ကြည်နူးတာလဲ။ အဖြေကငါတို့စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့သစ်ပင်တွေမှာ အသီးအပွင့်တွေဝေဆာနေလို့ပဲ။ နောက်တစ်ခုက အဲဒီသစ်ပင်တွေဟာလည်း အဆိပ်ပင်တွေမဟုတ်လို့ပဲ။”
          ဒီတော့မှ လင်းသစ်ဆိုလိုရင်းကို အသေအချာသဘောပေါက်တော့သည်။
          ဒါတင်မက လင်းသစ်ပြောသောစကားတွေကလည်း ကျွန်တော်တို့စိတ်တွင်းက ရင်ခုန်သံတွေ အတိုင်းပဲမို့ အားလံုးကအပြံုးကိုယ်စီ။
          “နောက်ပြီး အတိတ်နဲ့ပစ္စုပ္ပန်တို့ဟာ မျဥ်းတစ်ဖြောင့်တည်းပါဆိုတာကို ဒီခရေပင်လေးသံုးပြီး ငါသက်သေထပ်ပြလို့ရတယ်။”
          လင်းသစ်က ကျွန်တော်တို့မှီထားသည့် ခရေပင်လေးကိုမေးငေါ့ရင်းဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ သူ့စကားကို ပိုလို့စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။
          “ဆိုစမ်းပါဦးကွ”
          လင်းစစ်အသံကရွှင်မြူးနေသည်။
          “ငါတို့တွေ တက္ကသိုလ်တတိယနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ ခင်မင်မှုအထိမ်းအမှတ်ဆိုပြီး အပင် လေးတစ်ပင်စိုက်ခဲ့ဖူးတာမှတ်မိလား။
          အဲဒါဟောဒီခရေပင်လေးပဲ။”
          “ဟင်”
          “အဲဒါ”
          ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့၏ အာမေဋိတ်သံတွေကပြိုင်တူ
          လင်းသစ်ကတော့ပြံုးစစဖြင့်
          “ငါပြောတာအဲဒါပေ့ါ။
          ပစ္စုပ္ပန်နဲ့အတိတ်ဆိုတာ ခွဲခြားပြီးပြောစရာမဟုတ်ပါဘူးကွာ။ မျဥ်းတစ်ဖြောင့်တည်းမှာ ရှိနေ ကြတဲ့အရာတွေပါ။”
          စကားသံတို့က တိုက်ခတ်လာသည့်လေပြည်နှင့်အတူ စီးမျောသွားကြသည်။
          လင်းသစ်ကတော့ သူ့စကားသူသဘောကျဟန်ဖြင့်ပြံုး၏။
          ထို့နောက် သူငယ်ချင်း၃ယောက် တစ်ယောက်ပုခံုးတစ်ယောက် တင်းတင်းဖက်လိုက်ကြသည်။
          မွန်းလွဲချိန်မို့နေအပူရှိန်ကပြင်းသည်။
          သို့သော် ခရေပင်အောက်ရှိ လူရွယ်၃ယောက်အတွက်တော့အေးသည်။
          အေးမြပါသည်။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(လင်း)
(Unicode)

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၄-ဇာတ္သိမ္း
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
          လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနပူတာေၾကာင့္ေရာ စကားေျပာတာေၾကာင့္ေရာ ေမာခဲ႔သည့္အေမာ ေတြက ဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ့ တစ္မုဟုတ္ျခင္းေျပသြားသည္။
          သိပ္ေတာ့ခမ္းခမ္းနားနားမဟုတ္။
          ၆ႏွစ္၇ႏွစ္သားအရြယ္ ခေရပင္ေလးတစ္ပင္။ ထုိခေရပင္ကိုဝိုင္းပတ္ကာရိုက္ထားသည့္ကြပ္ျပစ္။ ဤမွ်သာ။
          သို႔ေသာ္ ထိုအရာေလးကပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖို႔တန္ဖိုးရွိလွသည္။ ေလတစ္ခ်က္ေဝ့လိုက္တိုင္း ႏွာေခါင္း ထဲတိုးဝင္လာသည့္ ခေရပန္းရနံ႔ေလးကလည္းသင္းပ်႕ံလွ၏။
          ထိုအခ်ိန္တြင္
          “တစ္ေခ်ာင္း၁၀၀တည္း။ ေရခဲေခ်ာင္းစားၾကဦးမလား။ ေရခဲေခ်ာင္း…ေရခဲေခ်ာင္း။”
          အသံႏွင့္တကြ မ်က္လံုးႏွင့္ပါျမင္လိုက္ရသည္က ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလးတစ္ဦး။ အသက္က၈ႏွစ္ ေလာက္သာရွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ ေနပူဒဏ္ထိ၍မဲျပာေနေသာအသားအရည္ႏွင့္ အေရာင္မေပၚေတာ့သည့္ အဝတ္အစားတို႔က အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ဘဝၾကမ္းသူေလးျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ ငယ္စဥ္ အခ်ိန္လိုသာဆို ထိုကေလးကိုကူၿပီး ေရခဲေခ်ာင္းလိုက္ေရာင္းေပးမိမွာျဖစ္ေပမယ့္ အခုအသက္အရြယ္ႏွင့္ ကေတာ့မသင့္ေတာ္။
          “ကေလးေရ ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္းေပးကြာ”
          စားခ်င္လွတယ္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ကေလးေလးကိုသနားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္း ဝယ္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ပိုက္ဆံ၅၀၀တန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးကာ ပိုတာျပန္အမ္းရန္မလိုေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မိသည္။
          ေပ်ာ္္ရႊင္စြာထြက္သြားေသာ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလး၏ ေက်ာျပင္ကိုမ်က္စိတစ္ဆံုးေငးၾကည့္ကာ မျမင္ႏိုင္ေတာ့သည့္အကြာအေဝးေရာက္ေတာ့မွ ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီအသီးသီးယူလိုက္သည္။ ဘာစကားမွေတာ့မဆိုျဖစ္ၾက။
          ခဏၾကာေတာ့ လင္းသစ္ဆီက စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ပြင့္အန္လာသည္။
          “ပညာရွိတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ကြ။ အရင္ကဘာျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာထက္ အခုဘာျဖစ္ေန သလဲဆိုတာပိုအေရးႀကီးတယ္တဲ႔။”
          အဆက္အစပ္သိပ္မရွိလွသည့္စကားမို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔ စူးစမ္းဟန္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ ၾကသည္။
          “သူေျပာတာငါသေဘာက်တယ္။
          ဟုတ္တယ္။
          ပစၥဳပၸန္ေလာက္ဘယ္အရာမွ အေရးမႀကီးဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္ကို ခြဲေျပာထားတာေတာ့ ငါလက္မခံႏိုင္ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဆိုတာအတိတ္ရဲ႕ပဲ႔ျပင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ႔အရာလို႔ ငါခံယူထား လို႔ပဲ။”
          လင္းသစ္စကားတို႔က အနည္းငယ္နားလည္ရခက္လာသည္။
          “အဲဒီေတာ့ မင္းကဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲလင္းသစ္ရဲ႕။”
          လင္းစစ္က စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ဆိုသည္။
          “ဒီလိုကြာ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဒီေန႔ဟာပစၥဳပၸန္ပဲ။
          အဲ…ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီေန႔ဟာအတိတ္ျဖစ္သြားမယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ ပစၥဳပၸန္ ျဖစ္သြားမယ္။
          ငါေျပာတာသေဘာေပါက္လား။”
          “အင္း”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ေထာက္ခံသံကၿပိဳင္တူ။
          “ဒီေကာင္ေလးလည္းဒီအတိုင္းပဲ။
          ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူဘာျဖစ္မလဲ ငါမေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ပိုအသက္ေတြႀကီးလာလို႔ သူ႔အတိတ္ကိုသူျပန္စဥ္းစားတဲ႔အခါ ေရခဲေခ်ာင္းပုံးေလးကိုင္ၿပီး ဝမ္းေရးကိုေျဖရွင္းခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ခုရုပ္ပံုလႊာက အသက္ဝင္ေနမွာအမွန္ပဲ။
          အနည္းဆံုးေတာ့ သူေရသာခိုတဲ႔လမ္းမလိုက္ခဲ႔ဖူးဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျခေတြလက္ေတြ အေကာင္းႀကီးရွိေနသားနဲ႔ သူမ်ားေတြလို ေတာင္းရမ္းေနတဲ႔ကေလးေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးေပါ့ကြာ။”
          “အဲဒီေတာ့…”
          “အဲဒီေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူအသက္ႀကီးလို႔ ဒီထက္ပိုတည္ၿငိမ္တဲ႔ဘဝေလးျဖစ္သြားတဲ႔အခါ အခုကိစၥေတြက သူ႔အဖို႔ဂုဏ္ယူစရာေတြ၊ အမွတ္တရေတြ၊ အင္အားေတြျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
          အခုငါတို႔ကိုပဲၾကည့္ေလ။ ငါတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာေတြျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား။
          ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ။ ငါတို႔ဘာေၾကာင့္ၾကည္ႏူးတာလဲ။ အေျဖကငါတို႔စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔သစ္ပင္ေတြမွာ အသီးအပြင့္ေတြေဝဆာေနလို႔ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီသစ္ပင္ေတြဟာလည္း အဆိပ္ပင္ေတြမဟုတ္လို႔ပဲ။”
          ဒီေတာ့မွ လင္းသစ္ဆိုလိုရင္းကို အေသအခ်ာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          ဒါတင္မက လင္းသစ္ေျပာေသာစကားေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္းက ရင္ခုန္သံေတြ အတိုင္းပဲမို႔ အားလံုးကအၿပံဳးကိုယ္စီ။
          “ေနာက္ၿပီး အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္တို႔ဟာ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းပါဆိုတာကို ဒီခေရပင္ေလးသံုးၿပီး ငါသက္ေသထပ္ျပလို႔ရတယ္။”
          လင္းသစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔မွီထားသည့္ ခေရပင္ေလးကိုေမးေငါ့ရင္းဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ သူ႔စကားကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားသြားရသည္။
          “ဆိုစမ္းပါဦးကြ”
          လင္းစစ္အသံကရႊင္ျမဴးေနသည္။
          “ငါတို႔ေတြ တကၠသိုလ္တတိယႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ခင္မင္မႈအထိမ္းအမွတ္ဆိုၿပီး အပင္ ေလးတစ္ပင္စိုက္ခဲ႔ဖူးတာမွတ္မိလား။
          အဲဒါေဟာဒီခေရပင္ေလးပဲ။”
          “ဟင္”
          “အဲဒါ”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ အာေမဋိတ္သံေတြကၿပိဳင္တူ
          လင္းသစ္ကေတာ့ၿပံဳးစစျဖင့္
          “ငါေျပာတာအဲဒါေပ့ါ။
          ပစၥဳပၸန္နဲ႔အတိတ္ဆိုတာ ခြဲျခားၿပီးေျပာစရာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းမွာ ရွိေန ၾကတဲ႔အရာေတြပါ။”
          စကားသံတို႔က တိုက္ခတ္လာသည့္ေလျပည္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာသြားၾကသည္။
          လင္းသစ္ကေတာ့ သူ႔စကားသူသေဘာက်ဟန္ျဖင့္ၿပံဳး၏။
          ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ တစ္ေယာက္ပုခံုးတစ္ေယာက္ တင္းတင္းဖက္လိုက္ၾကသည္။
          မြန္းလြဲခ်ိန္မို႔ေနအပူရွိန္ကျပင္းသည္။
          သို႔ေသာ္ ခေရပင္ေအာက္ရွိ လူရြယ္၃ေယာက္အတြက္ေတာ့ေအးသည္။
          ေအးျမပါသည္။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s