Category Archives: အခန္းဆက္ဝတၳဳ

l

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၄-ဇာတ္သိမ္း (မျဥ်းဖြောင့်တို့၏ဒိုင်ယာရီ-အပိုင်း၄-ဇာတ်သိမ်း)

          လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနပူတာေၾကာင့္ေရာ စကားေျပာတာေၾကာင့္ေရာ ေမာခဲ႔သည့္အေမာ ေတြက ဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ့ တစ္မုဟုတ္ျခင္းေျပသြားသည္။
          သိပ္ေတာ့ခမ္းခမ္းနားနားမဟုတ္။
          ၆ႏွစ္၇ႏွစ္သားအရြယ္ ခေရပင္ေလးတစ္ပင္။ ထုိခေရပင္ကိုဝိုင္းပတ္ကာရိုက္ထားသည့္ကြပ္ျပစ္။ ဤမွ်သာ။
          သို႔ေသာ္ ထိုအရာေလးကပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖို႔တန္ဖိုးရွိလွသည္။ ေလတစ္ခ်က္ေဝ့လိုက္တိုင္း ႏွာေခါင္း ထဲတိုးဝင္လာသည့္ ခေရပန္းရနံ႔ေလးကလည္းသင္းပ်႕ံလွ၏။
          ထိုအခ်ိန္တြင္
          “တစ္ေခ်ာင္း၁၀၀တည္း။ ေရခဲေခ်ာင္းစားၾကဦးမလား။ ေရခဲေခ်ာင္း…ေရခဲေခ်ာင္း။”
          အသံႏွင့္တကြ မ်က္လံုးႏွင့္ပါျမင္လိုက္ရသည္က ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလးတစ္ဦး။ အသက္က၈ႏွစ္ ေလာက္သာရွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ ေနပူဒဏ္ထိ၍မဲျပာေနေသာအသားအရည္ႏွင့္ အေရာင္မေပၚေတာ့သည့္ အဝတ္အစားတို႔က အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ဘဝၾကမ္းသူေလးျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ ငယ္စဥ္ အခ်ိန္လိုသာဆို ထိုကေလးကိုကူၿပီး ေရခဲေခ်ာင္းလိုက္ေရာင္းေပးမိမွာျဖစ္ေပမယ့္ အခုအသက္အရြယ္ႏွင့္ ကေတာ့မသင့္ေတာ္။
          “ကေလးေရ ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္းေပးကြာ”
          စားခ်င္လွတယ္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ကေလးေလးကိုသနားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္း ဝယ္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ပိုက္ဆံ၅၀၀တန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးကာ ပိုတာျပန္အမ္းရန္မလိုေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မိသည္။
          ေပ်ာ္္ရႊင္စြာထြက္သြားေသာ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလး၏ ေက်ာျပင္ကိုမ်က္စိတစ္ဆံုးေငးၾကည့္ကာ မျမင္ႏိုင္ေတာ့သည့္အကြာအေဝးေရာက္ေတာ့မွ ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီအသီးသီးယူလိုက္သည္။ ဘာစကားမွေတာ့မဆိုျဖစ္ၾက။
          ခဏၾကာေတာ့ လင္းသစ္ဆီက စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ပြင့္အန္လာသည္။
          “ပညာရွိတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ကြ။ အရင္ကဘာျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာထက္ အခုဘာျဖစ္ေန သလဲဆိုတာပိုအေရးႀကီးတယ္တဲ႔။”
          အဆက္အစပ္သိပ္မရွိလွသည့္စကားမို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔ စူးစမ္းဟန္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ ၾကသည္။
          “သူေျပာတာငါသေဘာက်တယ္။
          ဟုတ္တယ္။
          ပစၥဳပၸန္ေလာက္ဘယ္အရာမွ အေရးမႀကီးဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္ကို ခြဲေျပာထားတာေတာ့ ငါလက္မခံႏိုင္ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဆိုတာအတိတ္ရဲ႕ပဲ႔ျပင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ႔အရာလို႔ ငါခံယူထား လို႔ပဲ။”
          လင္းသစ္စကားတို႔က အနည္းငယ္နားလည္ရခက္လာသည္။
          “အဲဒီေတာ့ မင္းကဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲလင္းသစ္ရဲ႕။”
          လင္းစစ္က စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ဆိုသည္။
          “ဒီလိုကြာ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဒီေန႔ဟာပစၥဳပၸန္ပဲ။
          အဲ…ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီေန႔ဟာအတိတ္ျဖစ္သြားမယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ ပစၥဳပၸန္ ျဖစ္သြားမယ္။
          ငါေျပာတာသေဘာေပါက္လား။”
          “အင္း”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ေထာက္ခံသံကၿပိဳင္တူ။
          “ဒီေကာင္ေလးလည္းဒီအတိုင္းပဲ။
          ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူဘာျဖစ္မလဲ ငါမေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ပိုအသက္ေတြႀကီးလာလို႔ သူ႔အတိတ္ကိုသူျပန္စဥ္းစားတဲ႔အခါ ေရခဲေခ်ာင္းပုံးေလးကိုင္ၿပီး ဝမ္းေရးကိုေျဖရွင္းခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ခုရုပ္ပံုလႊာက အသက္ဝင္ေနမွာအမွန္ပဲ။
          အနည္းဆံုးေတာ့ သူေရသာခိုတဲ႔လမ္းမလိုက္ခဲ႔ဖူးဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျခေတြလက္ေတြ အေကာင္းႀကီးရွိေနသားနဲ႔ သူမ်ားေတြလို ေတာင္းရမ္းေနတဲ႔ကေလးေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးေပါ့ကြာ။”
          “အဲဒီေတာ့…”
          “အဲဒီေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူအသက္ႀကီးလို႔ ဒီထက္ပိုတည္ၿငိမ္တဲ႔ဘဝေလးျဖစ္သြားတဲ႔အခါ အခုကိစၥေတြက သူ႔အဖို႔ဂုဏ္ယူစရာေတြ၊ အမွတ္တရေတြ၊ အင္အားေတြျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
          အခုငါတို႔ကိုပဲၾကည့္ေလ။ ငါတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာေတြျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား။
          ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ။ ငါတို႔ဘာေၾကာင့္ၾကည္ႏူးတာလဲ။ အေျဖကငါတို႔စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔သစ္ပင္ေတြမွာ အသီးအပြင့္ေတြေဝဆာေနလို႔ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီသစ္ပင္ေတြဟာလည္း အဆိပ္ပင္ေတြမဟုတ္လို႔ပဲ။”
          ဒီေတာ့မွ လင္းသစ္ဆိုလိုရင္းကို အေသအခ်ာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          ဒါတင္မက လင္းသစ္ေျပာေသာစကားေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္းက ရင္ခုန္သံေတြ အတိုင္းပဲမို႔ အားလံုးကအၿပံဳးကိုယ္စီ။
          “ေနာက္ၿပီး အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္တို႔ဟာ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းပါဆိုတာကို ဒီခေရပင္ေလးသံုးၿပီး ငါသက္ေသထပ္ျပလို႔ရတယ္။”
          လင္းသစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔မွီထားသည့္ ခေရပင္ေလးကိုေမးေငါ့ရင္းဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ သူ႔စကားကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားသြားရသည္။
          “ဆိုစမ္းပါဦးကြ”
          လင္းစစ္အသံကရႊင္ျမဴးေနသည္။
          “ငါတို႔ေတြ တကၠသိုလ္တတိယႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ခင္မင္မႈအထိမ္းအမွတ္ဆိုၿပီး အပင္ ေလးတစ္ပင္စိုက္ခဲ႔ဖူးတာမွတ္မိလား။
          အဲဒါေဟာဒီခေရပင္ေလးပဲ။”
          “ဟင္”
          “အဲဒါ”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ အာေမဋိတ္သံေတြကၿပိဳင္တူ
          လင္းသစ္ကေတာ့ၿပံဳးစစျဖင့္
          “ငါေျပာတာအဲဒါေပ့ါ။
          ပစၥဳပၸန္နဲ႔အတိတ္ဆိုတာ ခြဲျခားၿပီးေျပာစရာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းမွာ ရွိေန ၾကတဲ႔အရာေတြပါ။”
          စကားသံတို႔က တိုက္ခတ္လာသည့္ေလျပည္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာသြားၾကသည္။
          လင္းသစ္ကေတာ့ သူ႔စကားသူသေဘာက်ဟန္ျဖင့္ၿပံဳး၏။
          ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ တစ္ေယာက္ပုခံုးတစ္ေယာက္ တင္းတင္းဖက္လိုက္ၾကသည္။
          မြန္းလြဲခ်ိန္မို႔ေနအပူရွိန္ကျပင္းသည္။
          သို႔ေသာ္ ခေရပင္ေအာက္ရွိ လူရြယ္၃ေယာက္အတြက္ေတာ့ေအးသည္။
          ေအးျမပါသည္။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(လင္း)
(Zawgyi)

          လမ်းတစ်လှေျာက်လံုး နေပူတာကြောင့်ရော စကားပြောတာကြောင့်ရော မောခဲ့သည့်အမော တွေက ဒီနေရာလေးရောက်တော့ တစ်မုဟုတ်ခြင်းပြေသွားသည်။
          သိပ်တော့ခမ်းခမ်းနားနားမဟုတ်။
          ၆နှစ်၇နှစ်သားအရွယ် ခရေပင်လေးတစ်ပင်။ ထိုခရေပင်ကိုဝိုင်းပတ်ကာရိုက်ထားသည့်ကွပ်ပြစ်။ ဤမှျသာ။
          သို့သော် ထိုအရာလေးကပင် ကျွန်တော်တို့အဖို့တန်ဖိုးရှိလှသည်။ လေတစ်ချက်ဝေ့လိုက်တိုင်း နှာခေါင်း ထဲတိုးဝင်လာသည့် ခရေပန်းရနံ့လေးကလည်းသင်းပျ့ံလှ၏။
          ထိုအချိန်တွင်
          “တစ်ချောင်း၁၀၀တည်း။ ရေခဲချောင်းစားကြဦးမလား။ ရေခဲချောင်း…ရေခဲချောင်း။”
          အသံနှင့်တကွ မျက်လံုးနှင့်ပါမြင်လိုက်ရသည်က ရေခဲချောင်းသည်လေးတစ်ဦး။ အသက်က၈နှစ် လောက်သာရှိဦးမည်။ သို့သော် နေပူဒဏ်ထိ၍မဲပြာနေသောအသားအရည်နှင့် အရောင်မပေါ်တော့သည့် အဝတ်အစားတို့က အရွယ်နှင့်မမှျအောင် ဘဝကြမ်းသူလေးဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံလျက်ရှိသည်။ ငယ်စဥ် အချိန်လိုသာဆို ထိုကလေးကိုကူပြီး ရေခဲချောင်းလိုက်ရောင်းပေးမိမှာဖြစ်ပေမယ့် အခုအသက်အရွယ်နှင့် ကတော့မသင့်တော်။
          “ကလေးရေ ရေခဲချောင်း၃ချောင်းပေးကွာ”
          စားချင်လှတယ်လို့မဟုတ်ပေမယ့် ကလေးလေးကိုသနားသဖြင့် ကျွန်တော်ရေခဲချောင်း၃ချောင်း ဝယ်လိုက်သည်။
          ထို့နောက် ပိုက်ဆံ၅၀၀တန်တစ်ရွက်ထုတ်ပေးကာ ပိုတာပြန်အမ်းရန်မလိုကြောင်း တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်မိသည်။
          ပျော််ရွှင်စွာထွက်သွားသော ရေခဲချောင်းသည်လေး၏ ကျောပြင်ကိုမျက်စိတစ်ဆံုးငေးကြည့်ကာ မမြင်နိုင်တော့သည့်အကွာအဝေးရောက်တော့မှ ရေခဲချောင်းတစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီအသီးသီးယူလိုက်သည်။ ဘာစကားမှတော့မဆိုဖြစ်ကြ။
          ခဏကြာတော့ လင်းသစ်ဆီက စကားသံတစ်ချို့ ပွင့်အန်လာသည်။
          “ပညာရှိတစ်ယောက်ကပြောဖူးတယ်ကွ။ အရင်ကဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာထက် အခုဘာဖြစ်နေ သလဲဆိုတာပိုအရေးကြီးတယ်တဲ့။”
          အဆက်အစပ်သိပ်မရှိလှသည့်စကားမို့ ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့ စူးစမ်းဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက် ကြသည်။
          “သူပြောတာငါသဘောကျတယ်။
          ဟုတ်တယ်။
          ပစ္စုပ္ပန်လောက်ဘယ်အရာမှ အရေးမကြီးဘူး။
          ဒါပေမယ့် အတိတ်နဲ့ပစ္စုပ္ပန်ကို ခွဲပြောထားတာတော့ ငါလက်မခံနိုင်ဘူး။
          ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပစ္စုပ္ပန်ဆိုတာအတိတ်ရဲ့ပဲ့ပြင်မှုကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့အရာလို့ ငါခံယူထား လို့ပဲ။”
          လင်းသစ်စကားတို့က အနည်းငယ်နားလည်ရခက်လာသည်။
          “အဲဒီတော့ မင်းကဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲလင်းသစ်ရဲ့။”
          လင်းစစ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ဖြင့်ဆိုသည်။
          “ဒီလိုကွာ။ ဒီနေ့မှာတော့ ဒီနေ့ဟာပစ္စုပ္ပန်ပဲ။
          အဲ…ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန်ရောက်ရင်တော့ ဒီနေ့ဟာအတိတ်ဖြစ်သွားမယ်။ မနက်ဖြန်ဟာ ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်သွားမယ်။
          ငါပြောတာသဘောပေါက်လား။”
          “အင်း”
          ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့၏ထောက်ခံသံကပြိုင်တူ။
          “ဒီကောင်လေးလည်းဒီအတိုင်းပဲ။
          နောင်တစ်ချိန် သူဘာဖြစ်မလဲ ငါမပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီထက်ပိုအသက်တွေကြီးလာလို့ သူ့အတိတ်ကိုသူပြန်စဥ်းစားတဲ့အခါ ရေခဲချောင်းပုံးလေးကိုင်ပြီး ဝမ်းရေးကိုဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ခုရုပ်ပံုလွှာက အသက်ဝင်နေမှာအမှန်ပဲ။
          အနည်းဆံုးတော့ သူရေသာခိုတဲ့လမ်းမလိုက်ခဲ့ဖူးဘူး။ အနည်းဆံုးတော့ ခြေတွေလက်တွေ အကောင်းကြီးရှိနေသားနဲ့ သူများတွေလို တောင်းရမ်းနေတဲ့ကလေးလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့ကွာ။”
          “အဲဒီတော့…”
          “အဲဒီတော့ ဒီကိစ္စတွေက အခုအချိန်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် နောင်တစ်ချိန် သူအသက်ကြီးလို့ ဒီထက်ပိုတည်ငြိမ်တဲ့ဘဝလေးဖြစ်သွားတဲ့အခါ အခုကိစ္စတွေက သူ့အဖို့ဂုဏ်ယူစရာတွေ၊ အမှတ်တရတွေ၊ အင်အားတွေဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
          အခုငါတို့ကိုပဲကြည့်လေ။ ငါတို့ငယ်ငယ်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေက အခုအချိန်မှာတော့ ကြည်နူးစရာတွေဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။
          ဒါဟာဘာကြောင့်လဲ။ ငါတို့ဘာကြောင့်ကြည်နူးတာလဲ။ အဖြေကငါတို့စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့သစ်ပင်တွေမှာ အသီးအပွင့်တွေဝေဆာနေလို့ပဲ။ နောက်တစ်ခုက အဲဒီသစ်ပင်တွေဟာလည်း အဆိပ်ပင်တွေမဟုတ်လို့ပဲ။”
          ဒီတော့မှ လင်းသစ်ဆိုလိုရင်းကို အသေအချာသဘောပေါက်တော့သည်။
          ဒါတင်မက လင်းသစ်ပြောသောစကားတွေကလည်း ကျွန်တော်တို့စိတ်တွင်းက ရင်ခုန်သံတွေ အတိုင်းပဲမို့ အားလံုးကအပြံုးကိုယ်စီ။
          “နောက်ပြီး အတိတ်နဲ့ပစ္စုပ္ပန်တို့ဟာ မျဥ်းတစ်ဖြောင့်တည်းပါဆိုတာကို ဒီခရေပင်လေးသံုးပြီး ငါသက်သေထပ်ပြလို့ရတယ်။”
          လင်းသစ်က ကျွန်တော်တို့မှီထားသည့် ခရေပင်လေးကိုမေးငေါ့ရင်းဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ သူ့စကားကို ပိုလို့စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။
          “ဆိုစမ်းပါဦးကွ”
          လင်းစစ်အသံကရွှင်မြူးနေသည်။
          “ငါတို့တွေ တက္ကသိုလ်တတိယနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ ခင်မင်မှုအထိမ်းအမှတ်ဆိုပြီး အပင် လေးတစ်ပင်စိုက်ခဲ့ဖူးတာမှတ်မိလား။
          အဲဒါဟောဒီခရေပင်လေးပဲ။”
          “ဟင်”
          “အဲဒါ”
          ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့၏ အာမေဋိတ်သံတွေကပြိုင်တူ
          လင်းသစ်ကတော့ပြံုးစစဖြင့်
          “ငါပြောတာအဲဒါပေ့ါ။
          ပစ္စုပ္ပန်နဲ့အတိတ်ဆိုတာ ခွဲခြားပြီးပြောစရာမဟုတ်ပါဘူးကွာ။ မျဥ်းတစ်ဖြောင့်တည်းမှာ ရှိနေ ကြတဲ့အရာတွေပါ။”
          စကားသံတို့က တိုက်ခတ်လာသည့်လေပြည်နှင့်အတူ စီးမျောသွားကြသည်။
          လင်းသစ်ကတော့ သူ့စကားသူသဘောကျဟန်ဖြင့်ပြံုး၏။
          ထို့နောက် သူငယ်ချင်း၃ယောက် တစ်ယောက်ပုခံုးတစ်ယောက် တင်းတင်းဖက်လိုက်ကြသည်။
          မွန်းလွဲချိန်မို့နေအပူရှိန်ကပြင်းသည်။
          သို့သော် ခရေပင်အောက်ရှိ လူရွယ်၃ယောက်အတွက်တော့အေးသည်။
          အေးမြပါသည်။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(လင်း)
(Unicode)

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၄-ဇာတ္သိမ္း
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
          လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနပူတာေၾကာင့္ေရာ စကားေျပာတာေၾကာင့္ေရာ ေမာခဲ႔သည့္အေမာ ေတြက ဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ့ တစ္မုဟုတ္ျခင္းေျပသြားသည္။
          သိပ္ေတာ့ခမ္းခမ္းနားနားမဟုတ္။
          ၆ႏွစ္၇ႏွစ္သားအရြယ္ ခေရပင္ေလးတစ္ပင္။ ထုိခေရပင္ကိုဝိုင္းပတ္ကာရိုက္ထားသည့္ကြပ္ျပစ္။ ဤမွ်သာ။
          သို႔ေသာ္ ထိုအရာေလးကပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖို႔တန္ဖိုးရွိလွသည္။ ေလတစ္ခ်က္ေဝ့လိုက္တိုင္း ႏွာေခါင္း ထဲတိုးဝင္လာသည့္ ခေရပန္းရနံ႔ေလးကလည္းသင္းပ်႕ံလွ၏။
          ထိုအခ်ိန္တြင္
          “တစ္ေခ်ာင္း၁၀၀တည္း။ ေရခဲေခ်ာင္းစားၾကဦးမလား။ ေရခဲေခ်ာင္း…ေရခဲေခ်ာင္း။”
          အသံႏွင့္တကြ မ်က္လံုးႏွင့္ပါျမင္လိုက္ရသည္က ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလးတစ္ဦး။ အသက္က၈ႏွစ္ ေလာက္သာရွိဦးမည္။ သို႔ေသာ္ ေနပူဒဏ္ထိ၍မဲျပာေနေသာအသားအရည္ႏွင့္ အေရာင္မေပၚေတာ့သည့္ အဝတ္အစားတို႔က အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ဘဝၾကမ္းသူေလးျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ ငယ္စဥ္ အခ်ိန္လိုသာဆို ထိုကေလးကိုကူၿပီး ေရခဲေခ်ာင္းလိုက္ေရာင္းေပးမိမွာျဖစ္ေပမယ့္ အခုအသက္အရြယ္ႏွင့္ ကေတာ့မသင့္ေတာ္။
          “ကေလးေရ ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္းေပးကြာ”
          စားခ်င္လွတယ္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ကေလးေလးကိုသနားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရခဲေခ်ာင္း၃ေခ်ာင္း ဝယ္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ ပိုက္ဆံ၅၀၀တန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးကာ ပိုတာျပန္အမ္းရန္မလိုေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မိသည္။
          ေပ်ာ္္ရႊင္စြာထြက္သြားေသာ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေလး၏ ေက်ာျပင္ကိုမ်က္စိတစ္ဆံုးေငးၾကည့္ကာ မျမင္ႏိုင္ေတာ့သည့္အကြာအေဝးေရာက္ေတာ့မွ ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီအသီးသီးယူလိုက္သည္။ ဘာစကားမွေတာ့မဆိုျဖစ္ၾက။
          ခဏၾကာေတာ့ လင္းသစ္ဆီက စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ပြင့္အန္လာသည္။
          “ပညာရွိတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ကြ။ အရင္ကဘာျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာထက္ အခုဘာျဖစ္ေန သလဲဆိုတာပိုအေရးႀကီးတယ္တဲ႔။”
          အဆက္အစပ္သိပ္မရွိလွသည့္စကားမို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔ စူးစမ္းဟန္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ ၾကသည္။
          “သူေျပာတာငါသေဘာက်တယ္။
          ဟုတ္တယ္။
          ပစၥဳပၸန္ေလာက္ဘယ္အရာမွ အေရးမႀကီးဘူး။
          ဒါေပမယ့္ အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္ကို ခြဲေျပာထားတာေတာ့ ငါလက္မခံႏိုင္ဘူး။
          ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဆိုတာအတိတ္ရဲ႕ပဲ႔ျပင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ႔အရာလို႔ ငါခံယူထား လို႔ပဲ။”
          လင္းသစ္စကားတို႔က အနည္းငယ္နားလည္ရခက္လာသည္။
          “အဲဒီေတာ့ မင္းကဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲလင္းသစ္ရဲ႕။”
          လင္းစစ္က စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ဆိုသည္။
          “ဒီလိုကြာ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဒီေန႔ဟာပစၥဳပၸန္ပဲ။
          အဲ…ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီေန႔ဟာအတိတ္ျဖစ္သြားမယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ ပစၥဳပၸန္ ျဖစ္သြားမယ္။
          ငါေျပာတာသေဘာေပါက္လား။”
          “အင္း”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ေထာက္ခံသံကၿပိဳင္တူ။
          “ဒီေကာင္ေလးလည္းဒီအတိုင္းပဲ။
          ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူဘာျဖစ္မလဲ ငါမေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ပိုအသက္ေတြႀကီးလာလို႔ သူ႔အတိတ္ကိုသူျပန္စဥ္းစားတဲ႔အခါ ေရခဲေခ်ာင္းပုံးေလးကိုင္ၿပီး ဝမ္းေရးကိုေျဖရွင္းခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ခုရုပ္ပံုလႊာက အသက္ဝင္ေနမွာအမွန္ပဲ။
          အနည္းဆံုးေတာ့ သူေရသာခိုတဲ႔လမ္းမလိုက္ခဲ႔ဖူးဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျခေတြလက္ေတြ အေကာင္းႀကီးရွိေနသားနဲ႔ သူမ်ားေတြလို ေတာင္းရမ္းေနတဲ႔ကေလးေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူးေပါ့ကြာ။”
          “အဲဒီေတာ့…”
          “အဲဒီေတာ့ ဒီကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူအသက္ႀကီးလို႔ ဒီထက္ပိုတည္ၿငိမ္တဲ႔ဘဝေလးျဖစ္သြားတဲ႔အခါ အခုကိစၥေတြက သူ႔အဖို႔ဂုဏ္ယူစရာေတြ၊ အမွတ္တရေတြ၊ အင္အားေတြျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
          အခုငါတို႔ကိုပဲၾကည့္ေလ။ ငါတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္ခဲ႔တဲ႔ကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာေတြျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား။
          ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ။ ငါတို႔ဘာေၾကာင့္ၾကည္ႏူးတာလဲ။ အေျဖကငါတို႔စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔သစ္ပင္ေတြမွာ အသီးအပြင့္ေတြေဝဆာေနလို႔ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီသစ္ပင္ေတြဟာလည္း အဆိပ္ပင္ေတြမဟုတ္လို႔ပဲ။”
          ဒီေတာ့မွ လင္းသစ္ဆိုလိုရင္းကို အေသအခ်ာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          ဒါတင္မက လင္းသစ္ေျပာေသာစကားေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္းက ရင္ခုန္သံေတြ အတိုင္းပဲမို႔ အားလံုးကအၿပံဳးကိုယ္စီ။
          “ေနာက္ၿပီး အတိတ္နဲ႔ပစၥဳပၸန္တို႔ဟာ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းပါဆိုတာကို ဒီခေရပင္ေလးသံုးၿပီး ငါသက္ေသထပ္ျပလို႔ရတယ္။”
          လင္းသစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔မွီထားသည့္ ခေရပင္ေလးကိုေမးေငါ့ရင္းဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ သူ႔စကားကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားသြားရသည္။
          “ဆိုစမ္းပါဦးကြ”
          လင္းစစ္အသံကရႊင္ျမဴးေနသည္။
          “ငါတို႔ေတြ တကၠသိုလ္တတိယႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ခင္မင္မႈအထိမ္းအမွတ္ဆိုၿပီး အပင္ ေလးတစ္ပင္စိုက္ခဲ႔ဖူးတာမွတ္မိလား။
          အဲဒါေဟာဒီခေရပင္ေလးပဲ။”
          “ဟင္”
          “အဲဒါ”
          ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔၏ အာေမဋိတ္သံေတြကၿပိဳင္တူ
          လင္းသစ္ကေတာ့ၿပံဳးစစျဖင့္
          “ငါေျပာတာအဲဒါေပ့ါ။
          ပစၥဳပၸန္နဲ႔အတိတ္ဆိုတာ ခြဲျခားၿပီးေျပာစရာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းမွာ ရွိေန ၾကတဲ႔အရာေတြပါ။”
          စကားသံတို႔က တိုက္ခတ္လာသည့္ေလျပည္ႏွင့္အတူ စီးေမ်ာသြားၾကသည္။
          လင္းသစ္ကေတာ့ သူ႔စကားသူသေဘာက်ဟန္ျဖင့္ၿပံဳး၏။
          ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ တစ္ေယာက္ပုခံုးတစ္ေယာက္ တင္းတင္းဖက္လိုက္ၾကသည္။
          မြန္းလြဲခ်ိန္မို႔ေနအပူရွိန္ကျပင္းသည္။
          သို႔ေသာ္ ခေရပင္ေအာက္ရွိ လူရြယ္၃ေယာက္အတြက္ေတာ့ေအးသည္။
          ေအးျမပါသည္။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

image

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၃ (မျဥ်းဖြောင့်တို့၏ဒိုင်ယာရီ-အပိုင်း၃)

          သစ္ပင္ရိပ္တို႔ႏွင့္ အံု႔မိႈင္းေနေသာလမ္းမို႔ ေန႔လည္ဆိုေပမယ့္သိပ္မပူ။ သူတို႔ငယ္စဥ္အခ်ိန္က ခပ္ေသးေသးသာရွိခဲ႔သည့္သစ္ပင္တို႔သည္ ခုေတာ့လည္းငြားငြားစြင့္စြင့္ႂကြားႂကြားဝင့္ဝင့္ႏွင့္အသြင္သ႑ာန္ေတြ ေျပာင္းေနေလၿပီ။
          ဒီလိုေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုလည္းျပန္သံုးသပ္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္းအနည္းႏွင့္အမ်ား ေတာ့ေျပာင္းလဲခဲ႔ၾကေလၿပီ။
          သို႔ေသာ္ အသြင္သ႑ာန္ေတြကအေရးမႀကီးပါ။
          သစ္ပင္မွန္လွ်င္ အနည္းဆံုးေတာ့ အရိပ္ေပးႏိုင္ရမည္။
          လူဘယ္ႏွေယာက္ ကိုယ့္ေၾကာင့္အေမာေျပၿပီးၿပီလဲ။ လူဘယ္ႏွေယာက္ကို အရိပ္မိုးေပးႏိုင္ခဲ႔ ၿပီလဲ။ ထိုအေၾကာင္းတရားတို႔သာ အေရးႀကီးသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ထင္ပါသည္။
          “အဟမ္း”
          လင္းသစ္ကေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႔လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ အနည္းငယ္စိတ္လႈပ္ရွားေနေသာအသံျဖင့္
          “မင္းတို႔ ထားႏြယ္ကို မွတ္မိၾကေသးလား”
          ထားႏြယ္။
          မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းအသားျဖဴျဖဴႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလး။ အေနေအးၿပီး အစဥ္သျဖင့္ စာအုပ္တစ္ခု မဟုတ္တစ္ခုဖတ္ေနတတ္သူ။
          “သူနဲ႔ငါက ဘာမွေတာ့မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ။ အခုမွအစပ်ိဳးဆဲေပါ့။”
          ထိုစကားၾကားေတာ့ လင္းစစ္တစ္ေယာက္ ငယ္စဥ္ကအက်င့္ကျပန္ေပၚလာသည္။
          မ်က္လံုးႀကီးျပဴး၊ ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲကာ နားကိုအသားကုန္စြင့္ထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လင္းသစ္စကားေတြကို မၾကားတစ္ခ်က္ၾကားတစ္ခ်က္။
          “သူလည္း အခုက်ဴတာပဲေလ။ ငါနဲ႔အတူတူပဲ။ အရင္တုန္းကသိပ္မသိလို႔ ………………………”
          လင္းသစ္စကားတို႔က ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာ တိုးတိမ္ေဖ်ာ့ဝင္သြားသည္။
          ထို႔ေနာက္ အတိတ္ပံုရိပ္တို႔က ပိတ္ကားေတြလို မ်က္လံုးတြင္အစီအရီ…။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          ထိုေန႔က ဦးေက်ာ္ဆိုင္မွာ သူတို႔စကားေကာင္းေနၾကသည္။
          သူတို႔ဆိုသည္က သူတို႔၃ေယာက္အျပင္ သိပ္မၾကာခင္ရက္ပိုင္းကမွ ရည္းစားျဖစ္သြားၾကေသာ မူယာႏွင့္ညီလတ္တို႔ျဖစ္သည္။
          ေရာက္တက္ရာရာစကားေျပာေနၾကရင္း ဘယ္သူကအစပ်ိဳးလိုက္သည္မသိ ေက်ာင္းအပ္သည့္ ကုန္က်စရိတ္ေတြဖက္ေရာက္သြားသည္။
          စတုတၳႏွစ္ေရာက္လာၿပီမို႔ ဘာလိုလိုႏွင့္အတန္းေတြႀကီးလာၾကၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ကလည္း ပိုလာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ေျပာျဖစ္ေနၾကသည္။
          မူယာလည္းစကားဝိုင္းထဲ တစ္ခြန္းစႏွစ္ခြန္းစဝင္ေျပာေနရာမွ တစ္စုံတစ္ခုကိုသတိရသြားဟန္ျဖင့္ ရုတ္တရက္မ်က္ႏွာေလးအိုက်သြားသည္။
          ဒီေတာ့ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကို အရိပ္လိုၾကည့္ေနေသာ ညီလတ္က
          “ခ်စ္ ဘာျဖစ္လို႔မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာလဲဟင္”
          ညီလတ္ေမးသံကိုၾကားေတာ့ မူယာကသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ညီလတ္မ်က္ႏွာကိုတစ္ခ်က္ ၾကည့္ကာ ေခါင္းကိုခပ္ေလးေလးခါယမ္းလိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္ မ်က္ႏွာျပန္လႊဲကာ
          “မူယာ့သူငယ္ခ်င္း ထားႏြယ္ေၾကာင့္ပါ။”
          “ဟင္…ထားႏြယ္ေၾကာင့္…။ ထားႏြယ္က ဘာျဖစ္လို႔တဲ႔လဲ။”
          “ထားႏြယ္ရဲ႕အေဖ လူလိမ္ခံလိုက္ရတယ္။ သူလုပ္ငန္းလုပ္မယ့္ေငြေတြ အလိမ္ခံလိုက္ရတာ။ အခုသူတို႔မိသားစု အေႂကြးပတ္လည္ဝိုင္းေနၿပီ။ ထားႏြယ္လည္းေက်ာင္းထြက္ရေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းစားရိတ္မွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တာ”
          မူယာ့စကားက ညီလတ္ကိုေတာ့မသိ။ သူတို႔၃ေယာက္ရင္ကို အေတာ္လႈပ္ခတ္သြားေစသည္။
          ထားႏြယ္ကို တစ္တန္းတည္းသားခ်င္းမို႔ သူတို႔ပိုသိသည္။ အေနေအးသည္။ စာေတာ္သည္။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးသည္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေလွေလွာ္ရင္းတက္က်ိဳးရမည့္အျဖစ္ကို သူတို႔လက္မခံခ်င္။
          “ဒါနဲ႔မူယာ ထားႏြယ္ဘယ္ေတာ့ေလာက္ထြက္မယ္လို႔ေျပာလဲ။”
          လင္းသစ္၏ စကားသံက အနည္းငယ္တုန္ယင္ေနသေယာင္
          “ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ ငါလည္းမသိဘူးလင္းသစ္ရဲ႕။ ဒီလထဲမွာဆိုတာပဲသိတယ္။”
          သူတို႔သံုးေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ထိုအၾကည့္ေတြထဲမွာ သူတို႔ခ်င္းသာသိသည့္ စကားေတြကေဝ့ဝဲေနသည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          “အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ အဲဒါပါပဲတီခ်ယ္ရယ္။”
          သူတို႔၃ေယာက္ေျပာသည့္စကားေတြကို သူတို႔Family teacherေဒၚသီတာကနားေထာင္ရင္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညွိတ္ေနသည္။
          “ပထမကမူယာေျပာသေလာက္အေျခအေနမဆိုးဘူးထင္တာ တစ္ပတ္ေက်ာ္တဲ႔အထိ ထားႏြယ္ ေက်ာင္းလာမတက္ေတာ့မွ…”
          လင္းသစ္က ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ဟန္ျဖင့္ စကားကိုျဖတ္လိုက္သည္။
          “ေအးကြယ္…။ ဒီလိုၾကားရတာ တီခ်ယ္လည္းစိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒီေတာ့ သားတို႔ကဘယ္လို ျဖစ္ခ်င္လဲ။ တီခ်ယ္ဘာကူညီေပးရမလဲ။”
          တီခ်ယ့္စကားၾကားေတာ့ လင္းသစ္မ်က္ဝန္းေတြအေရာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္သြားသည္။
          ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တိုင္ပင္ထားသည့္အတိုင္း
          “ထားႏြယ္ရဲ႕ေက်ာင္းစားရိတ္ကို ကြၽန္ေတာ္တိ႔ုေထာက္ေပးခ်င္တယ္တီခ်ယ္”
          “ေဟ”
          “ဟုတ္တယ္တီခ်ယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က်ဴရွင္ယူတဲ႔အခါ တစ္ေယာက္၂ဘာသာစီပဲယူေတာ့မယ္။ က်န္တဲ႔၄ဘာသာဖိုးပိုက္ဆံေတြကို တီခ်ယ္ကတစ္ဆင့္ ထားႏြယ္ကိုေပးေပး။ တီခ်ယ္ေထာက္တဲ႔သေဘာမ်ိဳး နဲ႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေပးရင္ သူရွက္သြားမွာစိုးလို႔။”
          “ေၾသာ္…ဟုတ္ၿပီ။ တီခ်ယ္သေဘာေပါက္ၿပီ။ စိတ္မပူနဲ႔သားတို႔။ တီခ်ယ္ကူညီမယ္။ စိတ္ခ်။”
          တီခ်ယ္၏စကားသံက ဒိုင္ခံေျပာေနသူလင္းသစ္အပါအဝင္ သူတို႔အားလံုးအဖို႔အားတက္ဖြယ္ရာ။
          ထို႔ေနာက္ တီခ်ယ့္ကိုေက်းဇူးတင္စကားအထပ္ထပ္ဆိုၿပီး နားေနခန္းထဲကျပန္ထြက္လာေတာ့ သူတို႔ေျခလွမ္းအစံုက သိသိသာသာေပါ့ပါးေနသည္။
          ေသခ်ာပါသည္။
          သူတို႔တစ္ဘဝလံုး အမွတ္တရျဖစ္ေနမည့္ အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္ၿပီးခဲ႔ေလၿပီ။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ၾကည္ႏူးရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လုပ္ခဲ႔ၾကသည့္ အလုပ္က အကိုင္းအခက္ေတြသာမက အသီးအပြင့္ေတြပါေဝဆာေနၿပီဟုဆိုရပါမည္။ ထားႏြယ္တစ္ေယာက္ က်ဴတာပင္ျဖစ္ခဲ႔ေလၿပီမဟုတ္လား။
          “ငါ မင္းတို႔ကိုတစ္ခုေတာ့ေျပာစရာရွိတယ္ကြ။”
          လင္းသစ္က ထားႏြယ္ႏွင့္သူ႔အေၾကာင္းေျပာေနရာမွ စကားစကိုခဏျဖတ္လိုက္ၿပီး တည္ၿငိမ္စြာ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေရာ၊ လင္းစစ္ေရာ အာရံုစိုက္လိုက္သည္။
          “တစ္ျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ တို႔ေတြ သူ႔ကိုကူညီခဲ႔တဲ႔ကိစၥကိုေတာ့ ငါေျပာမထားေသးဘူး။”
          “ကူညီခဲ႔တာ။ ဘာကူညီခဲ႔တာလဲေဟ။”
          လင္းစစ္က သံေယာင္လိုက္ရင္းျပန္ေမးသည္။
          ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမ့တတ္ရန္ေကာဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ အၾကည့္ခံရသူကလင္းစစ္။
          “ငါတို႔ေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္ဝိုင္းေထာက္ေပးခဲ႔တဲ႔ကိစၥေလကြာ။”
          ဒီေတာ့မွ လင္းစစ္တစ္ေယာက္ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္
          “ေအးကြာ…။ ငါလည္း တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဟီး………။”
          ဘာရယ္မဟုတ္။
          ကြၽန္ေတာ္တို႔၃ေယာက္ ၿပိဳင္တူဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ျဖစ္ၾကသည္။
          လူရြယ္သံုးေယာက္၏ေျခလွမ္းတို႔က ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္စြာ။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          သစ်ပင်ရိပ်တို့နှင့် အံု့မှိုင်းနေသောလမ်းမို့ နေ့လည်ဆိုပေမယ့်သိပ်မပူ။ သူတို့ငယ်စဥ်အချိန်က ခပ်သေးသေးသာရှိခဲ့သည့်သစ်ပင်တို့သည် ခုတော့လည်းငွားငွားစွင့်စွင့်ကြွားကြွားဝင့်ဝင့်နှင့်အသွင်သဏ္ဍာန်တွေ ပြောင်းနေလေပြီ။
          ဒီလိုတွေးမိတော့ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုလည်းပြန်သံုးသပ်မိသည်။ ကျွန်တော်တို့လည်းအနည်းနှင့်အများ တော့ပြောင်းလဲခဲ့ကြလေပြီ။
          သို့သော် အသွင်သဏ္ဍာန်တွေကအရေးမကြီးပါ။
          သစ်ပင်မှန်လှျင် အနည်းဆံုးတော့ အရိပ်ပေးနိုင်ရမည်။
          လူဘယ်နှယောက် ကိုယ့်ကြောင့်အမောပြေပြီးပြီလဲ။ လူဘယ်နှယောက်ကို အရိပ်မိုးပေးနိုင်ခဲ့ ပြီလဲ။ ထိုအကြောင်းတရားတို့သာ အရေးကြီးသည်ဟု ကျွန်တော်ကတော့ထင်ပါသည်။
          “အဟမ်း”
          လင်းသစ်ကချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။
          ထို့နောက် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံဖြင့်
          “မင်းတို့ ထားနွယ်ကို မှတ်မိကြသေးလား”
          ထားနွယ်။
          မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းအသားဖြူဖြူနှင့် ချစ်စရာကောင်မလေး။ အနေအေးပြီး အစဥ်သဖြင့် စာအုပ်တစ်ခု မဟုတ်တစ်ခုဖတ်နေတတ်သူ။
          “သူနဲ့ငါက ဘာမှတော့မဖြစ်သေးပါဘူးကွာ။ အခုမှအစပျိုးဆဲပေါ့။”
          ထိုစကားကြားတော့ လင်းစစ်တစ်ယောက် ငယ်စဥ်ကအကျင့်ကပြန်ပေါ်လာသည်။
          မျက်လံုးကြီးပြူး၊ ပါးစပ်ကြီးဖြဲကာ နားကိုအသားကုန်စွင့်ထားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ လင်းသစ်စကားတွေကို မကြားတစ်ချက်ကြားတစ်ချက်။
          “သူလည်း အခုကျူတာပဲလေ။ ငါနဲ့အတူတူပဲ။ အရင်တုန်းကသိပ်မသိလို့ ………………………”
          လင်းသစ်စကားတို့က ကျွန်တော့်နားထဲမှာ တိုးတိမ်ဖျော့ဝင်သွားသည်။
          ထို့နောက် အတိတ်ပံုရိပ်တို့က ပိတ်ကားတွေလို မျက်လံုးတွင်အစီအရီ…။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          ထိုနေ့က ဦးကျော်ဆိုင်မှာ သူတို့စကားကောင်းနေကြသည်။
          သူတို့ဆိုသည်က သူတို့၃ယောက်အပြင် သိပ်မကြာခင်ရက်ပိုင်းကမှ ရည်းစားဖြစ်သွားကြသော မူယာနှင့်ညီလတ်တို့ဖြစ်သည်။
          ရောက်တက်ရာရာစကားပြောနေကြရင်း ဘယ်သူကအစပျိုးလိုက်သည်မသိ ကျောင်းအပ်သည့် ကုန်ကျစရိတ်တွေဖက်ရောက်သွားသည်။
          စတုတ္ထနှစ်ရောက်လာပြီမို့ ဘာလိုလိုနှင့်အတန်းတွေကြီးလာကြပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ကုန်ကျစရိတ်တွေ ကလည်း ပိုလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ပြောဖြစ်နေကြသည်။
          မူယာလည်းစကားဝိုင်းထဲ တစ်ခွန်းစနှစ်ခွန်းစဝင်ပြောနေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက်မျက်နှာလေးအိုကျသွားသည်။
          ဒီတော့ ချစ်သူမျက်နှာကို အရိပ်လိုကြည့်နေသော ညီလတ်က
          “ချစ် ဘာဖြစ်လို့မျက်နှာပျက်သွားတာလဲဟင်”
          ညီလတ်မေးသံကိုကြားတော့ မူယာကသက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ညီလတ်မျက်နှာကိုတစ်ချက် ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုခပ်လေးလေးခါယမ်းလိုက်သည်။
          ထို့နောက် မျက်နှာပြန်လွှဲကာ
          “မူယာ့သူငယ်ချင်း ထားနွယ်ကြောင့်ပါ။”
          “ဟင်…ထားနွယ်ကြောင့်…။ ထားနွယ်က ဘာဖြစ်လို့တဲ့လဲ။”
          “ထားနွယ်ရဲ့အဖေ လူလိမ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူလုပ်ငန်းလုပ်မယ့်ငွေတွေ အလိမ်ခံလိုက်ရတာ။ အခုသူတို့မိသားစု အကြွေးပတ်လည်ဝိုင်းနေပြီ။ ထားနွယ်လည်းကျောင်းထွက်ရတော့မယ်။ ကျောင်းစားရိတ်မှ မတတ်နိုင်တော့တာ”
          မူယာ့စကားက ညီလတ်ကိုတော့မသိ။ သူတို့၃ယောက်ရင်ကို အတော်လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
          ထားနွယ်ကို တစ်တန်းတည်းသားချင်းမို့ သူတို့ပိုသိသည်။ အနေအေးသည်။ စာတော်သည်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးသည်။ ဒီလိုမျိုး လှေလှော်ရင်းတက်ကျိုးရမည့်အဖြစ်ကို သူတို့လက်မခံချင်။
          “ဒါနဲ့မူယာ ထားနွယ်ဘယ်တော့လောက်ထွက်မယ်လို့ပြောလဲ။”
          လင်းသစ်၏ စကားသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသယောင်
          “သေသေချာချာတော့ ငါလည်းမသိဘူးလင်းသစ်ရဲ့။ ဒီလထဲမှာဆိုတာပဲသိတယ်။”
          သူတို့သံုးယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအကြည့်တွေထဲမှာ သူတို့ချင်းသာသိသည့် စကားတွေကဝေ့ဝဲနေသည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          “အဖြစ်အပျက်ကတော့ အဲဒါပါပဲတီချယ်ရယ်။”
          သူတို့၃ယောက်ပြောသည့်စကားတွေကို သူတို့Family teacherဒေါ်သီတာကနားထောင်ရင်း ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညှိတ်နေသည်။
          “ပထမကမူယာပြောသလောက်အခြေအနေမဆိုးဘူးထင်တာ တစ်ပတ်ကျော်တဲ့အထိ ထားနွယ် ကျောင်းလာမတက်တော့မှ…”
          လင်းသစ်က ဆက်မပြောချင်တော့ဟန်ဖြင့် စကားကိုဖြတ်လိုက်သည်။
          “အေးကွယ်…။ ဒီလိုကြားရတာ တီချယ်လည်းစိတ်မကောင်းဘူး။ ဒီတော့ သားတို့ကဘယ်လို ဖြစ်ချင်လဲ။ တီချယ်ဘာကူညီပေးရမလဲ။”
          တီချယ့်စကားကြားတော့ လင်းသစ်မျက်ဝန်းတွေအရောင် တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားသည်။
          ထို့နောက် သူငယ်ချင်းသံုးယောက်တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း
          “ထားနွယ်ရဲ့ကျောင်းစားရိတ်ကို ကျွန်တော်တိ့ုထောက်ပေးချင်တယ်တီချယ်”
          “ဟေ”
          “ဟုတ်တယ်တီချယ်။ ကျွန်တော်တို့ကျူရှင်ယူတဲ့အခါ တစ်ယောက်၂ဘာသာစီပဲယူတော့မယ်။ ကျန်တဲ့၄ဘာသာဖိုးပိုက်ဆံတွေကို တီချယ်ကတစ်ဆင့် ထားနွယ်ကိုပေးပေး။ တီချယ်ထောက်တဲ့သဘောမျိုး နဲ့ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ပေးရင် သူရှက်သွားမှာစိုးလို့။”
          “သြော်…ဟုတ်ပြီ။ တီချယ်သဘောပေါက်ပြီ။ စိတ်မပူနဲ့သားတို့။ တီချယ်ကူညီမယ်။ စိတ်ချ။”
          တီချယ်၏စကားသံက ဒိုင်ခံပြောနေသူလင်းသစ်အပါအဝင် သူတို့အားလံုးအဖို့အားတက်ဖွယ်ရာ။
          ထို့နောက် တီချယ့်ကိုကျေးဇူးတင်စကားအထပ်ထပ်ဆိုပြီး နားနေခန်းထဲကပြန်ထွက်လာတော့ သူတို့ခြေလှမ်းအစံုက သိသိသာသာပေါ့ပါးနေသည်။
          သေချာပါသည်။
          သူတို့တစ်ဘဝလံုး အမှတ်တရဖြစ်နေမည့် အလုပ်တစ်ခုကိုလုပ်ပြီးခဲ့လေပြီ။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ကြည်နူးရသည်။ ကျွန်တော်တို့လုပ်ခဲ့ကြသည့် အလုပ်က အကိုင်းအခက်တွေသာမက အသီးအပွင့်တွေပါဝေဆာနေပြီဟုဆိုရပါမည်။ ထားနွယ်တစ်ယောက် ကျူတာပင်ဖြစ်ခဲ့လေပြီမဟုတ်လား။
          “ငါ မင်းတို့ကိုတစ်ခုတော့ပြောစရာရှိတယ်ကွ။”
          လင်းသစ်က ထားနွယ်နှင့်သူ့အကြောင်းပြောနေရာမှ စကားစကိုခဏဖြတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုတော့ ကျွန်တော်ရော၊ လင်းစစ်ရော အာရံုစိုက်လိုက်သည်။
          “တစ်ခြားတော့မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ တို့တွေ သူ့ကိုကူညီခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုတော့ ငါပြောမထားသေးဘူး။”
          “ကူညီခဲ့တာ။ ဘာကူညီခဲ့တာလဲဟေ။”
          လင်းစစ်က သံယောင်လိုက်ရင်းပြန်မေးသည်။
          ဒီတစ်ခါတော့ မေ့တတ်ရန်ကောဆိုသည့်အကြည့်ဖြင့် အကြည့်ခံရသူကလင်းစစ်။
          “ငါတို့တွေ ကျောင်းစားရိတ်ဝိုင်းထောက်ပေးခဲ့တဲ့ကိစ္စလေကွာ။”
          ဒီတော့မှ လင်းစစ်တစ်ယောက်ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်
          “အေးကွာ…။ ငါလည်း တစ်ချို့ကိစ္စတွေ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဟီး………။”
          ဘာရယ်မဟုတ်။
          ကျွန်တော်တို့၃ယောက် ပြိုင်တူဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ဖြစ်ကြသည်။
          လူရွယ်သံုးယောက်၏ခြေလှမ်းတို့က ပေါ့ပါးလတ်ဆတ်စွာ။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၂ (မျဥ်းဖြောင့်တို့၏ဒိုင်ယာရီ-အပိုင်း၂)

          ကန္တင္းန္ေရာက္ၿပီ။
          သို႔ေသာ္ အရိုးစြဲေနသည့္အက်င့္ေၾကာင့္ ႀကံဳရာဆိုင္မထိုင္။ သူတို႔ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ထိုင္ေနက်ျဖစ္သည့္ ဦးေက်ာ္ဆိုင္မွာသာထိုင္ျဖစ္သည္။ 
          ဦးေက်ာ္ဆိုင္ရွိ အစားအေသာက္ေတြက လက္ရာေကာင္းသလို ဆိုင္အျပင္အဆင္ကလည္း သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းသည္။ စားပြဲထိုးေလးေတြကအစ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာသလို။ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာသည္။ စားသံုးသူ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ၾကာရွည္မေစာင့္ဆိုင္းရသည္ကလည္း ဒီဆိုင္ေလး၏ထူးျခားခ်က္။
          သို႔ေသာ္ တစ္ျခားဆိုင္မ်ားႏွင့္ လံုးဝကြဲျပားသည့္အခ်က္ကေတာ့ ဦးေက်ာ္ဆိုင္အျပင္ဖက္ရွိ ၾကာပန္းမ်ားေပါက္ေနသည့္ေရကန္၊ စံပယ္ပန္းရံုတို႔ႏွင့္အတူ ညီညီညာညာစီတန္းေနသည့္ သေျပပင္ႀကီးမ်ား ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။
          ခုလည္းဟိုတစ္ခ်ိန္ကအတိုင္းသာ။ အရသာ၊ ဆက္ဆံေရး၊ အျပင္အဆင္ အားလံုးကိုထိန္းထား ႏိုင္ေနဆဲပင္။
          ဒါေၾကာင့္လည္း ဆိုင္ေတြအမ်ားႀကီးရွိသည့္အနက္ ဦးေက်ာ္ဆိုင္ကိုသာ လူေတြပိုႀကိဳက္ျခင္း ျဖစ္မည္ဟု ထမင္းေပါင္းတစ္လုပ္စားရင္းေတြးလိုက္၏။ 
          ထိုစဥ္ အေနာက္ဖက္ကေပၚလာေသာ အသံၾသၾသႀကီးေၾကာင့္ အေတြးစမ်ားျပတ္ေတာက္သြား သည္။
          “ေကာင္ေလးတို႔ ဘယ္ကေနဘယ္လိုေရာက္လာၾကတာလဲကြ”
          ဒီအသံကို သူတို႔အေသအခ်ာသိသည္။ ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီးရင္းႏွီးခဲ႔သည့္ေလသံ။
          “ဟာ…ဦးေက်ာ္။ လာ…ထိုင္ပါဦးဗ်”
          သူတို႔ႏွစ္ဦးသား ဖိတ္မႏၲကျပဳမႈေၾကာင့္ ဦးေက်ာ္ထိုင္ခံုတစ္လံုးဆြဲကာ ဝိုင္းထဲဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
          ထို႔ေနာက္…။         
          “ကဲ…ဆိုစမ္းပါဦးကြ။ ဘယ္ကေနဘယ္လိုေပၚလာၾကတာတုန္း”
          “ဒီလိုဦးေက်ာ္ရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ လင္းစစ္ကကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ဝင္တယ္ေလ။ သိပ္မၾကာဘူး။ ရာထူးတိုးၿပီးႏိုင္ငံျခားအလႊတ္ခံရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ စီးပြားေရး အႀကံေပးအလုပ္လုပ္ၿပီး ဟိုေကာင္လင္းသစ္ကေတာ့ ဒီေက်ာင္းမွာက်ဴတာျပန္လုပ္တယ္။
          အခု ဒီေကာင္လင္းစစ္ ႏိုင္ငံျခားကေနခဏျပန္လာတုန္း။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုၿပီး ခ်ိန္းလိုက္တာပဲ။”
          “မင္းတို႔အေၾကာင္းေတြ ငါသိပါသကြာ။ လင္းသစ္ကိုေတြ႔တိုင္းအၿမဲေမးေနၾကပဲဟာ။ အဲ… ဒါနဲ႔ လင္းသစ္ေရာ။”
          “သူကစာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ရွိလို႔ အဲဒါၿပီးမွလာမယ္တဲ႔ဗ်။”
          ဒီေတာ့မွ ဦးေက်ာ္ကဇာတ္ရည္လည္သြားပံုျဖင့္ ေခါင္းတညွိတ္ညွိတ္လုပ္သည္။
          ထိုအခ်ိန္ လင္းစစ္က ဦးေက်ာ္ကို
          “ဒါနဲ႔ထူးဆန္းတယ္။ ဦးေက်ာ္ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုမွတ္မိတယ္လား”
          လင္းစစ္စကားကိုၾကားေတာ့ ဦးေက်ာ္တစ္ေယာက္ရယ္သည္။ သူရယ္ေတာ့ နဂိုကေမွးေနသည့္ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကပိုေမွးသြားၿပီး ကြမ္းခ်ိဳးတက္စျပဳေနသည့္သြားမ်ားက အစီအရီေပၚလာသည္။
          “ဘယ္ေမ့လိမ့္မလဲေကာင္ေလးေတြရာ။ ငါ့ဆိုင္နဲ႔မင္းတို႔သံုးေယာက္ဆိုတာ အမွတ္တရေတြ အမ်ားႀကီးမွအမ်ားႀကီးရယ္။”
          ဦးေက်ာ္စကားေၾကာင့္ လင္းစစ္တစ္ေယာက္ငိုင္သြားသည္။
          အမွတ္တရေတြ…။
          ဟုတ္သည္။
          အမ်ားႀကီး…အမ်ားႀကီးရယ္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          သူတို႔ေတြ တတိယႏွစ္၏ဒုတိယႏွစ္ဝက္ေရာက္ေတာ့ ကမ္းရိုးတန္းေဒသေတြမွာ မုန္တိုင္းအႀကီး အက်ယ္တိုက္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာဆို ရြာလံုးကြၽတ္ေရထဲေမ်ာပါသြားတာေတြေတာင္ရွိသည္။ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ အလြန္အားနည္းသည့္ကာလမို႔ ပ်က္စီးဆံုးရွံဳးမႈအေတာ္မ်ားသည္။ ဒီၾကားထဲသတင္းထုတ္ျပန္မႈကိုပါ ကန္႔သတ္ထားသျဖင့္ အေျခအေနမွန္ကိုလည္း ေတာ္ရံုလူေတြသိပ္မသိ။
          ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လင္းစစ္ကသတင္းစကားတစ္ခုသယ္လာသည္။
          “မုန္တိုင္းတိုက္သြားတာ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အေျခအေနအေတာ္ဆိုးေနတယ္ဆိုပဲ”
          လင္းစစ္စကားေၾကာင့္ သူ၊ လင္းသစ္အျပင္ ဆိုင္တြင္လူမက်သည့္အခ်ိန္မို႔ ဝိုင္းထဲလာထိုင္ ေနသည့္ဦးေက်ာ္ပါ ေခါင္းေတြေထာင္ကုန္သည္။ (ပထမႏွစ္ဝက္အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ား ဦးေက်ာ္ဆိုင္မွာသာ ကုန္ဆံုးခဲ႔သည္မို႔ ဦးေက်ာ္ႏွင့္က အေတာ္ေလးကိုရင္းႏွီးေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံဆို သူတို႔၄ေယာက္ႏွင့္အတူ ဝါသနာပါသူမ်ားစုကာ ဦးေက်ာ္ဆိုင္ထဲမွာတင္ အပြင့္ေလးအခက္ေလးေတြပြတ္ဖူးၾကသည္။)
          ထို႔ေနာက္ လင္းစစ္ကဆက္၍
          “အဲဒီဖက္မွာရွိတဲ႔ အမ်ိဳးေတြေျပာပံုအရဆို သူတို႔ၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာင္ အိမ္အမိုးကြၽတ္ထြက္တာေတြ၊ ေရႀကီးတာေတြျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ တစ္ကယ္ျဖစ္တဲ႔ေနရာေတြမွာ အေျခအေနဘယ္ေလာက္ဆိုးၾကမလဲ မေျပာ ႏိုင္ဘူး။”
          လင္းစ္၏ေနာက္ဆက္တြဲစကားက သနားစိတ္အခံရွိသည့္ သူ႔စိတ္ကိုဆြသည့္ႏွယ္။
          “ဒီေတာ့ တို႔ေတြဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ”
          “ငါ့သေဘာကေတာ့ လူစည္တဲ႔ေနရာေတြမွာ အလွဴလိုက္ခံခ်င္တယ္လင္းေခတ္ရာ”
          “အဲ…အဲ…ခဏေနဦး”
          လင္းသစ္ကနားမလည္သည့္ပံုျဖင့္ဝင္ဟန္႔သည္။
          “အလွဴခံတာေတာ့ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ့မျဖစ္ဘူးေနာ္လင္းစစ္”
          လင္းသစ္စကားေၾကာင့္ သူတို႔စကားဝိုင္းေလးကျပန္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။
          လင္းသစ္ေျပာတာလည္း ဟုတ္သည္။ ထိုစဥ္အခ်ိန္တုန္းက  အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပံုစံမွာ လူစုတာဆိုလို႔ ေမ်ာက္ပြဲေတာင္ခပ္ဟဟမလုပ္ရသည့္အေျခအေန။
          “ဒီလိုလုပ္ၾကမလားေကာင္ေလးေတြ။ အလွမ္းက်ယ္လြန္းရင္ အလယ္လပ္မယ္ကြာ။ မင္းတို႔ေတြ ဒီေက်ာင္းထဲမွာပဲ အလွဴခံၾကရင္ေရာ”
          တစ္ခ်ိန္လံုးၿငိမ္ေနရာမွ ဝင္ေျပာလိုက္သည့္ ဦးေက်ာ္စကားေၾကာင့္ သူတို႔ေခါင္းမ်ားဆတ္ခနဲ ျပန္မတ္လာၾကသည္။
          “ၿမိဳ႕တြင္းေလာက္ လူသြားလူလာမမ်ားေပမယ့္ ေက်ာင္းကလည္းေက်ာင္းအေလ်ာက္ေတာ့ လူရွိ ပါတယ္။
          ေနာက္ၿပီး ဆရာမေတြ၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြနဲ႔ညွိၿပီး မင္းတို႔တစ္တန္းဝင္တစ္တန္းထြက္ အလွဴခံခ်င္လည္း ခံလို႔ရတယ္ကြာ။ ဒါမွမဟုတ္ တေယာထိုး၊ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုၿပီး အလွဴခံခ်င္ရင္လည္း ငါ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္လံုးရွိတယ္။ အရင္ေန႔ေတြကေတာင္ ငါ့ဆီကဂစ္တာေတြယူငွားၿပီး မင္းတိုိ႔သီခ်င္းေတြဆိုၾက ေသးတာပဲမဟုတ္လား။”
          “ဟုတ္တယ္။ ဟုတ္တယ္။”
          “ဦးေက်ာ္အႀကံေကာင္းတယ္။”
          လင္းေခတ္ေရာ လင္းသစ္ေရာက ဦးေက်ာ္စကားကိုတစ္ၿပိဳင္တည္းေထာက္ခံလိုက္သည္။
          လက္ရွိအေျခအေနအရ ဒီအႀကံကသာအေကာင္းဆံုးမို႔ လင္းစေစ္လည္းေခါင္းညွိတ္လိုက္၏။
          “ေကာင္းၿပီ။ ဒါဆို တို႔ေတြမနက္ျဖန္စၾကမယ္။”
          အစကတည္းက စိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ ႏွစ္ခါေျပာစရာမလို။ ၃ေယာက္သား စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြစြာျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။
          ဦးေက်ာ္ကေတာ့ သူ႔အႀကံေၾကာင့္ အက်ိဳးရွိသည့္အလုပ္တစ္ခုအထေျမာက္ခဲ႔ၿပီမို႔ သူေမးေစ့ရွိ မုတ္ဆိတ္ေမႊးငုတ္တိုေလးေတြကိုစမ္းရင္း ေပြးၿပံဳးၿပံဳးေနလိုက္သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽
          “အဲဒီတုန္းက ဒီဆိုင္ေလးမွာ ေတာ္ေတာ္ကိုစည္သြားတာေနာ္ဦးေက်ာ္”
          အရင္းမရွိအဖ်ားမရွိရုတ္တရက္ထေျပာလိုက္သည့္ လင္းစစ္စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ဦးေက်ာ္ ေၾကာင္တက္တက္ျဖစ္သြားသည္။
          “ဘာတုန္းဟ။ ဘယ္တုန္းကလည္း။ ဘာကိစၥလဲ။”
          ဦးေက်ာ္က Question markေတြေပၚေနသည့္ မ်က္ဝန္းအစံုႏွင့္ လင္းစစ္ကိုျပန္ေမးမိေတာ့ လင္းစစ္က ဦးေက်ာ္ကို ေမ့တတ္ရန္ေကာဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ကာ
          “မုန္တိုင္းတိုက္တုန္းကေလဗ်ာ။ ဟိုေရျပင္အစပ္ေလးနားက ဗာဒံပင္ေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၃ေယာက္အလွဴခံခဲ႔ၾကတာေလ။”
          ဒီေတာ့မွ ဦးေက်ာ္တစ္ေယာက္ အခုမွမွတ္မိသြားဟန္ျဖင့္
          “ေၾသာ္…ဟုတ္ၿပီ။ ဟုတ္ၿပီ။ မွတ္မိၿပီ”
          ထို႔ေနာက္ သူ႔ဝသီအတိုင္းေပြးၿပံဳးၿပံဳးကာ မုတ္ဆိတ္ငုတ္တိုေလးေတြကိုစမ္းရင္း မိန္႔မိန္႔ႀကီးၿပံဳးေန လိုက္သည္။
          ၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူကပဲစကာ
          “ဟား…မင္းတို႔ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ပုဂၢိဳလ္ ဟိုမွာႂကြလာပါၿပီဗ်ာ။”
          ဦးေက်ာ္စကားေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းစစ္တို႔ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ဣေႁႏၵရစြာ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ လင္းသစ္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။
          လည္ကတံုးအက်ီၤအျဖဴ၊ အျပာေရာင္အကြက္စိပ္ပုဆိုးႏွင့္လင္းသစ္က ငယ္စဥ္ကလိုရွင္းသန္႔ႏုဖတ္ ေနဆဲသာ။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္တပ္ဆင္ထားသည့္မ်က္မွန္၊ ေသသပ္စြာၿဖီးထားသည့္ဆံပင္တို႔က က်ဴတာဆိုေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ႏွင့္လိုက္ဖက္လွသည္။
          “ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါ့ကိုမျမင္ဖူးလို႔ေငးေနၾကတာလား”
          သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကိုေငးေမာရင္း ဘယ္ေလာက္အေတြးနက္သြားမိသည္မသိ။ သူ စကားလွမ္း ေျပာမွပဲ အသိျပန္ဝင္လာသည္။ ေဘးနားကလင္းစစ္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူလည္းကိုယ့္လိုပင္။
          “ေအးကြာ…ငါ့တို႔ေကာင္ႀကီး သန္႔ေနခန္႔ေနလို႔ပါဟ။”
          လင္းစစ္လွမ္းေျပာသည့္စကားၾကားေတာ့ လင္းသစ္ကႏွစ္လိုစြာၿပံဳးျပလိုက္သည္။ ဘာစကား မွေတာ့ထပ္မဆို။
          အနားေရာက္ေတာ့မွ ခံုတစ္လံုးကုိဆြဲယူထိုင္ကာ
          “ေရာက္တာၾကာၿပီလား”
          “ၾကာၿပီေပါ့ကိုယ္ေတာ္ရယ္။ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ေစာင့္ရင္းစားလိုက္တာ ထမင္းေပါင္းတစ္ပြဲစီေတာင္ ကုန္ၿပီ”
          လင္းစစ္ အေငါ့တူးဟန္ျဖင့္ဆိုေတာ့ လင္းသစ္ထပ္ၿပံဳးျပန္သည္။
          “ေအးပါကြာ။ ေစာင့္ေနရလို႔ မင္းတို႔ကိုအားနာပါတယ္။
          ကဲ…ကဲ…စားလို႔ေသာက္လို႔ၿပီးရင္သြားၾကမယ္ေလ”
          လင္းသစ္က ထၾကဖို႔ေလာေဆာ္ေတာ့ လင္းစစ္ကတစ္စံုတစ္ခုကို သတိရသြားဟန္ျဖင့္
          “မင္းကေရာ ဘာမွမစားဘူးလား။”
          “………”
          လင္းသစ္ဘာစကားမွမဆို။
          ဘာစကားမွမဆိုသည့္အျပင္ ရွက္ၿပံဳးႀကီးၿပံဳးကာ ရုတ္တရက္မ်က္ႏွာႀကီးနီလာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေရာလင္းစစ္ေရာ ဘာမွန္းမသိသည့္မ်က္လံုးတို႔ႏွင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္။
          “သြားေမးမေနနဲ႔။ ဒီေကာင္ ငါ့ဆိုင္မွာ လာမစားတာေတာင္ၾကာၿပီ”
          ဦးေက်ာ္စကားကအထူးအဆန္းမို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နားဆက္စြင့္ေနၾကသည္။ လင္းသစ္ ကေတာ့ အရွက္သည္းလို႔ေကာင္းတုန္း။
          “ေအးေပါ့ေလ။ ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္လာေပးမယ့္သူရွိေတာ့လည္း ငါ့ဆိုင္ေလးမ်က္ႏွာငယ္ရတာေပါ့”
          ဦးေက်ာ္က သူ႔မ်က္ႏွာကို မဲ႔ရွံဳ႕မဲ႔ရွံဳ႕လုပ္ကာေျပာသည္။
          ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။
          “ေဟ့ေကာင္ ငါတို႔ကိုေျပာစမ္း။ ဘယ္သူလဲ”
          ႏွစ္ေယာက္သားဝိုင္းေမးေတာ့ လင္းသစ္တစ္ေယာက္ေခ်ာင္ပိတ္မိသည့္မ်က္ႏွာထားႏွင့္
          “ေအးပါကြာ ေအးပါ။ ငါလမ္းေလွ်ာက္ရင္းေျပာျပပါ့မယ္။ ခုက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔မို႔။”
          “ေရာ႔ ေရာ႔ ဦးေက်ာ္။ ထမင္းေပါင္းႏွစ္ပြဲဖိုး”
          လင္းသစ္တစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လင္းသစ္တို႔အေမးကိုလည္းျပန္ေျဖ၊ ဦးေက်ာ္ကိုလည္း စကားစသပ္ကာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ဆိုင္ထဲကထြက္သြားေလသည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          ကန်တင်းန်ရောက်ပြီ။
          သို့သော် အရိုးစွဲနေသည့်အကျင့်ကြောင့် ကြံုရာဆိုင်မထိုင်။ သူတို့ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ထိုင်နေကျဖြစ်သည့် ဦးကျော်ဆိုင်မှာသာထိုင်ဖြစ်သည်။ 
          ဦးကျော်ဆိုင်ရှိ အစားအသောက်တွေက လက်ရာကောင်းသလို ဆိုင်အပြင်အဆင်ကလည်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသည်။ စားပွဲထိုးလေးတွေကအစ ယဥ်ကျေးပျူငှာသလို။ သွက်လက်ချက်ချာသည်။ စားသံုးသူ ဘယ်လောက်များများ ကြာရှည်မစောင့်ဆိုင်းရသည်ကလည်း ဒီဆိုင်လေး၏ထူးခြားချက်။
          သို့သော် တစ်ခြားဆိုင်များနှင့် လံုးဝကွဲပြားသည့်အချက်ကတော့ ဦးကျော်ဆိုင်အပြင်ဖက်ရှိ ကြာပန်းများပေါက်နေသည့်ရေကန်၊ စံပယ်ပန်းရံုတို့နှင့်အတူ ညီညီညာညာစီတန်းနေသည့် သပြေပင်ကြီးများ ကြောင့်သာဖြစ်သည်။
          ခုလည်းဟိုတစ်ချိန်ကအတိုင်းသာ။ အရသာ၊ ဆက်ဆံရေး၊ အပြင်အဆင် အားလံုးကိုထိန်းထား နိုင်နေဆဲပင်။
          ဒါကြောင့်လည်း ဆိုင်တွေအများကြီးရှိသည့်အနက် ဦးကျော်ဆိုင်ကိုသာ လူတွေပိုကြိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထမင်းပေါင်းတစ်လုပ်စားရင်းတွေးလိုက်၏။ 
          ထိုစဥ် အနောက်ဖက်ကပေါ်လာသော အသံသြသြကြီးကြောင့် အတွေးစများပြတ်တောက်သွား သည်။
          “ကောင်လေးတို့ ဘယ်ကနေဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲကွ”
          ဒီအသံကို သူတို့အသေအချာသိသည်။ နှစ်တွေအကြာကြီးရင်းနှီးခဲ့သည့်လေသံ။
          “ဟာ…ဦးကျော်။ လာ…ထိုင်ပါဦးဗျ”
          သူတို့နှစ်ဦးသား ဖိတ်မန္တကပြုမှုကြောင့် ဦးကျော်ထိုင်ခံုတစ်လံုးဆွဲကာ ဝိုင်းထဲဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
          ထို့နောက်…။         
          “ကဲ…ဆိုစမ်းပါဦးကွ။ ဘယ်ကနေဘယ်လိုပေါ်လာကြတာတုန်း”
          “ဒီလိုဦးကျော်ရဲ့။ ကျွန်တော်တို့အားလံုး ကျောင်းပြီးသွားတော့ လင်းစစ်ကကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်တယ်လေ။ သိပ်မကြာဘူး။ ရာထူးတိုးပြီးနိုင်ငံခြားအလွှတ်ခံရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ စီးပွားရေး အကြံပေးအလုပ်လုပ်ပြီး ဟိုကောင်လင်းသစ်ကတော့ ဒီကျောင်းမှာကျူတာပြန်လုပ်တယ်။
          အခု ဒီကောင်လင်းစစ် နိုင်ငံခြားကနေခဏပြန်လာတုန်း။ သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့ကြမယ်ဆိုပြီး ချိန်းလိုက်တာပဲ။”
          “မင်းတို့အကြောင်းတွေ ငါသိပါသကွာ။ လင်းသစ်ကိုတွေ့တိုင်းအမြဲမေးနေကြပဲဟာ။ အဲ… ဒါနဲ့ လင်းသစ်ရော။”
          “သူကစာသင်ချိန်တစ်ချိန်ရှိလို့ အဲဒါပြီးမှလာမယ်တဲ့ဗျ။”
          ဒီတော့မှ ဦးကျော်ကဇာတ်ရည်လည်သွားပံုဖြင့် ခေါင်းတညှိတ်ညှိတ်လုပ်သည်။
          ထိုအချိန် လင်းစစ်က ဦးကျော်ကို
          “ဒါနဲ့ထူးဆန်းတယ်။ ဦးကျော်ကျွန်တော်တို့ကိုမှတ်မိတယ်လား”
          လင်းစစ်စကားကိုကြားတော့ ဦးကျော်တစ်ယောက်ရယ်သည်။ သူရယ်တော့ နဂိုကမှေးနေသည့် သူ့မျက်လံုးများကပိုမှေးသွားပြီး ကွမ်းချိုးတက်စပြုနေသည့်သွားများက အစီအရီပေါ်လာသည်။
          “ဘယ်မေ့လိမ့်မလဲကောင်လေးတွေရာ။ ငါ့ဆိုင်နဲ့မင်းတို့သံုးယောက်ဆိုတာ အမှတ်တရတွေ အများကြီးမှအများကြီးရယ်။”
          ဦးကျော်စကားကြောင့် လင်းစစ်တစ်ယောက်ငိုင်သွားသည်။
          အမှတ်တရတွေ…။
          ဟုတ်သည်။
          အများကြီး…အများကြီးရယ်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          သူတို့တွေ တတိယနှစ်၏ဒုတိယနှစ်ဝက်ရောက်တော့ ကမ်းရိုးတန်းဒေသတွေမှာ မုန်တိုင်းအကြီး အကျယ်တိုက်သည်။ တစ်ချို့နေရာတွေမှာဆို ရွာလံုးကျွတ်ရေထဲမျောပါသွားတာတွေတောင်ရှိသည်။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု အလွန်အားနည်းသည့်ကာလမို့ ပျက်စီးဆံုးရှံုးမှုအတော်များသည်။ ဒီကြားထဲသတင်းထုတ်ပြန်မှုကိုပါ ကန့်သတ်ထားသဖြင့် အခြေအနေမှန်ကိုလည်း တော်ရံုလူတွေသိပ်မသိ။
          ဒီအချိန်မှာပဲ လင်းစစ်ကသတင်းစကားတစ်ခုသယ်လာသည်။
          “မုန်တိုင်းတိုက်သွားတာ တစ်ချို့နေရာတွေမှာ အခြေအနေအတော်ဆိုးနေတယ်ဆိုပဲ”
          လင်းစစ်စကားကြောင့် သူ၊ လင်းသစ်အပြင် ဆိုင်တွင်လူမကျသည့်အချိန်မို့ ဝိုင်းထဲလာထိုင် နေသည့်ဦးကျော်ပါ ခေါင်းတွေထောင်ကုန်သည်။ (ပထမနှစ်ဝက်အချိန်အတော်များများ ဦးကျော်ဆိုင်မှာသာ ကုန်ဆံုးခဲ့သည်မို့ ဦးကျော်နှင့်က အတော်လေးကိုရင်းနှီးနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံဆို သူတို့၄ယောက်နှင့်အတူ ဝါသနာပါသူများစုကာ ဦးကျော်ဆိုင်ထဲမှာတင် အပွင့်လေးအခက်လေးတွေပွတ်ဖူးကြသည်။)
          ထို့နောက် လင်းစစ်ကဆက်၍
          “အဲဒီဖက်မှာရှိတဲ့ အမျိုးတွေပြောပံုအရဆို သူတို့မြို့ပေါ်မှာတောင် အိမ်အမိုးကျွတ်ထွက်တာတွေ၊ ရေကြီးတာတွေဖြစ်တယ်ဆိုတော့ တစ်ကယ်ဖြစ်တဲ့နေရာတွေမှာ အခြေအနေဘယ်လောက်ဆိုးကြမလဲ မပြော နိုင်ဘူး။”
          လင်းစ်၏နောက်ဆက်တွဲစကားက သနားစိတ်အခံရှိသည့် သူ့စိတ်ကိုဆွသည့်နှယ်။
          “ဒီတော့ တို့တွေဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
          “ငါ့သဘောကတော့ လူစည်တဲ့နေရာတွေမှာ အလှူလိုက်ခံချင်တယ်လင်းခေတ်ရာ”
          “အဲ…အဲ…ခဏနေဦး”
          လင်းသစ်ကနားမလည်သည့်ပံုဖြင့်ဝင်ဟန့်သည်။
          “အလှူခံတာတော့ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲမှာတော့မဖြစ်ဘူးနော်လင်းစစ်”
          လင်းသစ်စကားကြောင့် သူတို့စကားဝိုင်းလေးကပြန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
          လင်းသစ်ပြောတာလည်း ဟုတ်သည်။ ထိုစဥ်အချိန်တုန်းက  အုပ်ချုပ်ရေးပံုစံမှာ လူစုတာဆိုလို့ မျောက်ပွဲတောင်ခပ်ဟဟမလုပ်ရသည့်အခြေအနေ။
          “ဒီလိုလုပ်ကြမလားကောင်လေးတွေ။ အလှမ်းကျယ်လွန်းရင် အလယ်လပ်မယ်ကွာ။ မင်းတို့တွေ ဒီကျောင်းထဲမှာပဲ အလှူခံကြရင်ရော”
          တစ်ချိန်လံုးငြိမ်နေရာမှ ဝင်ပြောလိုက်သည့် ဦးကျော်စကားကြောင့် သူတို့ခေါင်းများဆတ်ခနဲ ပြန်မတ်လာကြသည်။
          “မြို့တွင်းလောက် လူသွားလူလာမများပေမယ့် ကျောင်းကလည်းကျောင်းအလျောက်တော့ လူရှိ ပါတယ်။
          နောက်ပြီး ဆရာမတွေ၊ ကျောင်းသားသမဂ္ဂတွေနဲ့ညှိပြီး မင်းတို့တစ်တန်းဝင်တစ်တန်းထွက် အလှူခံချင်လည်း ခံလို့ရတယ်ကွာ။ ဒါမှမဟုတ် တယောထိုး၊ ဂစ်တာတီး၊ သီချင်းဆိုပြီး အလှူခံချင်ရင်လည်း ငါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်လံုးရှိတယ်။ အရင်နေ့တွေကတောင် ငါ့ဆီကဂစ်တာတွေယူငှားပြီး မင်းတိို့သီချင်းတွေဆိုကြ သေးတာပဲမဟုတ်လား။”
          “ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။”
          “ဦးကျော်အကြံကောင်းတယ်။”
          လင်းခေတ်ရော လင်းသစ်ရောက ဦးကျော်စကားကိုတစ်ပြိုင်တည်းထောက်ခံလိုက်သည်။
          လက်ရှိအခြေအနေအရ ဒီအကြံကသာအကောင်းဆံုးမို့ လင်းစစေ်လည်းခေါင်းညှိတ်လိုက်၏။
          “ကောင်းပြီ။ ဒါဆို တို့တွေမနက်ဖြန်စကြမယ်။”
          အစကတည်းက စိတ်တူကိုယ်တူသူငယ်ချင်းတွေမို့ နှစ်ခါပြောစရာမလို။ ၃ယောက်သား စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာဖြင့် ဆံုးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
          ဦးကျော်ကတော့ သူ့အကြံကြောင့် အကျိုးရှိသည့်အလုပ်တစ်ခုအထမြောက်ခဲ့ပြီမို့ သူမေးစေ့ရှိ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်တိုလေးတွေကိုစမ်းရင်း ပွေးပြံုးပြံုးနေလိုက်သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          “အဲဒီတုန်းက ဒီဆိုင်လေးမှာ တော်တော်ကိုစည်သွားတာနော်ဦးကျော်”
          အရင်းမရှိအဖျားမရှိရုတ်တရက်ထပြောလိုက်သည့် လင်းစစ်စကားကြောင့် ကျွန်တော်နှင့်ဦးကျော် ကြောင်တက်တက်ဖြစ်သွားသည်။
          “ဘာတုန်းဟ။ ဘယ်တုန်းကလည်း။ ဘာကိစ္စလဲ။”
          ဦးကျော်က Question markတွေပေါ်နေသည့် မျက်ဝန်းအစံုနှင့် လင်းစစ်ကိုပြန်မေးမိတော့ လင်းစစ်က ဦးကျော်ကို မေ့တတ်ရန်ကောဆိုသည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ
          “မုန်တိုင်းတိုက်တုန်းကလေဗျာ။ ဟိုရေပြင်အစပ်လေးနားက ဗာဒံပင်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ၃ယောက်အလှူခံခဲ့ကြတာလေ။”
          ဒီတော့မှ ဦးကျော်တစ်ယောက် အခုမှမှတ်မိသွားဟန်ဖြင့်
          “သြော်…ဟုတ်ပြီ။ ဟုတ်ပြီ။ မှတ်မိပြီ”
          ထို့နောက် သူ့ဝသီအတိုင်းပွေးပြံုးပြံုးကာ မုတ်ဆိတ်ငုတ်တိုလေးတွေကိုစမ်းရင်း မိန့်မိန့်ကြီးပြံုးနေ လိုက်သည်။
          ၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ သူကပဲစကာ
          “ဟား…မင်းတို့မှေျာ်နေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဟိုမှာကြွလာပါပြီဗျာ။”
          ဦးကျော်စကားကြောင့် ကျွန်တော်နှင့်လင်းစစ်တို့ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်မိတော့ ဣနြေ္ဒရစွာ လမ်းလှေျာက်လာသော လင်းသစ်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
          လည်ကတံုးအကျီင်္အဖြူ၊ အပြာရောင်အကွက်စိပ်ပုဆိုးနှင့်လင်းသစ်က ငယ်စဥ်ကလိုရှင်းသန့်နုဖတ် နေဆဲသာ။ မျက်နှာပေါ်တွင်တပ်ဆင်ထားသည့်မျက်မှန်၊ သေသပ်စွာဖြီးထားသည့်ဆံပင်တို့က ကျူတာဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်လိုက်ဖက်လှသည်။
          “ဟေ့ကောင်တွေ ငါ့ကိုမမြင်ဖူးလို့ငေးနေကြတာလား”
          သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကိုငေးမောရင်း ဘယ်လောက်အတွေးနက်သွားမိသည်မသိ။ သူ စကားလှမ်း ပြောမှပဲ အသိပြန်ဝင်လာသည်။ ဘေးနားကလင်းစစ်ကိုလှည့်ကြည့်တော့ သူလည်းကိုယ့်လိုပင်။
          “အေးကွာ…ငါ့တို့ကောင်ကြီး သန့်နေခန့်နေလို့ပါဟ။”
          လင်းစစ်လှမ်းပြောသည့်စကားကြားတော့ လင်းသစ်ကနှစ်လိုစွာပြံုးပြလိုက်သည်။ ဘာစကား မှတော့ထပ်မဆို။
          အနားရောက်တော့မှ ခံုတစ်လံုးကိုဆွဲယူထိုင်ကာ
          “ရောက်တာကြာပြီလား”
          “ကြာပြီပေါ့ကိုယ်တော်ရယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့စောင့်ရင်းစားလိုက်တာ ထမင်းပေါင်းတစ်ပွဲစီတောင် ကုန်ပြီ”
          လင်းစစ် အငေါ့တူးဟန်ဖြင့်ဆိုတော့ လင်းသစ်ထပ်ပြံုးပြန်သည်။
          “အေးပါကွာ။ စောင့်နေရလို့ မင်းတို့ကိုအားနာပါတယ်။
          ကဲ…ကဲ…စားလို့သောက်လို့ပြီးရင်သွားကြမယ်လေ”
          လင်းသစ်က ထကြဖို့လောဆော်တော့ လင်းစစ်ကတစ်စံုတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်
          “မင်းကရော ဘာမှမစားဘူးလား။”
          “………”
          လင်းသစ်ဘာစကားမှမဆို။
          ဘာစကားမှမဆိုသည့်အပြင် ရှက်ပြံုးကြီးပြံုးကာ ရုတ်တရက်မျက်နှာကြီးနီလာတော့ ကျွန်တော် ရောလင်းစစ်ရော ဘာမှန်းမသိသည့်မျက်လံုးတို့နှင့် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်မိကြသည်။
          “သွားမေးမနေနဲ့။ ဒီကောင် ငါ့ဆိုင်မှာ လာမစားတာတောင်ကြာပြီ”
          ဦးကျော်စကားကအထူးအဆန်းမို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နားဆက်စွင့်နေကြသည်။ လင်းသစ် ကတော့ အရှက်သည်းလို့ကောင်းတုန်း။
          “အေးပေါ့လေ။ ထမင်းချိုင့်ထည့်လာပေးမယ့်သူရှိတော့လည်း ငါ့ဆိုင်လေးမျက်နှာငယ်ရတာပေါ့”
          ဦးကျော်က သူ့မျက်နှာကို မဲ့ရှံု့မဲ့ရှံု့လုပ်ကာပြောသည်။
          ဒီတော့မှ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် သဘောပေါက်တော့သည်။
          “ဟေ့ကောင် ငါတို့ကိုပြောစမ်း။ ဘယ်သူလဲ”
          နှစ်ယောက်သားဝိုင်းမေးတော့ လင်းသစ်တစ်ယောက်ချောင်ပိတ်မိသည့်မျက်နှာထားနှင့်
          “အေးပါကွာ အေးပါ။ ငါလမ်းလှေျာက်ရင်းပြောပြပါ့မယ်။ ခုက ကျောင်းသားတွေနဲ့မို့။”
          “ရော့ ရော့ ဦးကျော်။ ထမင်းပေါင်းနှစ်ပွဲဖိုး”
          လင်းသစ်တစ်ယောက် ကျွန်တော်နှင့်လင်းသစ်တို့အမေးကိုလည်းပြန်ဖြေ၊ ဦးကျော်ကိုလည်း စကားစသပ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆိုင်ထဲကထွက်သွားလေသည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image

မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႔၏ဒိုင္ယာရီ-အပိုင္း၁ (မျဥ်းဖြောင့်တို့၏ဒိုင်ယာရီ-အပိုင်း၁)

          ေက်ာင္းပုရဝုဏ္ထဲေျခခ်မိေတာ့ ငယ္စဥ္အခ်ိန္ေတြဆီ စိတ္ျပန္ေရာက္မိသလိုပင္။
          ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမ၊ ေက်ာင္သားေရးရာ၊ စာသင္ေဆာင္ အရာအားလံုးက ဟိုစဥ္ကအတိုင္း။
          ဒီအေဆာင္ေတြမွာ သူတို႔အားလံုး အတူတကြရွိခဲ႔ၾကဖူးသည္။ ဒီလမ္းေတြထက္မွာ သူတို႔ အားလံုး စစေနာက္ေနာက္ျဖင့္ သြားလာလႈပ္ရွားခဲ႔ၾကဖူးသည္။
          အခုေတာ့………။
          အခုေတာ့ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္လွသည့္ ညီငယ္ညီမငယ္မ်ားကိုေငးေမာရင္း ထိုစဥ္တစ္ခ်ိန္ကဘဝကို ဆြတ္ပ်႕ံစြာတမ္းတေနရံုသာ။
          “လြမ္းတယ္ကြာ”
          ေဘးနားကလင္းစစ္၏ အားမလိုအားမရသံကိုၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ၿပံဳးမိသည္။
          အင္း…ဟုတ္သည္။
          လြမ္းသည္။
          ျပန္မရႏိုင္ေတာ့သည့္ ျဖဴစင္ေသာဘဝေလးကိုလြမ္းသည္။
          ျပန္မရႏိုင္ေတာ့သည့္ တက္ႂကြပ်ိဳမ်စ္ေသာဘဝေလးကိုလြမ္းသည္။
          “ဟ…ၿငိမ္လွခ်ည္လားလင္းေခတ္ရ။ ငါ့လည္းနည္းနည္းပါးပါးအဖက္ေလးဘာေလးလုပ္ပါဦး။”
          ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မေနႏိုင္ေတာ့။ ေဘးနားကေနတြတ္ထိုးေနေသာ လင္းစစ္ေခါင္းကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ဆြဲခ်ဳပ္ကာ ငယ္ငယ္ကလိုညွစ္လိုက္ၿပီး လင္းစစ္တစ္ေယာက္ အသက္ရွဴမဝ၍ ဝူးဝါးဝူးဝါး ျဖစ္လာေတာ့မွ လႊတ္ေပးလိုက္သည္။
          မဲ႔ရွံဳ႕ေနသည့္မ်က္ႏွာထားႏွင့္လင္းစစ္ သူ႔ဇက္ပိုးသူပြတ္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ဆဲေရး ေလသည္။
          ထို႔ေနာက္ ငယ္စဥ္ကအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ပုခံုးတစ္ေယာက္ဖက္ကာ တက္ႂကြေသာေျခလွမ္းတို႔ကို ကန္တင္းန္ဆီဦးတည္လိုက္၏။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ႏွင့္ဒုတိယႏွစ္က သူတို႔၃ေယာက္အခ်င္းခ်င္းမသိၾကေသး။
          လင္းစစ္က စီးပြားေရးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ႏိုင္ငံျခားDiplomaတစ္ခုရဖို႔ႀကိဳးစားေနရခ်ိန္ျဖစ္သလို၊ လင္းေခတ္ကလည္း တစ္ျခားသင္တန္းတစ္ခုတက္ေနသည္မို႔ ေက်ာင္းမွာမရွိႏိုင္ခဲ႔။ ဒီၾကားထဲ သူတို႔ယူသည့္ ေမဂ်ာက လူတက္မ်ားသည့္ေမဂ်ာမို႔ တန္းခြဲေတြအမ်ားႀကီးရိွသျဖင့္ လူေတြကတကြဲတျပား။
          သူတို႔၃ေယာက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တိတိပပသိခဲ႔ၾကသည္ကတတိယႏွစ္ေရာက္မွ…။
          ထိုအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လင္းစစ္ေရာ၊ လင္းေခတ္ေရာDiplomaအသီးသီးရေနၿပီ။ သင္တန္းေတြ အားလံုးလည္းၿပီးကုန္ၿပီမို႔ အရင္ကေလာက္ေက်ာင္းမပ်က္ေတာ့။ ေနာက္ၿပီး လူေတြလည္း နည္းသြားၿပီမို႔ သူတို႔အားလံုးစုမိသြားသည္။
          ပထမဆံုးေန႔ Family teacherက Roll callေကာက္ေတာ့ နာမည္ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနသည့္ သူတို႔၃ေယာက္ေၾကာင့္ ဆရာမအပါအဝင္ တစ္တန္းလံုးၿပံဳးရေသးသည္။
          ဒီမွာတင္ သူတို႔၃ေယာက္စုမိခဲ႔သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          ကျောင်းပုရဝုဏ်ထဲခြေချမိတော့ ငယ်စဥ်အချိန်တွေဆီ စိတ်ပြန်ရောက်မိသလိုပင်။
          ဘွဲ့နှင်းသဘင်ခန်းမ၊ ကျောင်သားရေးရာ၊ စာသင်ဆောင် အရာအားလံုးက ဟိုစဥ်ကအတိုင်း။
          ဒီအဆောင်တွေမှာ သူတို့အားလံုး အတူတကွရှိခဲ့ကြဖူးသည်။ ဒီလမ်းတွေထက်မှာ သူတို့ အားလံုး စစနောက်နောက်ဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့ကြဖူးသည်။
          အခုတော့………။
          အခုတော့ ငယ်ရွယ်နုနယ်လှသည့် ညီငယ်ညီမငယ်များကိုငေးမောရင်း ထိုစဥ်တစ်ချိန်ကဘဝကို ဆွတ်ပျ့ံစွာတမ်းတနေရံုသာ။
          “လွမ်းတယ်ကွာ”
          ဘေးနားကလင်းစစ်၏ အားမလိုအားမရသံကိုကြားတော့ ကျွန်တော်ပြံုးမိသည်။
          အင်း…ဟုတ်သည်။
          လွမ်းသည်။
          ပြန်မရနိုင်တော့သည့် ဖြူစင်သောဘဝလေးကိုလွမ်းသည်။
          ပြန်မရနိုင်တော့သည့် တက်ကြွပျိုမျစ်သောဘဝလေးကိုလွမ်းသည်။
          “ဟ…ငြိမ်လှချည်လားလင်းခေတ်ရ။ ငါ့လည်းနည်းနည်းပါးပါးအဖက်လေးဘာလေးလုပ်ပါဦး။”
          ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်မနေနိုင်တော့။ ဘေးနားကနေတွတ်ထိုးနေသော လင်းစစ်ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲချုပ်ကာ ငယ်ငယ်ကလိုညှစ်လိုက်ပြီး လင်းစစ်တစ်ယောက် အသက်ရှူမဝ၍ ဝူးဝါးဝူးဝါး ဖြစ်လာတော့မှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
          မဲ့ရှံု့နေသည့်မျက်နှာထားနှင့်လင်းစစ် သူ့ဇက်ပိုးသူပွတ်ကာ ကျွန်တော့်ကိုပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ဆဲရေး လေသည်။
          ထို့နောက် ငယ်စဥ်ကအတိုင်း သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပုခံုးတစ်ယောက်ဖက်ကာ တက်ကြွသောခြေလှမ်းတို့ကို ကန်တင်းန်ဆီဦးတည်လိုက်၏။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်နှင့်ဒုတိယနှစ်က သူတို့၃ယောက်အချင်းချင်းမသိကြသေး။
          လင်းစစ်က စီးပွားရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် နိုင်ငံခြားDiplomaတစ်ခုရဖို့ကြိုးစားနေရချိန်ဖြစ်သလို၊ လင်းခေတ်ကလည်း တစ်ခြားသင်တန်းတစ်ခုတက်နေသည်မို့ ကျောင်းမှာမရှိနိုင်ခဲ့။ ဒီကြားထဲ သူတို့ယူသည့် မေဂျာက လူတက်များသည့်မေဂျာမို့ တန်းခွဲတွေအများကြီးရှိသဖြင့် လူတွေကတကွဲတပြား။
          သူတို့၃ယောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိတိပပသိခဲ့ကြသည်ကတတိယနှစ်ရောက်မှ…။
          ထိုအချိန်ရောက်တော့ လင်းစစ်ရော၊ လင်းခေတ်ရောDiplomaအသီးသီးရနေပြီ။ သင်တန်းတွေ အားလံုးလည်းပြီးကုန်ပြီမို့ အရင်ကလောက်ကျောင်းမပျက်တော့။ နောက်ပြီး လူတွေလည်း နည်းသွားပြီမို့ သူတို့အားလံုးစုမိသွားသည်။
          ပထမဆံုးနေ့ Family teacherက Roll callကောက်တော့ နာမည်ခပ်ဆင်ဆင်ဖြစ်နေသည့် သူတို့၃ယောက်ကြောင့် ဆရာမအပါအဝင် တစ်တန်းလံုးပြံုးရသေးသည်။
          ဒီမှာတင် သူတို့၃ယောက်စုမိခဲ့သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image

သင္းကြဲႀကိဳးၾကာ-၄ (သင်းကွဲကြိုးကြာ-၄)

          မနက္၁၁နာရီခြဲ။
          ဆန္းလ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းဘယ္သူမွမရွိ။ ေမေမကအလုပ္သြားသည္။ မမကေက်ာင္းသြားသည္။
          တစ္မနက္လံုးလိုလိုငိုထားရသျဖင့္ မ်က္ခြံေတြကမို႔အစ္ေနသလို မ်က္လံုးေတြက က်ိန္းစပ္ ေနသည္။ ထမင္းစားခ်င္စိတ္လည္းမရွိ။ လူက အသိဥာဏ္ကင္းမဲ႔ေနသူလို ေငါင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကာ ကုတင္ေပၚအရုပ္ႀကိဳးျပတ္လွဲခ်လိုက္သည္။
          ငါကလူပိုလား။ ငါကသူမ်ားေတြကို စိတ္ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ႔သူလား။ ငါ့ ငါ့ကို ဘယ္သူမွမလိုအပ္ၾကေတာ့ဘူးလား။
          သူမအရူးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ပါးစပ္ကတစ္တြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနမိသည္။
          ေနာက္ေတာ့ မတ္တပ္ထရပ္ကာသူမအဝတ္ဗီရိုကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ထိုအထဲက ကို႔ေမြးေန႔ ေရာက္ရင္ကို႔ကိုေပးဖို႔ဝယ္ထားေသာ ဝက္ဝံရုပ္ေလးကိုထုတ္ၿပီး ခုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။
          တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ စာအုပ္စင္ေအာက္က စာအုပ္အဖံုးခ်ဳပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားထုတ္ကာ ေႏြဦးစာအုပ္ေလးကို ခ်ဳပ္ေပးလိုက္သည္။ စာအုပ္အဖံုးခ်ဳပ္ၿပီးသြားေတာ့ စကၠဴရုပ္ေလးေတြခ်ိဳးသည္။ ထံုးစံအတိုင္းႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးေတြ………။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          ေန႔လည္၂နာရီ…။
          ဒီေန႔ ေႏြဦးတစ္ခုခုကိုအလိုမက်ျဖစ္ေနသည္။ ဘာကို အလိုမက်မွန္းလည္းမသိ။
          စာအုပ္ၿပဲေအာင္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ ဆန္းလကိုလား။
          မဟုတ္…။
          သူလည္းၿပဲပါေစဆိုၿပီး လုပ္ခဲ႔တာမွ မဟုတ္တာ။
          ဒါျဖင့္ ဆန္းလကိုဝင္တိုက္တဲ႔စက္ဘီးသမားလား။ ဒါလည္းမဟုတ္။ သူလည္း ဆန္းလ ဒီလမ္းကလာမယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုသိမွာလဲ။
          တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမေက်နပ္မိျခင္းသာ။ ဒီေန႔ရခဲ႔သည့္စာအုပ္က စာအုပ္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္အစ္မခ်န္ထားတာမဟုတ္။ ကဗ်ာဆရာ”ရိုး”က ေတာ္ဝင္စင္တာမွာ ဒီေန႔သူ႔စာအုပ္ဝယ္သည့္ သူ႔ပရိသတ္မ်ားကို လက္မွတ္ထိုးေပးမည္ဟုၾကားသျဖင့္ ေႏြဦးလူတိုးခံၿပီးခက္ခက္ခဲခဲဝယ္ထားရသည့္ စာအုပ္…။
          အမွန္ဆို ဆန္းလကို ဒီေန႔ေတာ့ဒီပြဲရွိတယ္။ ေတာ္ဝင္စင္တာကိုလာခဲ႔လို႔ သူမေျပာရမယ့္ တာဝန္ရွိေပမယ့္ သူမေမ့ေလ်ာ့ခဲ႔သည္။
          ဆန္းလ ဒီစာအုပ္ကို ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လဲဆိုတာ သူမအသိဆံုး။
          သူမသာ ဆန္းလကိုေခၚဖို႔မေမ့ေလ်ာ့ခဲ႔လွ်င္ ဒီေန႔လိုအျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္လာမည္မဟုတ္။
          တစ္ကယ္ဆို စာအုပ္ျဖင့္မ်က္ႏွာကိုအေပါက္ခံရသူမွာ သူမသာျဖစ္သင့္သည္။
          “အင္း…ငါ လူကိုယ္တိုင္သြားၿပီး ဆန္းလကိုေတာင္းပန္ရမယ္”
          ေလးတြဲ႔ေသာေျခလွမ္းတို႔လိုပင္ သူမစကားသံတို႔ကလည္းေလးတိေလးကန္။
          ဖိနပ္ကို အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္စင္မွာခြၽတ္လိုက္ၿပီး ဆိုဖာေပၚမွာေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
          ထိုစဥ္ ဆိုဖာေရွ႕က စားပြဲေပၚတင္ထားသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ေၾကာင့္ သူမမ်က္ခံုးအစံု ျမင့္တက္သြားသည္။
          အဖံုးခ်ဳပ္ထားသည့္စာအုပ္မို႔ ဘာစာအုပ္လဲလို႔ ဆြဲယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္ထဲကေန အျဖဴေရာင္ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ထြက္လာသည္။
          “ဟင္…ဒါ…ဒါ ငါ့စာအုပ္ပါလား”
          သူမစိတ္လႈပ္ရွားစြာႏွင့္ စာအုပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာစစ္ေဆးမိသည္။
          ေသခ်ာသည္။ ဒါ သူမစာအုပ္မွ သူမစာအုပ္စစ္စစ္။
          “ဟို…မမဆန္းလက မမအတြက္ဆိုၿပီး အဲဒီစာအုပ္လာေပးထားတာပါ”
          သူမအနားေရာက္လာသည့္ အိမ္အကူေကာင္မေလးကေျပာလိုက္သည္။
          ဆန္းလလာေပးထားတာဆိုေတာ့ သူငါ့ကိုေတာင္းပန္တဲ႔သေဘာလား။ ဒါျဖင့္ ႀကိဳးၾကာရုပ္ ကဘာသေဘာလဲ။
          မေရရာသည့္အေတြးတို႔ခဏျဖတ္ကာ စာအုပ္ထဲကျပဳတ္က်လာသည့္ ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးကို အေသအခ်ာျပန္ၾကည့္မိသည္။
          ဒီေတာ့မွႀကိဳးၾကာရုပ္ကိုယ္ထည္တြင္ မွင္စတစ္ခ်ိဳ႕စြန္းေပေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။
          သူမအလ်င္စလိုပင္ ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးကို ျပန္ျဖည္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာစာတစ္ခ်ိဳ႕ေရးထား သည္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။
          “ဟင္…………”
          သူမ အိမ္ထဲကေျပးထြက္လာခဲ့သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          ေန႔လည္၂နာရီ…။
          ေျပာရလွ်င္ဆန္းလကသနားဖို႔ေကာင္းသည္။ သူ႔ကိုမ်က္ႏွာတစ္ခ်က္အညိွဳးမခံ။ ဒီေန႔လိုမ်ိဳး အတန္းမတက္ဖို႔ပူဆာသည္ဆိုတာ ဒါပထမဦးဆံုးအႀကိမ္။
          တစ္ျခားအခ်ိန္ေတြဆို သူဒီေလာက္လ်စ္လ်ဴရွဳမိမွာမဟုတ္ေပမယ့္ အခုဆရာအခ်ိန္က သိပ္အေရးႀကီးလြန္းသည္မို႔ ခံစားခ်က္ကိုေမ့ထားလိုက္ရသည္။
          ဒီေကာင္မေလးသူ႔ကိုစိတ္ေကာက္ေနပံုရသည္။ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္းဖုန္းပိတ္ထားသည္။
          ဒီေန႔ညေန ဒါမွမဟုတ္လည္း မနက္ျဖန္ေရာက္မွ သူမကိုကစားကြင္းေခၚသြားၿပီး Suprise တစ္ခုခုလုပ္ေပးေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
          “ဒီေန႔ညေန အိမ္ကိုသြားၿပီးေတာင္းပန္လိုက္မယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကစားကြင္းေခၚသြားမယ္။ စိတ္ေကာက္ေနေသးလို႔ မလိုက္ဘူးဆိုရင္လည္း မနက္ျဖန္ေရာက္ေတာ့မွေပါ့”
          သူတစ္ကိုယ္တည္းေရရြတ္ၿပီး အိမ္ထဲဝင္လိုက္သည္။
          ထိုစဥ္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ သတင္းစာဖတ္ေနေသာ အေမ့ကိုေတြ႔သျဖင့္
          “အေမ သားျပန္ေရာက္ၿပီ”
          “လာပါ လာပါ။ ငါနင့္ကိုေတြ႔ခ်င္ေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲကိုယ္ေတာ္”
          ခရီးေရာက္မဆိုက္ အေမကေတြ႔ခ်င္သည္ဟုဆိုသည္။ မ်က္ႏွာေပးကလည္း သူ႔ကိုဆူမည့္ ပံုစံမို႔
          “ဘာ…ဘာျဖစ္လို႔လဲအေမ”
          “ဆန္းလေလးကိုသိပ္မဆူပါနဲ႔သားရယ္။ ခမ်ာသနားပါတယ္။ သားကိုလည္းခ်စ္ရွာသားနဲ႔”
          “ဟင္…ကြၽန္ေတာ္ဆန္းလကိုမဆူပါဘူး”
          “လိမ္မေနနဲ႔လင္းေရာင္။ ေကာင္မေလးမ်က္လံုးေတြမ်ား မို႔အစ္ေနတာပဲ။ အဲဒါ နင္ဆူထား လို႔မဟုတ္လား”
          “အာ…မဟုတ္ပါဘူးအေမရာ။ ကြၽန္ေတာ္မဆူပါဘူး။ ဒါနဲ႔သူကအိမ္ကိုဘာလာလုပ္တာလဲ”
          “ေအးေလ မဆူလည္းၿပီးတာပဲ။ သူမ်ားသားသမီးကို မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ကြယ္။
          ေရာ့ ေရာ့ ဒီမွာ။ဒီအရုပ္ေလးလာေပးတာ။ မင္းအတြက္တဲ႔”
          အေမကေျပာေျပာဆိုဆုိႏွင့္ သူ႔လက္ထဲသို႔ဝက္ဝံရုပ္ေလးထိုးထည့္ကာ အိမ္အေနာက္ဖက္ ဝင္သြားေလသည္။
          သူကေတာ့ လက္ထဲေရာက္လာသည့္ ဝက္ဝံရုပ္ေလးကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိသည္။
          ဝက္ဝံရုပ္ေလးကဘာမွမထူးျခား။ သာမန္အရုပ္တစ္ခုသာ။ သို႔ေသာ္ အရုပ္လည္ပင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ အျပာေရာင္ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးကေတာ့ ထူးျခားသည္ဟုဆိုရမည္။
          အရုပ္လည္ပင္းက ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးကိုအသာဆြဲျဖဳတ္လိုက္ၿပီး သူေစ့ေစ့စပ္စပ္လိုက္ၾကည့္ ေတာ့ အရုပ္ကိုယ္ထည္အတြင္းဖက္တြင္ မွင္စတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။
          စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ ႀကိဳးၾကာရုပ္ေလးကိုျဖည္လိုက္ၿပီး အတြင္းဖက္တြင္ေရးထားသည့္ စာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့
          “ဟင္………”
          သူ အိမ္ထဲကေျပးထြက္လာခဲ့သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          မနက်၁၁နာရီခွဲ။
          ဆန်းလ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ထံုးစံအတိုင်းဘယ်သူမှမရှိ။ မေမေကအလုပ်သွားသည်။ မမကကျောင်းသွားသည်။
          တစ်မနက်လံုးလိုလိုငိုထားရသဖြင့် မျက်ခွံတွေကမို့အစ်နေသလို မျက်လံုးတွေက ကျိန်းစပ် နေသည်။ ထမင်းစားချင်စိတ်လည်းမရှိ။ လူက အသိဥာဏ်ကင်းမဲ့နေသူလို ငေါင်တောင်တောင်ဖြစ်ကာ ကုတင်ပေါ်အရုပ်ကြိုးပြတ်လှဲချလိုက်သည်။
          ငါကလူပိုလား။ ငါကသူများတွေကို စိတ်ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတဲ့သူလား။ ငါ့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှမလိုအပ်ကြတော့ဘူးလား။
          သူမအရူးတစ်ယောက်သဖွယ် ပါးစပ်ကတစ်တွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိသည်။
          နောက်တော့ မတ်တပ်ထရပ်ကာသူမအဝတ်ဗီရိုကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအထဲက ကို့မွေးနေ့ ရောက်ရင်ကို့ကိုပေးဖို့ဝယ်ထားသော ဝက်ဝံရုပ်လေးကိုထုတ်ပြီး ခုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။
          တစ်ဆက်တည်းမှာပင် စာအုပ်စင်အောက်က စာအုပ်အဖံုးချုပ်သည့်ပစ္စည်းများထုတ်ကာ နွေဦးစာအုပ်လေးကို ချုပ်ပေးလိုက်သည်။ စာအုပ်အဖံုးချုပ်ပြီးသွားတော့ စက္ကူရုပ်လေးတွေချိုးသည်။ ထံုးစံအတိုင်းကြိုးကြာရုပ်လေးတွေ………။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          နေ့လည်၂နာရီ…။
          ဒီနေ့ နွေဦးတစ်ခုခုကိုအလိုမကျဖြစ်နေသည်။ ဘာကို အလိုမကျမှန်းလည်းမသိ။
          စာအုပ်ပြဲအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆန်းလကိုလား။
          မဟုတ်…။
          သူလည်းပြဲပါစေဆိုပြီး လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။
          ဒါဖြင့် ဆန်းလကိုဝင်တိုက်တဲ့စက်ဘီးသမားလား။ ဒါလည်းမဟုတ်။ သူလည်း ဆန်းလ ဒီလမ်းကလာမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။
          တစ်ကယ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမကျေနပ်မိခြင်းသာ။ ဒီနေ့ရခဲ့သည့်စာအုပ်က စာအုပ်ဆိုင် ပိုင်ရှင်အစ်မချန်ထားတာမဟုတ်။ ကဗျာဆရာ”ရိုး”က တော်ဝင်စင်တာမှာ ဒီနေ့သူ့စာအုပ်ဝယ်သည့် သူ့ပရိသတ်များကို လက်မှတ်ထိုးပေးမည်ဟုကြားသဖြင့် နွေဦးလူတိုးခံပြီးခက်ခက်ခဲခဲဝယ်ထားရသည့် စာအုပ်…။
          အမှန်ဆို ဆန်းလကို ဒီနေ့တော့ဒီပွဲရှိတယ်။ တော်ဝင်စင်တာကိုလာခဲ့လို့ သူမပြောရမယ့် တာဝန်ရှိပေမယ့် သူမမေ့လျော့ခဲ့သည်။
          ဆန်းလ ဒီစာအုပ်ကို ဘယ်လောက်လိုချင်လဲဆိုတာ သူမအသိဆံုး။
          သူမသာ ဆန်းလကိုခေါ်ဖို့မမေ့လျော့ခဲ့လှျင် ဒီနေ့လိုအဖြစ်မျိုးဖြစ်လာမည်မဟုတ်။
          တစ်ကယ်ဆို စာအုပ်ဖြင့်မျက်နှာကိုအပေါက်ခံရသူမှာ သူမသာဖြစ်သင့်သည်။
          “အင်း…ငါ လူကိုယ်တိုင်သွားပြီး ဆန်းလကိုတောင်းပန်ရမယ်”
          လေးတွဲ့သောခြေလှမ်းတို့လိုပင် သူမစကားသံတို့ကလည်းလေးတိလေးကန်။
          ဖိနပ်ကို အိမ်ရှေ့ဖိနပ်စင်မှာချွတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ချလိုက်သည်။
          ထိုစဥ် ဆိုဖာရှေ့က စားပွဲပေါ်တင်ထားသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကြောင့် သူမမျက်ခံုးအစံု မြင့်တက်သွားသည်။
          အဖံုးချုပ်ထားသည့်စာအုပ်မို့ ဘာစာအုပ်လဲလို့ ဆွဲယူကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်ထဲကနေ အဖြူရောင်ကြိုးကြာရုပ်လေးတစ်ရုပ်ထွက်လာသည်။
          “ဟင်…ဒါ…ဒါ ငါ့စာအုပ်ပါလား”
          သူမစိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် စာအုပ်ကိုသေသေချာချာစစ်ဆေးမိသည်။
          သေချာသည်။ ဒါ သူမစာအုပ်မှ သူမစာအုပ်စစ်စစ်။
          “ဟို…မမဆန်းလက မမအတွက်ဆိုပြီး အဲဒီစာအုပ်လာပေးထားတာပါ”
          သူမအနားရောက်လာသည့် အိမ်အကူကောင်မလေးကပြောလိုက်သည်။
          ဆန်းလလာပေးထားတာဆိုတော့ သူငါ့ကိုတောင်းပန်တဲ့သဘောလား။ ဒါဖြင့် ကြိုးကြာရုပ် ကဘာသဘောလဲ။
          မရေရာသည့်အတွေးတို့ခဏဖြတ်ကာ စာအုပ်ထဲကပြုတ်ကျလာသည့် ကြိုးကြာရုပ်လေးကို အသေအချာပြန်ကြည့်မိသည်။
          ဒီတော့မှကြိုးကြာရုပ်ကိုယ်ထည်တွင် မှင်စတစ်ချို့စွန်းပေနေသည်ကိုတွေ့ရသည်။
          သူမအလျင်စလိုပင် ကြိုးကြာရုပ်လေးကို ပြန်ဖြည်လိုက်တော့ အထဲမှာစာတစ်ချို့ရေးထား သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
          “ဟင်…………”
          သူမ အိမ်ထဲကပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          နေ့လည်၂နာရီ…။
          ပြောရလှျင်ဆန်းလကသနားဖို့ကောင်းသည်။ သူ့ကိုမျက်နှာတစ်ချက်အညှိုးမခံ။ ဒီနေ့လိုမျိုး အတန်းမတက်ဖို့ပူဆာသည်ဆိုတာ ဒါပထမဦးဆံုးအကြိမ်။
          တစ်ခြားအချိန်တွေဆို သူဒီလောက်လျစ်လျူရှုမိမှာမဟုတ်ပေမယ့် အခုဆရာအချိန်က သိပ်အရေးကြီးလွန်းသည်မို့ ခံစားချက်ကိုမေ့ထားလိုက်ရသည်။
          ဒီကောင်မလေးသူ့ကိုစိတ်ကောက်နေပံုရသည်။ ဖုန်းဆက်တော့လည်းဖုန်းပိတ်ထားသည်။
          ဒီနေ့ညနေ ဒါမှမဟုတ်လည်း မနက်ဖြန်ရောက်မှ သူမကိုကစားကွင်းခေါ်သွားပြီး Suprise တစ်ခုခုလုပ်ပေးတော့မည်ဟု ဆံုးဖြတ်လိုက်သည်။
          “ဒီနေ့ညနေ အိမ်ကိုသွားပြီးတောင်းပန်လိုက်မယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကစားကွင်းခေါ်သွားမယ်။ စိတ်ကောက်နေသေးလို့ မလိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း မနက်ဖြန်ရောက်တော့မှပေါ့”
          သူတစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်။
          ထိုစဥ် ဧည့်ခန်းထဲတွင် သတင်းစာဖတ်နေသော အမေ့ကိုတွေ့သဖြင့်
          “အမေ သားပြန်ရောက်ပြီ”
          “လာပါ လာပါ။ ငါနင့်ကိုတွေ့ချင်နေတာနဲ့အတော်ပဲကိုယ်တော်”
          ခရီးရောက်မဆိုက် အမေကတွေ့ချင်သည်ဟုဆိုသည်။ မျက်နှာပေးကလည်း သူ့ကိုဆူမည့် ပံုစံမို့
          “ဘာ…ဘာဖြစ်လို့လဲအမေ”
          “ဆန်းလလေးကိုသိပ်မဆူပါနဲ့သားရယ်။ ခမျာသနားပါတယ်။ သားကိုလည်းချစ်ရှာသားနဲ့”
          “ဟင်…ကျွန်တော်ဆန်းလကိုမဆူပါဘူး”
          “လိမ်မနေနဲ့လင်းရောင်။ ကောင်မလေးမျက်လံုးတွေများ မို့အစ်နေတာပဲ။ အဲဒါ နင်ဆူထား လို့မဟုတ်လား”
          “အာ…မဟုတ်ပါဘူးအမေရာ။ ကျွန်တော်မဆူပါဘူး။ ဒါနဲ့သူကအိမ်ကိုဘာလာလုပ်တာလဲ”
          “အေးလေ မဆူလည်းပြီးတာပဲ။ သူများသားသမီးကို မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျအောင် မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်။
          ရော့ ရော့ ဒီမှာ။ဒီအရုပ်လေးလာပေးတာ။ မင်းအတွက်တဲ့”
          အမေကပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့လက်ထဲသို့ဝက်ဝံရုပ်လေးထိုးထည့်ကာ အိမ်အနောက်ဖက် ဝင်သွားလေသည်။
          သူကတော့ လက်ထဲရောက်လာသည့် ဝက်ဝံရုပ်လေးကိုသေသေချာချာကြည့်မိသည်။
          ဝက်ဝံရုပ်လေးကဘာမှမထူးခြား။ သာမန်အရုပ်တစ်ခုသာ။ သို့သော် အရုပ်လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အပြာရောင်ကြိုးကြာရုပ်လေးကတော့ ထူးခြားသည်ဟုဆိုရမည်။
          အရုပ်လည်ပင်းက ကြိုးကြာရုပ်လေးကိုအသာဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး သူစေ့စေ့စပ်စပ်လိုက်ကြည့် တော့ အရုပ်ကိုယ်ထည်အတွင်းဖက်တွင် မှင်စတစ်ချို့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
          စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် ကြိုးကြာရုပ်လေးကိုဖြည်လိုက်ပြီး အတွင်းဖက်တွင်ရေးထားသည့် စာတစ်ချို့ကိုဖတ်ပြီးချိန်မှာတော့
          “ဟင်………”
          သူ အိမ်ထဲကပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image

သင္းကြဲႀကိဳးၾကာ-၃ (သင်းကွဲကြိုးကြာ-၃)

          မနက္၁၀နာရီခြဲ…။
          ဒီေန႔ ဆန္းလေက်ာင္းမတက္ခ်င္။
          မနက္ကတည္းက အိမ္မွာတက္လိုက္သည့္ျပႆနာဆိုတာကလည္းေတာက္ေလွ်ာက္…။ တစ္မနက္ခင္းလံုး လပ္ကီးမေကာင္းခဲ႔သည္မို႔ ေက်ာင္းမွာေရာတစ္ခုခုျဖစ္မလား စိတ္ထဲထင့္ေနမိ၏။
          သူမ စိတ္ညစ္ညဴးစြာျဖင့္ ေခါင္းကိုခါယမ္းမိေတာ့
          “ေဟး ဆန္းလ။ ခဏေစာင့္ပါဦး”
          ေနာက္ကေခၚသံၾကားသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမသူငယ္ခ်င္းေႏြဦး။
          “ေမာလိုက္တာဆန္းလရယ္ ဝွဴး”
          အနားသို႔ေရာက္လာေသာေႏြဦးကေလပူတစ္ခ်က္ကိုမႈတ္ထုတ္ကာ အနည္းငယ္ေမာဟိုက္ ေနေသာအသံျဖင့္ ဆန္းလကိုေျပာလိုက္သည္။
          ေႏြဦးႏွာသီးဖ်ားတြင္ ေခြၽးစက္ေလးေတြသီးေနသည္။ ေနကလည္းပူသည္ကိုး။
          “ဆန္းလ ဒီမွာၾကည့္စမ္း”
          ေႏြဦးမ်က္ႏွာကိုေငးစိုက္ၾကည့္ေနေသာ ဆန္းလမ်က္လံုးမ်ားက ေႏြဦးထုတ္ျပေသာစာအုပ္ ေလးေပၚသို႔ေရာက္သြားသည္။
          “ဟယ္…”
          သူမပါးစပ္က ထိုအာေမဋိတ္တစ္ခုသာထြက္ႏိုင္သည္။
          ကဗ်ာစာအုပ္……။
          ယခုလက္ရွိနာမည္ႀကီးေနေသာ တက္သစ္စကဗ်ာဆရာ”ရိုး”၏ ကဗ်ာစာအုပ္။
          ပထမဆံုးထုတ္ေရာင္းသည့္၃ရက္အတြင္းမွာပင္ စာအုပ္ျပတ္သြားသည္အထိ ပရိသတ္မ်ား အားေပးခံခဲ႔ရေသာကဗ်ာစာအုပ္။
          “အဲဒါ ငါတို႔လိုက္ရွာခဲ႔တဲ႔စာအုပ္မဟုတ္လား”
          “ဟုတ္ပါ့ ဆန္းလေရ။ ၃ရက္အတြင္းမွာတင္ စာအုပ္ကုန္သြားလို႔ ငါနဲ႔နင္နဲ႔တစ္ၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႔ ပတ္ရွာခဲ႔တာေလ”
          “ေအးေလ အဲဒီတုန္းကမရခဲ႔ဘူးေလ။ အခုစာအုပ္က”
          ဆန္းလဆီမွအေမးစကားကိုၾကားေတာ့ ေႏြဦးသူမမ်က္လံုးအစံုကိုေမွးစင္းကာၿပံဳးလိုက္၏။ အၿပံဳးက”ငါကြ”ဆိုသည့္အၿပံဳး။
          သူမ အားရေအာင္အိုက္တင္ခံၿပီးေတာ့မွ
          “ဒါက ဒုတိယအႀကိမ္ဟ။ ငါနဲ႔ခင္တဲ့စာအုပ္ဆိုင္ကအစ္မႀကီးက ဒီစာအုပ္ေရာက္တာနဲ႔ ငါ့ဆီဖုန္းဆက္လို႔ ေက်ာင္းထဲမေရာက္ခင္ စာအုပ္ဆိုင္ထဲကဝင္ဝယ္လာတာ”
          ေႏြဦးစကားဆံုးေတာ့ ဆန္းလစာအုပ္အဖံုးကို ကပ်ာကယာၾကည့္လိုက္သည္။
          စာအုပ္အဖံုး၏ဘယ္ဖက္ေထာင့္တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ဆိုသည့္ စာသားကအထင္းသား။
          သူမေရာေႏြဦးေရာက စာတို႔ကဗ်ာတို႔ကိုဝါသနာပါသည္။
          ကဗ်ာဆရာ”ရိုး”ကလည္းအလြန္ေတာ္သည္။
          ကဗ်ာမႀကိဳက္သူမ်ားေတာင္ လက္ကမခ်ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းလြန္း လွေသာ ကဗ်ာစာအုပ္သည္ သူမတို႔လိုကဗ်ာဝါသနာရွင္မ်ားအတြက္ေတာ့ အေလးအျမတ္ျပဳစရာ တန္ဖိုးႀကီးရတနာတစ္ခုျဖစ္လာသည္။
          ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာဆရာကိုယ္တိုင္ကိုက “ဒီစာအုပ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးစာအုပ္ပါ” ဟုေၾကညာထားသည္မို႔ ပရိသတ္ေတြကပိုစိတ္ဝင္စားေနၾကသည္။
          “ဟဲ႔…ေႏြဦး ငါ့အတြက္ေရာ ငါ့အတြက္ဝယ္လာခဲ႔လား”
          ဆန္းလတစ္ေယာက္ ကေလးငယ္သဖြယ္ ေႏြဦးကို အားတက္သေရာေမးမိသည္။
          ေႏြဦးမ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားသည္။
          သို႔ေသာ္ ပ်က္ယြင္းသြားသည့္သူမမ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ဖံုးလိုက္ၿပီး မထူးျခားေသာ ေလသံျဖင့္
          “နင့္အတြက္မပါခဲ႔ဘူးဆန္းလရဲ႕။ ငါေတာင္ဆိုင္ရွင္အစ္မခ်န္ထားေပးလို႔ရတာ။ အားလံုးက လည္းဒီကဗ်ာစာအုပ္ကို အရူးအမူးျဖစ္ေနၾကလို႔ ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ႔သူေတြပဲရတယ္ဆရာ။
          ဒါေပမယ့္ နင္စိတ္မပူပါနဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆိုရမယ္တဲ႔။ ဆိုင္ရွင္အစ္မက ထပ္မွာ ထားတယ္ေျပာတယ္”
          ေႏြဦးစကားေၾကာင့္ အျပည့္အဝဝမ္းမသာႏိုင္ေသာ္လည္း ရင္ထဲကအလံုးႀကီးကေတာ့က် သြားသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ မရႏိုင္တာထက္စာလွ်င္ေတာ့ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆိုရမည္သာ။
          သို႔ေသာ္ သူလိုခ်င္ေသာ စာအုပ္ရသြားသျဖင့္ ၿပံဳးေပ်ာ္ေနေသာ ေႏြဦးကိုစခ်င္လာသျဖင့္
          “ေအးေလ ဒါဆိုလဲၿပီးတာေပါ့ေႏြဦးရယ္။ ငါေနာက္ႏွစ္ရက္ေနမွဝယ္မယ္ေလ။ ေလာေလာ ဆယ္ေတာ့ နင့္စာအုပ္ငါယူသြားၿပီေဟ့”
          ေႏြဦးလက္ထဲျပန္ေရာက္ေနေသာစာအုပ္ကို ဆတ္ခနဲဆြဲလုကာ သူမေျပးေလသည္။
          ရုတ္တရက္မို႔ ေႏြဦးလည္းအူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ကာ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ သူမစာအုပ္ပါသြားမွန္းသိသျဖင့္ ဆန္းလေနာက္သို႔ေျပးလိုက္သည္။
          “ဆန္းလ ငါ့စာအုပ္ျပန္ေပး”
          အေနာက္ကေႏြဦးတစ္ေယာက္ တစ္ေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ကာ ေျပးလိုက္လာသည္။
          ႏွစ္ေယာက္လံုးကလည္း ေခ်ာေမာၾကသူမ်ားမို႔ ဘာဘီရုပ္ေလးႏွစ္ရုပ္ စိန္ေျပးလိုက္တမ္း ကစားေနသလိုပင္။
          အေနာက္ကေျပးလိုက္လာေသာ ေႏြဦးကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ညာဖက္လမ္းထဲအေကြ႔ ထိုလမ္းထဲမွထြက္လာေသာ စက္ဘီးတစ္စီးက ဆန္းလမ်က္လံုးမ်ားကိုျပာေဝသြားေစသည္။
          စက္ဘီးစီးသူကလက္ကိုင္ကိုေကြ႔လိုက္ေသာ္လည္း စက္ဘီးကိုယ္ထည္ကေတာ့ဆန္းလကို အနည္းငယ္ပြတ္မိသြားသည္။
          စက္ဘီးအရွိန္ေၾကာင့္ သူမပံုလ်က္သားလဲက်သြားၿပီး တစ္ဖက္ကစက္ဘီးလည္း သူမ အနားမွာပင္ေမွာက္သြားသည္။
          ဆန္းလတစ္ေယာက္ လဲက်ရာမွလူးလဲထမိခ်ိန္တြင္ သူမလက္ဖ်ံေနရာကဆစ္ခနဲ နာသြား သျဖင့္ၾကည့္မိေတာ့ ပြန္းသြားသည့္ဒဏ္ရာေလးက ေသြးစို႔ေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။
          သို႔ေသာ္ ဒဏ္ရာကိုဂရုမစိုက္အား။ ကဗ်ာစာအုပ္ကိုသာ ကမန္းကတန္းလိုက္ရွာမိသည္။
          စာအုပ္ဘယ္မွာလဲ…။ စာအုပ္ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။
          သူမပံုစံက အဖိုးတန္ရတနာတစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ ကေလးငယ္တစ္ဦးသဖြယ္။
          သူမေဘးပတ္လည္ကို ေဝ့ဝဲၾကည့္ကာလိုက္ရွာသည္။
          မေတြ႔။
          ၿခံဳပုတ္ေတြထဲတြင္မ်ားရွိမလားလည္းၾကည့္သည္။ ဒါလည္းမေတြ႔။
          ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့ သူမမထင္မွတ္ထားေသာပံုစံ။
          စာအုပ္ကစက္ဘီးေအာက္တြင္ပိေနၿပီး ျပဳတ္ထြက္ေနေသာအဖံုးႏွင့္ စာအုပ္အတြင္းသား တို႔က တစ္ေနရာဆီမွာ။
          စာအုပ္ဖံုးကိုဘယ္လက္ကကိုင္ စာအုပ္အတြင္းသားကိုညာလက္ကကိုင္ကာ သူမငူငူႀကီး ရပ္ေနမိသည္။
          ေျပးလာေသာေျခလွမ္းတစ္စံုက ဆန္းလေဘးတြင္ရပ္သြားသျဖင့္ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ေႏြဦး။
          စာအုပ္ကိုတစ္လွည့္ သူမကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ေနသည္။ သူမမ်က္လံုးေတြက ႏွေျမာတသ ေနဟန္။
          “ေႏြ…ေႏြဦး။ ငါ…ငါေတာင္းပန္”
          “ေတာ္လိုက္ေတာ့ ဆန္းလ”
          ေႏြဦးေလသံကတင္းမာလြန္းလွသလို သူမမ်က္လံုးႏွစ္လံုးကလည္း ေဒါသအေရာင္မ်ား တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည္မွာ လူကိုစားေတာ့မည့္ က်ားသစ္မေလးတစ္ေကာင္သဖြယ္။
          “ငါျပန္ဝယ္ေပးပါ့မယ္ဟာ။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆို စာအုပ္ဆိုင္ကို စာအုပ္ေရာက္ၿပီ မဟုတ္လား။ ငါအစားျပန္ဝယ္ေပးပါ့မယ္ေနာ္”
          ဆန္းလ ေႏြဦးကိုအႏူးအၫႊတ္ေတာင္းပန္ေနေပမယ့္ ေႏြဦး၏တင္းမာေနသည့္မ်က္ႏွာ ထားကေတာ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမသြားခဲ႔။
          ထိုအခိုက္ တင္းတင္းေစ့ထားေသာ ေႏြဦးႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကပြင့္ဟလာၿပီး “ဒီစာအုပ္က အစားျပန္ဝယ္ေပးလို႔မရတဲ့စာအုပ္ပဲဆန္းလ” ဆိုသည့္စကားႏွင့္အတူ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြားေသာ ျမင္ကြင္းတို႔က ဆန္းလအတြက္ေတာ့တုန္လႈပ္ဖြယ္ပင္။
          သူ…သူသြားၿပီ။
          သူမအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္း သူမကိုေက်ာခိုင္းခဲ႔ၿပီ။
          ဆန္းလ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လိုငိုင္သြားကာ မ်က္ရည္တို႔ကအဆီးအတားမဲ႔စြာက်လာ၏။
          စက္ဘီးသမားက “အစ္မဘာျဖစ္သြားလဲ”ဆိုသည့္စကားကိုေတာင္ သူမအေရးမစိုက္ႏိုင္။
          သူမခ်စ္ရသည့္သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း နာက်င္ေအာင္၊ ဝမ္းနည္းေအာင္၊ ပင္ပန္းေအာင္ သူမလုပ္ခဲ႔မိျပန္ၿပီ။
          သို႔ေသာ္ ေႏြဦးေျပာသြားသည့္ စကားတစ္ခြန္းကိုေတာ့ သူမနားမလည္။
          ဒီစာအုပ္က ဘာမို႔လို႔အစားျပန္ေပးလို႔မရတာလဲ။
          ထိုအေတြးမ်ားအားလံုး အဖံုးျပဳတ္သြားသည့္ စာအုပ္အတြင္းသားေလးကိုၾကည့္မိေတာ့မွ ရွင္းသြားခဲ႔သည္။
          “ရိုး”ဟုေရးထားသည့္ လက္မွတ္လွလွေလးက စာအုပ္ေပၚတြင္ခ့ံထည္စြာ။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          ေလးကန္သည့္ေျခလွမ္းတို႔ကို သူမခ်စ္သူအခန္းဆီဦးတည္လိုက္သည္။
          အစ္မကေရာ၊ အေမကေရာ ေနာက္ၿပီး အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းကပါ လ်စ္လ်ဴရွဳခံလိုက္ရ သည့္ဘဝမို႔ ေနာက္ဆံုးအားျပဳစရာသည္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္သာရွိေတာ့သည္။
          ကို႔ဆီေရာက္လွ်င္ ကို႔ရင္ခြင္ထဲတိုးေခြ႔ကာ အားပါးတရငိုမည္။ ကို႔ေပါင္ေပၚေခါင္းအံုးကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္မည္။ ကိုေပးမည့္အနမ္းမ်ားႏွင့္ သူမစိတ္ညစ္ညဴးမႈေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ပစ္မည္။
          ေၾသာ္…ေမ့ေတာ့မလို႔။ အရင္ဆံုးဟာသေတြေျပာခိုင္းရမွာပဲ။ ဒါမွတစ္မနက္ခင္းလံုး ႏြမ္းလ် ေနတဲ႔စိတ္ေတြက နည္းနည္းျပန္ၾကည္လင္လာမွာ။
          တစ္ကယ္လဲ သူမစိတ္ေတြက တအားႏြမ္းနယ္ေနသည္မို႔ ဟာသေလးေတြႏွင့္ အရင္ဆံုး ေျဖေလွ်ာ့ၿပီးမွပဲ ကို႔ကိုရင္ဖြင့္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
          ဒီလိုေတြးလိုက္ေတာ့သူမေျခလွမ္းေတြတက္ႂကြလာသည္။ မႈန္မိႈင္းေနသည့္စိတ္ေတြလည္း နည္းနည္းေတာ့ျပန္ၾကည္လာသေယာင္…။
          အခန္းနံပါတ္ F-13…။
          ကို႔အခန္းနားေရာက္ေတာ့ ဆရာဝင္မဝင္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဆရာရွိမေနမွန္းေသခ်ာ ေတာ့မွ ေခါင္းေလးျပဴကာ ကို႔ထိုင္ခံုေနရာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
          ထံုးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္စကားေျပာေနသည့္ ကို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအခိုက္ ကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူမကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး ကို႔ကိုတစ္စံုတစ္ခုလွမ္းေျပာလိုက္သျဖင့္ ကို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးဆန္းလဖက္လွည့္လာသည္။
          ၾကည္လင္တဲ႔ကို႔မ်က္ႏွာေလးက ဒီေန႔မွပိုရွင္းသန္႔ေနသည္။
          ထိုင္ေနရာမွ ဣေႁႏၵရရႏွင့္ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာပံုကလည္း စတိုင္က်လြန္းလွသည္။
          “ဟိတ္ မြြန္း ဘာေတြေငးေနတာလဲ”
          သူမေရွ႕ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေမးလိုက္တဲ႔ကို႔ရဲ႕ပံုစံေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေႏြးေထြးသြားရသည္။
          ကိုက သူမကို မြန္းဟုေခၚသည္။ လဆိုသည့္သူမနာမည္ကို ဒီအတိုင္းအဖ်ားဆြတ္ေခၚ ရမွာရိုးသည္ဟုထင္သည္လားမေျပာတတ္။
          “အဟဲ…ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုကို႔ကိုေတြ႔ခ်င္လို႔”
          “အံမယ္ ပိုၿပီ။ လာမယ္ဆိုရင္လည္း ဘာလို႔ဖုန္းမဆက္လဲ”
          “ကိုကို႔ကိုအ့ံၾသေစခ်င္လို႔ေပါ့”
          “ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ။ ဟုတ္ပါၿပီ။ အဲ………”
          ခပ္ေဝးေဝးမွလာေနသည့္ဆရာ့ကိုျမင္ေတာ့ ခုနကကို႔အၿပံဳးေတြကတစ္ပိုင္းတစ္လက္စႏွင့္ ရပ္တန္႔သြားသည္။
          “အာ……ဆရာလာေနၿပီ။ ကို အတန္းတက္ရေတာ့မယ္။ မြန္းလဲ အတန္းသြားတက္ေတာ့ ေလ”
          “ဒီေန႔ မြန္းအတန္းမတက္ခ်င္ဘူး”
          သူမႏြဲ႔ဆုိးဆိုးသလိုေျပာမိေတာ့ ကိုကလူႀကီးတစ္ေယာက္လိုၿပံဳးသည္။
          “ကို ဒီဆရာ့အခ်ိန္ကို အလြတ္ခံလို႔မရဘူးကြ။ သူရွင္းျပတာဒီေန႔နားမေထာင္လိိုက္ရင္ က်န္တဲ႔ေန႔ေတြ ဘာမွမသိေတာ့ဘူး”
          “ကိုကကြာ ကို႔ကိုေျပာစရာရွိလို႔ပါဆို”
          “အင္းပါ။ ဒီဆရာ့တစ္ခ်ိန္ေလးေတာ့ ကိုခဏသင္လိုက္မယ္ကြာ။ ၿပီးေတာ့မွ မြန္းေျပာစရာ ရွိတာ ကို႔ကိုေျပာေပါ့”
          “ကို…ဒီတစ္ေန႔ေလးပဲဖ်က္ေပးပါကြာ။ ေနာ္………”
          “မြန္းရယ္ ကိုလဲအဆင္မေျပလို႔ပါ။ ေျပာစရာရွိရင္ေနာက္မွေျပာေနာ္။ ဟုတ္လား”
          “ကိုမရဘူးကြာ။ ဒီေန႔အတန္းမတက္နဲ႔ကြာ။ ကို…… ကို……”
          သူမ ဘယ္လိုပဲေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးေပမယ့္ ကိုကသူမစကားနားမေထာင္။ အတန္းထဲသို႔ ေျပးဝင္သြားၿပီး သူ႔ထိုင္ခံုတြင္အက်အနသြားထိုင္သည္။
          သူမတို႔အျဖစ္အပ်က္ကို တစ္စြန္းတစ္စျမင္လိုက္ရေသာ ကိုတို႔အတန္းထဲက မိန္းကေလး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆန္းလကိုၾကည့္ၿပီးမ်က္ခံုးအတြန္႔ခ်ိဳးကာ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ၿပံဳးၾကသည္။
          ဝမ္းနည္းျခင္း၊ အထီးက်န္ျခင္း၊ ရွက္ျခင္းတို႔ႏွင့္ သူမပူထူကာ ကိုႏွင့္ေဝးရာသို႔ သူမထြက္ လာခဲ႔သည္။ မ်က္ရည္မ်ားကေတာ့ တေတြေတြစီးလ်က္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          မနက်၁၀နာရီခွဲ…။
          ဒီနေ့ ဆန်းလကျောင်းမတက်ချင်။
          မနက်ကတည်းက အိမ်မှာတက်လိုက်သည့်ပြဿနာဆိုတာကလည်းတောက်လှေျာက်…။ တစ်မနက်ခင်းလံုး လပ်ကီးမကောင်းခဲ့သည်မို့ ကျောင်းမှာရောတစ်ခုခုဖြစ်မလား စိတ်ထဲထင့်နေမိ၏။
          သူမ စိတ်ညစ်ညူးစွာဖြင့် ခေါင်းကိုခါယမ်းမိတော့
          “ဟေး ဆန်းလ။ ခဏစောင့်ပါဦး”
          နောက်ကခေါ်သံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမသူငယ်ချင်းနွေဦး။
          “မောလိုက်တာဆန်းလရယ် ဝှူး”
          အနားသို့ရောက်လာသောနွေဦးကလေပူတစ်ချက်ကိုမှုတ်ထုတ်ကာ အနည်းငယ်မောဟိုက် နေသောအသံဖြင့် ဆန်းလကိုပြောလိုက်သည်။
          နွေဦးနှာသီးဖျားတွင် ချွေးစက်လေးတွေသီးနေသည်။ နေကလည်းပူသည်ကိုး။
          “ဆန်းလ ဒီမှာကြည့်စမ်း”
          နွေဦးမျက်နှာကိုငေးစိုက်ကြည့်နေသော ဆန်းလမျက်လံုးများက နွေဦးထုတ်ပြသောစာအုပ် လေးပေါ်သို့ရောက်သွားသည်။
          “ဟယ်…”
          သူမပါးစပ်က ထိုအာမေဋိတ်တစ်ခုသာထွက်နိုင်သည်။
          ကဗျာစာအုပ်……။
          ယခုလက်ရှိနာမည်ကြီးနေသော တက်သစ်စကဗျာဆရာ”ရိုး”၏ ကဗျာစာအုပ်။
          ပထမဆံုးထုတ်ရောင်းသည့်၃ရက်အတွင်းမှာပင် စာအုပ်ပြတ်သွားသည်အထိ ပရိသတ်များ အားပေးခံခဲ့ရသောကဗျာစာအုပ်။
          “အဲဒါ ငါတို့လိုက်ရှာခဲ့တဲ့စာအုပ်မဟုတ်လား”
          “ဟုတ်ပါ့ ဆန်းလရေ။ ၃ရက်အတွင်းမှာတင် စာအုပ်ကုန်သွားလို့ ငါနဲ့နင်နဲ့တစ်မြို့လံုးအနှံ့ ပတ်ရှာခဲ့တာလေ”
          “အေးလေ အဲဒီတုန်းကမရခဲ့ဘူးလေ။ အခုစာအုပ်က”
          ဆန်းလဆီမှအမေးစကားကိုကြားတော့ နွေဦးသူမမျက်လံုးအစံုကိုမှေးစင်းကာပြံုးလိုက်၏။ အပြံုးက”ငါကွ”ဆိုသည့်အပြံုး။
          သူမ အားရအောင်အိုက်တင်ခံပြီးတော့မှ
          “ဒါက ဒုတိယအကြိမ်ဟ။ ငါနဲ့ခင်တဲ့စာအုပ်ဆိုင်ကအစ်မကြီးက ဒီစာအုပ်ရောက်တာနဲ့ ငါ့ဆီဖုန်းဆက်လို့ ကျောင်းထဲမရောက်ခင် စာအုပ်ဆိုင်ထဲကဝင်ဝယ်လာတာ”
          နွေဦးစကားဆံုးတော့ ဆန်းလစာအုပ်အဖံုးကို ကပျာကယာကြည့်လိုက်သည်။
          စာအုပ်အဖံုး၏ဘယ်ဖက်ထောင့်တွင် ဒုတိယအကြိမ်ဆိုသည့် စာသားကအထင်းသား။
          သူမရောနွေဦးရောက စာတို့ကဗျာတို့ကိုဝါသနာပါသည်။
          ကဗျာဆရာ”ရိုး”ကလည်းအလွန်တော်သည်။
          ကဗျာမကြိုက်သူများတောင် လက်ကမချချင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်အားကောင်းလွန်း လှသော ကဗျာစာအုပ်သည် သူမတို့လိုကဗျာဝါသနာရှင်များအတွက်တော့ အလေးအမြတ်ပြုစရာ တန်ဖိုးကြီးရတနာတစ်ခုဖြစ်လာသည်။
          နောက်ပြီး ကဗျာဆရာကိုယ်တိုင်ကိုက “ဒီစာအုပ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ဆံုးစာအုပ်ပါ” ဟုကြေညာထားသည်မို့ ပရိသတ်တွေကပိုစိတ်ဝင်စားနေကြသည်။
          “ဟဲ့…နွေဦး ငါ့အတွက်ရော ငါ့အတွက်ဝယ်လာခဲ့လား”
          ဆန်းလတစ်ယောက် ကလေးငယ်သဖွယ် နွေဦးကို အားတက်သရောမေးမိသည်။
          နွေဦးမျက်နှာတစ်ချက်ပျက်သွားသည်။
          သို့သော် ပျက်ယွင်းသွားသည့်သူမမျက်နှာကို ချက်ချင်းပြန်ဖံုးလိုက်ပြီး မထူးခြားသော လေသံဖြင့်
          “နင့်အတွက်မပါခဲ့ဘူးဆန်းလရဲ့။ ငါတောင်ဆိုင်ရှင်အစ်မချန်ထားပေးလို့ရတာ။ အားလံုးက လည်းဒီကဗျာစာအုပ်ကို အရူးအမူးဖြစ်နေကြလို့ ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတဲ့သူတွေပဲရတယ်ဆရာ။
          ဒါပေမယ့် နင်စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆိုရမယ်တဲ့။ ဆိုင်ရှင်အစ်မက ထပ်မှာ ထားတယ်ပြောတယ်”
          နွေဦးစကားကြောင့် အပြည့်အဝဝမ်းမသာနိုင်သော်လည်း ရင်ထဲကအလံုးကြီးကတော့ကျ သွားသည်။ ဘာပဲပြောပြော မရနိုင်တာထက်စာလှျင်တော့ တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်သာ။
          သို့သော် သူလိုချင်သော စာအုပ်ရသွားသဖြင့် ပြံုးပျော်နေသော နွေဦးကိုစချင်လာသဖြင့်
          “အေးလေ ဒါဆိုလဲပြီးတာပေါ့နွေဦးရယ်။ ငါနောက်နှစ်ရက်နေမှဝယ်မယ်လေ။ လောလော ဆယ်တော့ နင့်စာအုပ်ငါယူသွားပြီဟေ့”
          နွေဦးလက်ထဲပြန်ရောက်နေသောစာအုပ်ကို ဆတ်ခနဲဆွဲလုကာ သူမပြေးလေသည်။
          ရုတ်တရက်မို့ နွေဦးလည်းအူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ကာ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ နောက်တော့မှ သူမစာအုပ်ပါသွားမှန်းသိသဖြင့် ဆန်းလနောက်သို့ပြေးလိုက်သည်။
          “ဆန်းလ ငါ့စာအုပ်ပြန်ပေး”
          အနောက်ကနွေဦးတစ်ယောက် တစ်ကြော်ကြော်အော်ကာ ပြေးလိုက်လာသည်။
          နှစ်ယောက်လံုးကလည်း ချောမောကြသူများမို့ ဘာဘီရုပ်လေးနှစ်ရုပ် စိန်ပြေးလိုက်တမ်း ကစားနေသလိုပင်။
          အနောက်ကပြေးလိုက်လာသော နွေဦးကိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး ညာဖက်လမ်းထဲအကွေ့ ထိုလမ်းထဲမှထွက်လာသော စက်ဘီးတစ်စီးက ဆန်းလမျက်လံုးများကိုပြာဝေသွားစေသည်။
          စက်ဘီးစီးသူကလက်ကိုင်ကိုကွေ့လိုက်သော်လည်း စက်ဘီးကိုယ်ထည်ကတော့ဆန်းလကို အနည်းငယ်ပွတ်မိသွားသည်။
          စက်ဘီးအရှိန်ကြောင့် သူမပံုလျက်သားလဲကျသွားပြီး တစ်ဖက်ကစက်ဘီးလည်း သူမ အနားမှာပင်မှောက်သွားသည်။
          ဆန်းလတစ်ယောက် လဲကျရာမှလူးလဲထမိချိန်တွင် သူမလက်ဖျံနေရာကဆစ်ခနဲ နာသွား သဖြင့်ကြည့်မိတော့ ပွန်းသွားသည့်ဒဏ်ရာလေးက သွေးစို့နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
          သို့သော် ဒဏ်ရာကိုဂရုမစိုက်အား။ ကဗျာစာအုပ်ကိုသာ ကမန်းကတန်းလိုက်ရှာမိသည်။
          စာအုပ်ဘယ်မှာလဲ…။ စာအုပ်ဘယ်ရောက်သွားလဲ။
          သူမပံုစံက အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ပျောက်ဆံုးသွားသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသဖွယ်။
          သူမဘေးပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာလိုက်ရှာသည်။
          မတွေ့။
          ခြံုပုတ်တွေထဲတွင်များရှိမလားလည်းကြည့်သည်။ ဒါလည်းမတွေ့။
          တွေ့မယ့်တွေ့တော့ သူမမထင်မှတ်ထားသောပံုစံ။
          စာအုပ်ကစက်ဘီးအောက်တွင်ပိနေပြီး ပြုတ်ထွက်နေသောအဖံုးနှင့် စာအုပ်အတွင်းသား တို့က တစ်နေရာဆီမှာ။
          စာအုပ်ဖံုးကိုဘယ်လက်ကကိုင် စာအုပ်အတွင်းသားကိုညာလက်ကကိုင်ကာ သူမငူငူကြီး ရပ်နေမိသည်။
          ပြေးလာသောခြေလှမ်းတစ်စံုက ဆန်းလဘေးတွင်ရပ်သွားသဖြင့် နောက်ကိုလှည့်ကြည့် လိုက်တော့ နွေဦး။
          စာအုပ်ကိုတစ်လှည့် သူမကိုတစ်လှည့်ကြည့်နေသည်။ သူမမျက်လံုးတွေက နှမြောတသ နေဟန်။
          “နွေ…နွေဦး။ ငါ…ငါတောင်းပန်”
          “တော်လိုက်တော့ ဆန်းလ”
          နွေဦးလေသံကတင်းမာလွန်းလှသလို သူမမျက်လံုးနှစ်လံုးကလည်း ဒေါသအရောင်များ တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသည်မှာ လူကိုစားတော့မည့် ကျားသစ်မလေးတစ်ကောင်သဖွယ်။
          “ငါပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်ဟာ။ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို စာအုပ်ဆိုင်ကို စာအုပ်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား။ ငါအစားပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်နော်”
          ဆန်းလ နွေဦးကိုအနူးအညွှတ်တောင်းပန်နေပေမယ့် နွေဦး၏တင်းမာနေသည့်မျက်နှာ ထားကတော့ ပျော့ပြောင်းမသွားခဲ့။
          ထိုအခိုက် တင်းတင်းစေ့ထားသော နွေဦးနှုတ်ခမ်းတစ်စံုကပွင့်ဟလာပြီး “ဒီစာအုပ်က အစားပြန်ဝယ်ပေးလို့မရတဲ့စာအုပ်ပဲဆန်းလ” ဆိုသည့်စကားနှင့်အတူ ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသော မြင်ကွင်းတို့က ဆန်းလအတွက်တော့တုန်လှုပ်ဖွယ်ပင်။
          သူ…သူသွားပြီ။
          သူမအချစ်ဆံုးသူငယ်ချင်းလည်း သူမကိုကျောခိုင်းခဲ့ပြီ။
          ဆန်းလ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုငိုင်သွားကာ မျက်ရည်တို့ကအဆီးအတားမဲ့စွာကျလာ၏။
          စက်ဘီးသမားက “အစ်မဘာဖြစ်သွားလဲ”ဆိုသည့်စကားကိုတောင် သူမအရေးမစိုက်နိုင်။
          သူမချစ်ရသည့်သူငယ်ချင်းကိုလည်း နာကျင်အောင်၊ ဝမ်းနည်းအောင်၊ ပင်ပန်းအောင် သူမလုပ်ခဲ့မိပြန်ပြီ။
          သို့သော် နွေဦးပြောသွားသည့် စကားတစ်ခွန်းကိုတော့ သူမနားမလည်။
          ဒီစာအုပ်က ဘာမို့လို့အစားပြန်ပေးလို့မရတာလဲ။
          ထိုအတွေးများအားလံုး အဖံုးပြုတ်သွားသည့် စာအုပ်အတွင်းသားလေးကိုကြည့်မိတော့မှ ရှင်းသွားခဲ့သည်။
          “ရိုး”ဟုရေးထားသည့် လက်မှတ်လှလှလေးက စာအုပ်ပေါ်တွင်ခ့ံထည်စွာ။
         
✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          လေးကန်သည့်ခြေလှမ်းတို့ကို သူမချစ်သူအခန်းဆီဦးတည်လိုက်သည်။
          အစ်မကရော၊ အမေကရော နောက်ပြီး အချစ်ဆံုးသူငယ်ချင်းကပါ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရ သည့်ဘဝမို့ နောက်ဆံုးအားပြုစရာသည် ချစ်သူတစ်ယောက်သာရှိတော့သည်။
          ကို့ဆီရောက်လှျင် ကို့ရင်ခွင်ထဲတိုးခွေ့ကာ အားပါးတရငိုမည်။ ကို့ပေါင်ပေါ်ခေါင်းအံုးကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မည်။ ကိုပေးမည့်အနမ်းများနှင့် သူမစိတ်ညစ်ညူးမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပစ်မည်။
          သြော်…မေ့တော့မလို့။ အရင်ဆံုးဟာသတွေပြောခိုင်းရမှာပဲ။ ဒါမှတစ်မနက်ခင်းလံုး နွမ်းလျ နေတဲ့စိတ်တွေက နည်းနည်းပြန်ကြည်လင်လာမှာ။
          တစ်ကယ်လဲ သူမစိတ်တွေက တအားနွမ်းနယ်နေသည်မို့ ဟာသလေးတွေနှင့် အရင်ဆံုး ဖြေလှေျာ့ပြီးမှပဲ ကို့ကိုရင်ဖွင့်တော့မည်ဟု ဆံုးဖြတ်လိုက်သည်။
          ဒီလိုတွေးလိုက်တော့သူမခြေလှမ်းတွေတက်ကြွလာသည်။ မှုန်မှိုင်းနေသည့်စိတ်တွေလည်း နည်းနည်းတော့ပြန်ကြည်လာသယောင်…။
          အခန်းနံပါတ် F-13…။
          ကို့အခန်းနားရောက်တော့ ဆရာဝင်မဝင်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆရာရှိမနေမှန်းသေချာ တော့မှ ခေါင်းလေးပြူကာ ကို့ထိုင်ခံုနေရာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
          ထံုးစံအတိုင်း သူငယ်ချင်းများနှင့်စကားပြောနေသည့် ကို့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက် ကို့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူမကိုကြည့်လိုက်ပြီး ကို့ကိုတစ်စံုတစ်ခုလှမ်းပြောလိုက်သဖြင့် ကို့ရဲ့ မျက်နှာလေးဆန်းလဖက်လှည့်လာသည်။
          ကြည်လင်တဲ့ကို့မျက်နှာလေးက ဒီနေ့မှပိုရှင်းသန့်နေသည်။
          ထိုင်နေရာမှ ဣနြေ္ဒရရနှင့် တစ်လှမ်းချင်းလှေျာက်လာပံုကလည်း စတိုင်ကျလွန်းလှသည်။
          “ဟိတ် မွွန်း ဘာတွေငေးနေတာလဲ”
          သူမရှေ့ရောက်ရောက်ချင်း မေးလိုက်တဲ့ကို့ရဲ့ပံုစံကြောင့် ရင်ထဲမှာနွေးထွေးသွားရသည်။
          ကိုက သူမကို မွန်းဟုခေါ်သည်။ လဆိုသည့်သူမနာမည်ကို ဒီအတိုင်းအဖျားဆွတ်ခေါ် ရမှာရိုးသည်ဟုထင်သည်လားမပြောတတ်။
          “အဟဲ…ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုကို့ကိုတွေ့ချင်လို့”
          “အံမယ် ပိုပြီ။ လာမယ်ဆိုရင်လည်း ဘာလို့ဖုန်းမဆက်လဲ”
          “ကိုကို့ကိုအ့ံသြစေချင်လို့ပေါ့”
          “ဟုတ်ပါပြီဗျာ။ ဟုတ်ပါပြီ။ အဲ………”
          ခပ်ဝေးဝေးမှလာနေသည့်ဆရာ့ကိုမြင်တော့ ခုနကကို့အပြံုးတွေကတစ်ပိုင်းတစ်လက်စနှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
          “အာ……ဆရာလာနေပြီ။ ကို အတန်းတက်ရတော့မယ်။ မွန်းလဲ အတန်းသွားတက်တော့ လေ”
          “ဒီနေ့ မွန်းအတန်းမတက်ချင်ဘူး”
          သူမနွဲ့ဆိုးဆိုးသလိုပြောမိတော့ ကိုကလူကြီးတစ်ယောက်လိုပြံုးသည်။
          “ကို ဒီဆရာ့အချိန်ကို အလွတ်ခံလို့မရဘူးကွ။ သူရှင်းပြတာဒီနေ့နားမထောင်လိိုက်ရင် ကျန်တဲ့နေ့တွေ ဘာမှမသိတော့ဘူး”
          “ကိုကကွာ ကို့ကိုပြောစရာရှိလို့ပါဆို”
          “အင်းပါ။ ဒီဆရာ့တစ်ချိန်လေးတော့ ကိုခဏသင်လိုက်မယ်ကွာ။ ပြီးတော့မှ မွန်းပြောစရာ ရှိတာ ကို့ကိုပြောပေါ့”
          “ကို…ဒီတစ်နေ့လေးပဲဖျက်ပေးပါကွာ။ နော်………”
          “မွန်းရယ် ကိုလဲအဆင်မပြေလို့ပါ။ ပြောစရာရှိရင်နောက်မှပြောနော်။ ဟုတ်လား”
          “ကိုမရဘူးကွာ။ ဒီနေ့အတန်းမတက်နဲ့ကွာ။ ကို…… ကို……”
          သူမ ဘယ်လိုပဲတောင်းပန်တိုးလှျိုးပေမယ့် ကိုကသူမစကားနားမထောင်။ အတန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ့ထိုင်ခံုတွင်အကျအနသွားထိုင်သည်။
          သူမတို့အဖြစ်အပျက်ကို တစ်စွန်းတစ်စမြင်လိုက်ရသော ကိုတို့အတန်းထဲက မိန်းကလေး တစ်ချို့ကတော့ ဆန်းလကိုကြည့်ပြီးမျက်ခံုးအတွန့်ချိုးကာ သရော်တော်တော်ပြံုးကြသည်။
          ဝမ်းနည်းခြင်း၊ အထီးကျန်ခြင်း၊ ရှက်ခြင်းတို့နှင့် သူမပူထူကာ ကိုနှင့်ဝေးရာသို့ သူမထွက် လာခဲ့သည်။ မျက်ရည်များကတော့ တတွေတွေစီးလျက်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image

သင္းကြဲႀကိဳးၾကာ-၂ (သင်းကွဲကြိုးကြာ-၂)

          “ဟယ္…မမ နားဆြဲေလးကလွလိုက္တာ”
          မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း မမအိပ္ခန္းထဲျပန္ဝင္လာသျဖင့္ သူမနားရြက္ဖ်ားကနားဆြဲေလးဆီ ဆန္းလအၾကည့္ေရာက္သြားသည္။
          မမလမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း စည္းခ်က္ညီညီလႈပ္ယမ္းေနေသာ လျခမ္းပံုသ႑ာန္ဆြဲသီး ေလးက သူမစိတ္ကိုဖမ္းစားလုိက္၏။
          မိန္းကေလးပီပီ ခေရးခရာအလွအပပစၹည္းေလးေတြကို မက္ေမာတတ္သည့္အေလ်ာက္ ထိုဆြဲသီးေလးအေၾကာင္း သူမသိခ်င္လာသည္။
          “မမ အဲဒါေလးဘယ္ေလာက္လဲ။ ဘယ္ကဝယ္တာလဲဟင္။ ညီမေလးကို ခဏငွားပါလား”
          “အာ………မငွားႏိုင္ပါဘူး။ ငါေတာင္ ႀကိဳက္လြန္းလို႔မေန႔ကမွ ၂၀၀၀၀ေပးၿပီးဝယ္လာတာ”
          “ဒါျဖင့္လည္း မမပိုက္ဆံတစ္ဝက္ခဏစိုက္ၿပီးဝယ္ေပးပါလား။ ညီမေလးမွာ ေက်ာင္းလခ သြင္းရမယ့္ပုိက္ဆံပဲက်န္ေတာ့လို႔”
          “ဆန္းလ ငါ့မွာလည္းပိုက္ဆံသိပ္မပိုဘူး။ နင္ပိုက္ဆံအျပည့္ေပးၿပီး ငါ့ကိုဝယ္ခိုင္းရင္လည္း ငါခုတေလာလမ္းမႀကံဳဘူး”
          မမအသံကမာေနသည္။ မ်က္ႏွာလည္းမၾကည္…။
          “မမဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဒါေလးေျပာတာနဲ႔ေတာ့ စိတ္ဆိုးစရာမလိုဘူးထင္တာပဲ”
          “ဘာေျပာတယ္………”
          မမမ်က္ႏွာသူမဖက္လွည့္လာသည္။ အသားျဖဴသူမို႔ ေဒါသထြက္သည့္အခါ မ်က္ႏွာကနီရဲ ေနသည္။
          “နင့္အျပစ္နင္မသိဘူးလားဆန္းလ။
          ေဖေဖေပးခဲ႔တဲ႔ ဝက္ဝံရုပ္အျဖဴေလး နင့္ေကာ္ဖီေတြစြန္းကုန္တာ အခုဘယ္လိုမွ ျပန္ၿပီး ခြ်တ္လုိ႔မရေတာ့ဘူးေလ”
          “အဲဒါက…အဲဒါက မ…မေတာ္…တဆ”
          “ဘာမေတာ္တဆလဲ။ ေဆာရီးေျပာရံုနဲ႔ ေဖေဖ့အရုပ္က ျပန္ေကာင္းသြားမွာလား။ ငါ့မွာ အေဖ့ကိုလြမ္းတိုင္း အဲဒီအရုပ္ေလးကိုပဲၾကည့္ေနရတာေလ”
          မမအသံကအိပ္ခန္းထဲတြင္ ဟိန္းထြက္ေနသေလာက္ ဆန္းလတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ကိုယ္မို႔ ေခါင္းငံု႔ေနရံုသာ။ အိပ္ခန္းကလည္းအသံအရမ္းလံုလြန္းသည္မို႔ မမအသံက ဟိန္းသင့္သည္ထက္ကိုပိုဟိန္းေန၏။
          “အခုဝက္ဝံရုပ္က ငါတန္ဖိုးအထားဆံုးပစၥည္း၊ ငါ့ဘဝရဲ႕အေရးအႀကီးဆံုးပစၥည္း။ ဒါကိုမွ နင္ကဖ်က္ဆီးလိုက္တာ။
          ဒီေတာ့ဆန္းလ ေနာက္ဆိုငါ့ပစၥည္းေတြလာမထိနဲ႔။ အထူးသျဖင့္ အေဖေပးခဲ႔တဲ့ပစၥည္း ေတြနဲ႔ ငါသေဘာအက်ဆံုးပစၥည္းေတြကို နင္လာမထိပါနဲ႔။
          ငါနင့္ကိုသတိေပးလိုက္ၿပီေနာ္”
          မမစကားလံုးမ်ားကျပင္းထန္လြန္းလွသည္။
          ေဖေဖ့အမွတ္တရပစၥည္း သူမေၾကာင့္ပ်က္ဆီးသြားတာမွန္ေသာ္လည္း တမင္ရည္ရြယ္ ၿပီးလုပ္ျခင္းမဟုတ္။ ေနာက္ၿပီး သူမလုပ္ခဲ႔တာလည္းမဟုတ္။
          ထိုေန႔က အခန္းကိုဆန္းလသန္႔ရွင္းေရးလုပ္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူမေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီခြက္က လက္ထဲပါလာသည္။
          မမကုတင္ကိုရွင္းေပးရန္ လက္ထဲကေကာ္ဖီခြက္ကို မမစာေရးခံုေပၚတြင္ အဖံုးပိတ္ၿပီး တင္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေမႊ႔ယာကိုခါသည္။
          ထိုအခိုက္ ဆန္းလအခ်စ္ေတာ္ေၾကာင္မေလးက သူ႔သခင္မေနာက္ကိုလိုက္လာသည္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ရင္း စားပြဲခံုေပၚခုန္တက္လိုက္ေတာ့ သူမကိုယ္ကစားပြဲေပၚရွိ ေကာ္ဖီခြက္ကုိတိုက္ မိကာ ေကာ္ဖီမ်ားဖိတ္စင္ကုန္၏။
          ခြမ္းဆိုသည့္အသံၾကား၍ သူမလွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားခဲ႔ၿပီ။ ေကာ္ဖီ မ်ားက စားပြဲေပၚတြင္တင္ထားသည့္ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ဝက္ဝံရုပ္အျဖဴေလးေပၚတြင္ ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။
          ဝက္ဝံရုပ္ေလးေကာ္ဖီစြန္းသြားတာသိသိခ်င္း သူမေလွ်ာ္ပါေသးသည္။ အရုပ္အေရာင္က အျဖဴစြတ္စြတ္မို႔ ဘယ္လိုမွမေျပာင္။
          မမျပန္လာေတာ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို မမကိုေျပာျပခဲ႔ေပမယ့္ မမသူမကိုဘာတစ္ခြန္းမွ ခြန္းတံု႔မျပန္။ မမအက်င့္က စိတ္အရမ္းဆိုးၿပီဆို ဘာစကားမွမေျပာေတာ့ပဲ ၿငိမ္သက္သြားတတ္သည္။
          ထို႔ေၾကာင့္ သူမကလည္းအလိုက္သိစြာပင္ ဘာမွဆက္မေျပာပဲဆိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္ဆိုးေျပမလားဆိုၿပီး စကားစၾကည့္ေပမယ့္ သူမအေတြးကတက္တက္စင္ေအာင္လြဲခဲ႔၏။
          ေအးစက္စိမ္းကားသည့္စကားမ်ားက ဆန္းလရင္ကိုခြဲလိုက္သည့္ႏွယ္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပူထူလာၿပီး သူမမ်က္လံုးေတြေဝဝါးလာသည္။
          မမတံခါးကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပိတ္ၿပီး အခန္းအျပင္ထြက္သြားေတာ့မွ ဆန္းလ အိခနဲရွိဳက္ငိုခ် လိုက္သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          မနက္၈နာရီ………။
          ဒီမနက္ မမကိုစိတ္ေကာက္ၿပီး အေမ့ကိုသူမခြၽဲေနသည္။
          အေမ့ကိုခြၽဲေနသည္သာဆိုရသည္ ဂဏန္းေပါင္းစက္ကို တစ္ေဒါက္ေဒါက္ေခါက္ေနသည့္ အေမ့ေပါင္ေပၚေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေနတာအျပင္မပို။ အေမျဖစ္သူကလည္း သမီးေလး၊ဘာေလးႏွင့္ စကာားမေျပာ။ ဆံပင္ေလးမသပ္။ ယုတ္စြအဆံုး သူမေပါင္ေပၚအိပ္ေနတာေတာင္ သိရဲ႕လားမသိ။
          သို႔ေသာ္ ဒါကိုပင္ အေမႏွင့္သူမတို႔ၾကား တြတ္တီးတြတ္တာက်ီစယ္သည့္ အခိုက္အတန္႔ ကာလဟု သူမတို႔မွတ္ယူထားၾကသည္။
          အေမကျပတ္သားသည္။ စိတ္ဆတ္သည္။ ေတြေဝျခင္းမရွိ။ ဘြင္းဘြင္းေျပာတတ္သည္။ ေျပာရလွ်င္ သူမ်ားမိခင္ေတြလိုမ်ိဳးမျငင္သာ။
          ဒါကလည္း အေမ့အျပစ္ေတာ့မဟုတ္။ အေဖက မမ၂တန္းႏွစ္၊ သူမ၁တန္းႏွစ္ကတည္းက ဆံုးပါးသြားခဲ႔သည္။ အေမကသူေဌးသမီးဆိုေပမယ့္ အေမ့မိဘမ်ားက သူတို႔သေဘာမတူသူေနာက္ လိုက္သြားသျဖင့္ အေမြျပတ္ဟုဆိုကာ ယေန႔တိုင္မဆက္သြယ္။ အေဖ့ကလည္းဆင္းရဲသူမို႔ ပစၥည္း ဥစၥာဆိုလို႔ ယခုလက္ရွိ အိမ္ကေလးတစ္လံုးသာက်န္ခဲ႔သည္။
          ထိုကတည္းကအေမ့ခမ်ာ တစ္မိသားစုလံုး၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အျခားေယာက်္ား မ်ားႏွင့္ တန္းတူရင္ေပါင္တန္းၿပီး ပိုက္ဆံရွာခဲ႔ရသည္။ ေလာကဓံ၏ ရိုက္ပုတ္ခ်က္ေအာက္တြင္ အေမ့ ခမ်ာ မိန္းမသားခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ေယာက်္ားစိတ္ျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ သူမ်ားမိခင္ေတြလို ျငင္သာယုယမိခ်င္ခဲ႔ လွ်င္ေတာင္ အေမ့တြင္အခ်ိန္မရခဲ႔။
          ဘာပဲေျပာေျပာ အေမ့ႀကိဳးစားမႈေအာက္တြင္ သူမတို႔ညီအစ္မ စားဝတ္ေနေရးအတြက္တို႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔အတြက္တို႔ ဘာမွစိတ္ပူစရာမလိုခဲ႔။ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ မမကေနာက္ဆံုးႏွစ္ သူမက တတိယႏွစ္ေရာက္လာသည့္တိုင္ အလုပ္ထြက္မလုပ္ခဲ႔ရ။
          “ညည္းထေတာ့ေအ။ ငါနာလွၿပီ။ နင္ေခါင္းကအရမ္းေလးတယ္”
          သူမအိပ္တာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာေသးေပမယ့္ အေမသူမကိုထခိုင္းေလသည္။
          “အေမ သမီးကိုဘီးၿဖီးေပးပါလား”
          အေမ့စကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး သူမျဖစ္လိုသည့္ဆႏၵကို မဝံ့မရဲေျပာမိသည္။
          “အို…ရွဳပ္ရွဳပ္ရွက္ရွက္ေအ…။ တစ္ရက္တစ္ေလေလး ေက်ာင္းေနာက္က်မွသြားပါတယ္။ သူ႔ေခါင္းအေလးႀကီး ငါ့ေပါင္ေပၚလာအိပ္ရတာနဲ႔၊ ေခါင္းၿဖီးခိုင္းရတာနဲ႔ အလုပ္ကိုရွဳပ္ေနတာပဲ”
          “အေမကလည္း သမီးသူငယ္ခ်င္းအေမေတြဆို သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေခါင္းေတြၿဖီးေပး ဆံပင္ေလးေတြရွင္းေပးလုပ္ေပးၾက……”
          “တိတ္စမ္း ဆန္းလ”
          အေမ့ေဒါသသံေအာက္တြင္ သူမစကားလံုးမ်ားေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။
          “တစ္ျခားအေမေတြဆိုတဲ့စကားမေျပာနဲ႔။ တစ္ျခားအေမေတြ ငါ့လိုစီးပြားရွာသလား။ ငါ့လို ပိုက္ဆံရွာသလား။
          ငါအလုပ္ရွဳပ္ေနလို႔ စိတ္မတိုခ်င္ပါဘူးဆိုမွ နင္ကငါ့ေဒါသကိုလာဆြေနတယ္။
          သြားေတာ့ဆန္းလရယ္။ နင့္ကိုငါဆက္မျမင္ခ်င္ဘူး။ ဆက္ျမင္ေနရရင္ေသြးတက္တယ္။”
          အေမ့၏ေနာက္ဆံုးစကားကိုၾကားလိုက္ရေတာ့ သူမရင္ထဲနင့္သြားသည္။
          အေမရယ္ေျပာရက္လိုက္တာ။ တစ္ခါတစ္ေလေလး ကိုယ့္အေမနဲ႔ယုယုယယေနခ်င္တာ သမီးမွားသြားလားဟင္။ အေမ အလုပ္ရွဳပ္ေနမွန္းသိေပမယ့္ တစ္ကယ္လို႔မ်ားဆိုတဲ႔အေတြးေလးနဲ႔ ေမးၾကည့္မိတာပါ။
          ခုေတာ့…ခုေတာ့အေမက နင့္ကိုမျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ႔။
          ေဝ့ဝဲတက္လာေသာမ်က္ရည္စမ်ားကို သူမမ်က္ေတာင္ေလးျဖင့္ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ရင္း အေမ့ေရွ႕မွထြက္လာခဲ့သည္။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက္ရန္)
(လင္း)
(Zawgyi)

          “ဟယ်…မမ နားဆွဲလေးကလှလိုက်တာ”
          မျက်နှာသစ်ပြီးပြီးချင်း မမအိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာသဖြင့် သူမနားရွက်ဖျားကနားဆွဲလေးဆီ ဆန်းလအကြည့်ရောက်သွားသည်။
          မမလမ်းလှေျာက်လိုက်တိုင်း စည်းချက်ညီညီလှုပ်ယမ်းနေသော လခြမ်းပံုသဏ္ဍာန်ဆွဲသီး လေးက သူမစိတ်ကိုဖမ်းစားလိုက်၏။
          မိန်းကလေးပီပီ ခရေးခရာအလှအပပစ္ဖည်းလေးတွေကို မက်မောတတ်သည့်အလျောက် ထိုဆွဲသီးလေးအကြောင်း သူမသိချင်လာသည်။
          “မမ အဲဒါလေးဘယ်လောက်လဲ။ ဘယ်ကဝယ်တာလဲဟင်။ ညီမလေးကို ခဏငှားပါလား”
          “အာ………မငှားနိုင်ပါဘူး။ ငါတောင် ကြိုက်လွန်းလို့မနေ့ကမှ ၂၀၀၀၀ပေးပြီးဝယ်လာတာ”
          “ဒါဖြင့်လည်း မမပိုက်ဆံတစ်ဝက်ခဏစိုက်ပြီးဝယ်ပေးပါလား။ ညီမလေးမှာ ကျောင်းလခ သွင်းရမယ့်ပိုက်ဆံပဲကျန်တော့လို့”
          “ဆန်းလ ငါ့မှာလည်းပိုက်ဆံသိပ်မပိုဘူး။ နင်ပိုက်ဆံအပြည့်ပေးပြီး ငါ့ကိုဝယ်ခိုင်းရင်လည်း ငါခုတလောလမ်းမကြံုဘူး”
          မမအသံကမာနေသည်။ မျက်နှာလည်းမကြည်…။
          “မမဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါလေးပြောတာနဲ့တော့ စိတ်ဆိုးစရာမလိုဘူးထင်တာပဲ”
          “ဘာပြောတယ်………”
          မမမျက်နှာသူမဖက်လှည့်လာသည်။ အသားဖြူသူမို့ ဒေါသထွက်သည့်အခါ မျက်နှာကနီရဲ နေသည်။
          “နင့်အပြစ်နင်မသိဘူးလားဆန်းလ။
          ဖေဖေပေးခဲ့တဲ့ ဝက်ဝံရုပ်အဖြူလေး နင့်ကော်ဖီတွေစွန်းကုန်တာ အခုဘယ်လိုမှ ပြန်ပြီး ချွတ်လို့မရတော့ဘူးလေ”
          “အဲဒါက…အဲဒါက မ…မတော်…တဆ”
          “ဘာမတော်တဆလဲ။ ဆောရီးပြောရံုနဲ့ ဖေဖေ့အရုပ်က ပြန်ကောင်းသွားမှာလား။ ငါ့မှာ အဖေ့ကိုလွမ်းတိုင်း အဲဒီအရုပ်လေးကိုပဲကြည့်နေရတာလေ”
          မမအသံကအိပ်ခန်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသလောက် ဆန်းလတစ်ယောက်ကတော့ ကိုယ့်အပြစ်နှင့်ကိုယ်မို့ ခေါင်းငံု့နေရံုသာ။ အိပ်ခန်းကလည်းအသံအရမ်းလံုလွန်းသည်မို့ မမအသံက ဟိန်းသင့်သည်ထက်ကိုပိုဟိန်းနေ၏။
          “အခုဝက်ဝံရုပ်က ငါတန်ဖိုးအထားဆံုးပစ္စည်း၊ ငါ့ဘဝရဲ့အရေးအကြီးဆံုးပစ္စည်း။ ဒါကိုမှ နင်ကဖျက်ဆီးလိုက်တာ။
          ဒီတော့ဆန်းလ နောက်ဆိုငါ့ပစ္စည်းတွေလာမထိနဲ့။ အထူးသဖြင့် အဖေပေးခဲ့တဲ့ပစ္စည်း တွေနဲ့ ငါသဘောအကျဆံုးပစ္စည်းတွေကို နင်လာမထိပါနဲ့။
          ငါနင့်ကိုသတိပေးလိုက်ပြီနော်”
          မမစကားလံုးများကပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
          ဖေဖေ့အမှတ်တရပစ္စည်း သူမကြောင့်ပျက်ဆီးသွားတာမှန်သော်လည်း တမင်ရည်ရွယ် ပြီးလုပ်ခြင်းမဟုတ်။ နောက်ပြီး သူမလုပ်ခဲ့တာလည်းမဟုတ်။
          ထိုနေ့က အခန်းကိုဆန်းလသန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ ထံုးစံအတိုင်း သူမသောက်နေကျ ကော်ဖီခွက်က လက်ထဲပါလာသည်။
          မမကုတင်ကိုရှင်းပေးရန် လက်ထဲကကော်ဖီခွက်ကို မမစာရေးခံုပေါ်တွင် အဖံုးပိတ်ပြီး တင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မွှေ့ယာကိုခါသည်။
          ထိုအခိုက် ဆန်းလအချစ်တော်ကြောင်မလေးက သူ့သခင်မနောက်ကိုလိုက်လာသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရင်း စားပွဲခံုပေါ်ခုန်တက်လိုက်တော့ သူမကိုယ်ကစားပွဲပေါ်ရှိ ကော်ဖီခွက်ကိုတိုက် မိကာ ကော်ဖီများဖိတ်စင်ကုန်၏။
          ခွမ်းဆိုသည့်အသံကြား၍ သူမလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကော်ဖီ များက စားပွဲပေါ်တွင်တင်ထားသည့် စာအုပ်များနှင့်ဝက်ဝံရုပ်အဖြူလေးပေါ်တွင် ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။
          ဝက်ဝံရုပ်လေးကော်ဖီစွန်းသွားတာသိသိချင်း သူမလှေျာ်ပါသေးသည်။ အရုပ်အရောင်က အဖြူစွတ်စွတ်မို့ ဘယ်လိုမှမပြောင်။
          မမပြန်လာတော့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို မမကိုပြောပြခဲ့ပေမယ့် မမသူမကိုဘာတစ်ခွန်းမှ ခွန်းတံု့မပြန်။ မမအကျင့်က စိတ်အရမ်းဆိုးပြီဆို ဘာစကားမှမပြောတော့ပဲ ငြိမ်သက်သွားတတ်သည်။
          ထို့ကြောင့် သူမကလည်းအလိုက်သိစွာပင် ဘာမှဆက်မပြောပဲဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ စိတ်ဆိုးပြေမလားဆိုပြီး စကားစကြည့်ပေမယ့် သူမအတွေးကတက်တက်စင်အောင်လွဲခဲ့၏။
          အေးစက်စိမ်းကားသည့်စကားများက ဆန်းလရင်ကိုခွဲလိုက်သည့်နှယ် ရင်ဘတ်တစ်ခုလံုး ပူထူလာပြီး သူမမျက်လံုးတွေဝေဝါးလာသည်။
          မမတံခါးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းပိတ်ပြီး အခန်းအပြင်ထွက်သွားတော့မှ ဆန်းလ အိခနဲရှိုက်ငိုချ လိုက်သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

          မနက်၈နာရီ………။
          ဒီမနက် မမကိုစိတ်ကောက်ပြီး အမေ့ကိုသူမချွဲနေသည်။
          အမေ့ကိုချွဲနေသည်သာဆိုရသည် ဂဏန်းပေါင်းစက်ကို တစ်ဒေါက်ဒေါက်ခေါက်နေသည့် အမေ့ပေါင်ပေါ်ခေါင်းတင်ပြီး အိပ်နေတာအပြင်မပို။ အမေဖြစ်သူကလည်း သမီးလေး၊ဘာလေးနှင့် စကာားမပြော။ ဆံပင်လေးမသပ်။ ယုတ်စွအဆံုး သူမပေါင်ပေါ်အိပ်နေတာတောင် သိရဲ့လားမသိ။
          သို့သော် ဒါကိုပင် အမေနှင့်သူမတို့ကြား တွတ်တီးတွတ်တာကျီစယ်သည့် အခိုက်အတန့် ကာလဟု သူမတို့မှတ်ယူထားကြသည်။
          အမေကပြတ်သားသည်။ စိတ်ဆတ်သည်။ တွေဝေခြင်းမရှိ။ ဘွင်းဘွင်းပြောတတ်သည်။ ပြောရလှျင် သူများမိခင်တွေလိုမျိုးမငြင်သာ။
          ဒါကလည်း အမေ့အပြစ်တော့မဟုတ်။ အဖေက မမ၂တန်းနှစ်၊ သူမ၁တန်းနှစ်ကတည်းက ဆံုးပါးသွားခဲ့သည်။ အမေကသူဌေးသမီးဆိုပေမယ့် အမေ့မိဘများက သူတို့သဘောမတူသူနောက် လိုက်သွားသဖြင့် အမွေပြတ်ဟုဆိုကာ ယနေ့တိုင်မဆက်သွယ်။ အဖေ့ကလည်းဆင်းရဲသူမို့ ပစ္စည်း ဥစ္စာဆိုလို့ ယခုလက်ရှိ အိမ်ကလေးတစ်လံုးသာကျန်ခဲ့သည်။
          ထိုကတည်းကအမေ့ခမျာ တစ်မိသားစုလံုး၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် အခြားယောကျ်ား များနှင့် တန်းတူရင်ပေါင်တန်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့ရသည်။ လောကဓံ၏ ရိုက်ပုတ်ချက်အောက်တွင် အမေ့ ခမျာ မိန်းမသားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ယောကျ်ားစိတ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူများမိခင်တွေလို ငြင်သာယုယမိချင်ခဲ့ လှျင်တောင် အမေ့တွင်အချိန်မရခဲ့။
          ဘာပဲပြောပြော အမေ့ကြိုးစားမှုအောက်တွင် သူမတို့ညီအစ်မ စားဝတ်နေရေးအတွက်တို့ ကျောင်းတက်ဖို့အတွက်တို့ ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုခဲ့။ ကုန်ကုန်ပြောရလှျင် မမကနောက်ဆံုးနှစ် သူမက တတိယနှစ်ရောက်လာသည့်တိုင် အလုပ်ထွက်မလုပ်ခဲ့ရ။
          “ညည်းထတော့အေ။ ငါနာလှပြီ။ နင်ခေါင်းကအရမ်းလေးတယ်”
          သူမအိပ်တာ ၁၀မိနစ်လောက်ပဲကြာသေးပေမယ့် အမေသူမကိုထခိုင်းလေသည်။
          “အမေ သမီးကိုဘီးဖြီးပေးပါလား”
          အမေ့စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူမဖြစ်လိုသည့်ဆန္ဒကို မဝံ့မရဲပြောမိသည်။
          “အို…ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်အေ…။ တစ်ရက်တစ်လေလေး ကျောင်းနောက်ကျမှသွားပါတယ်။ သူ့ခေါင်းအလေးကြီး ငါ့ပေါင်ပေါ်လာအိပ်ရတာနဲ့၊ ခေါင်းဖြီးခိုင်းရတာနဲ့ အလုပ်ကိုရှုပ်နေတာပဲ”
          “အမေကလည်း သမီးသူငယ်ချင်းအမေတွေဆို သမီးသူငယ်ချင်းတွေကိုခေါင်းတွေဖြီးပေး ဆံပင်လေးတွေရှင်းပေးလုပ်ပေးကြ……”
          “တိတ်စမ်း ဆန်းလ”
          အမေ့ဒေါသသံအောက်တွင် သူမစကားလံုးများပျောက်ဆံုးသွားသည်။
          “တစ်ခြားအမေတွေဆိုတဲ့စကားမပြောနဲ့။ တစ်ခြားအမေတွေ ငါ့လိုစီးပွားရှာသလား။ ငါ့လို ပိုက်ဆံရှာသလား။
          ငါအလုပ်ရှုပ်နေလို့ စိတ်မတိုချင်ပါဘူးဆိုမှ နင်ကငါ့ဒေါသကိုလာဆွနေတယ်။
          သွားတော့ဆန်းလရယ်။ နင့်ကိုငါဆက်မမြင်ချင်ဘူး။ ဆက်မြင်နေရရင်သွေးတက်တယ်။”
          အမေ့၏နောက်ဆံုးစကားကိုကြားလိုက်ရတော့ သူမရင်ထဲနင့်သွားသည်။
          အမေရယ်ပြောရက်လိုက်တာ။ တစ်ခါတစ်လေလေး ကိုယ့်အမေနဲ့ယုယုယယနေချင်တာ သမီးမှားသွားလားဟင်။ အမေ အလုပ်ရှုပ်နေမှန်းသိပေမယ့် တစ်ကယ်လို့များဆိုတဲ့အတွေးလေးနဲ့ မေးကြည့်မိတာပါ။
          ခုတော့…ခုတော့အမေက နင့်ကိုမမြင်ချင်တော့ဘူးတဲ့။
          ဝေ့ဝဲတက်လာသောမျက်ရည်စများကို သူမမျက်တောင်လေးဖြင့်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း အမေ့ရှေ့မှထွက်လာခဲ့သည်။

✽✽✽   ✽✽✽   ✽✽✽

(ဆက်ရန်)
(လင်း)
(Unicode)

image